عواقب Drumcree عمیق خواهد بود. به همین دلیل است که برای ناسیونالیست ها خطی در شن و ماسه است

جاده گارواقی خط ناسیونالیسم شمالی در شن، لحظه آبخیز آن، تمساح آن است.

خزندگان تصویر تعیین کننده انتخابات مجلس در مارس 2017 بودند که در فضایی نه چندان متفاوت از کینه و تفرقه بین ملی گرایان و اتحادیه گرایان انجام شد. آرلین فاستر، اولین وزیر وقت و رهبر حزب اتحاد دموکراتیک (DUP) با اشاره به درخواست سین فین برای قانون زبان ایرلندی، اظهار داشت که "اگر به یک کروکودیل غذا بدهید، دوباره برمی گردد و به دنبال چیزهای بیشتری می گردد."

حس گسترده خشم ناسیونالیستی توسط Sinn Féin پذیرفته شد. مشارکت تقریبا 10 درصد افزایش یافت و اتحادیه‌ها برای اولین بار اکثریت کلی خود را در استورمونت از دست دادند.

اکنون پس از گذشت نزدیک به 10 سال، انتخابات مجلس دیگری حداکثر تا ماه مه آینده برگزار می شود. این کار را در پس زمینه بحرانی انجام می دهد که میزان شکاف فرقه ای را که هنوز در سیاست و جامعه در ایرلند شمالی نفوذ کرده است، آشکار کرده است. این نهادهای تقسیم قدرت شمال را بیشتر تضعیف کرده است.

اما بن بست در Drumcree که هنوز در آستانه یک چالش قانونی دیگر در روز دوشنبه ادامه دارد، چیزی بیش از یک تمساح دیگر است.

رستاخیز این راهپیمایی از همه راهپیمایی‌ها، با تاریخ تلخ و خونین‌اش، به چیزی درونی در روحیه ناسیونالیست، به خاطره جمعی تبعیض، راهپیمایی برای حقوق شهروندی، و باتوم شدن توسط B Specials در دری دقیقا 58 سال پیش در روز دوشنبه، ضربه زده است.

Sinn Féin رهبری اعتراضات را به عهده گرفته است - و قطعا در حال ایجاد یونجه سیاسی است - اما SDLP، People Before Profit، Aontú و جمهوری‌خواهان دگراندیش نیز حضور داشتند. در مکالمه پشت سر هم در هفته گذشته با مردمی از پیشینه های ملی گرایانه از همه رنگ های سبز، واضح است که آنها در عزم خود مبنی بر اینکه نمی توان به Orange Order اجازه راهپیمایی در جاده Garvaghy را داد، متحد هستند.

بسیاری گفتند که دیگر بازگشتی به روزهای «شهروند درجه دو» بودن وجود نخواهد داشت. همانطور که یکی از رای دهندگان مادام العمر SDLP می گوید، "دیگر کراپی دراز نمی کشد"، در اشاره ای به آهنگ محلی بریتانیایی که شکست شورشیان ایرلندی را در سال 1798 جشن می گیرد.

«تغییر زیادی وجود دارد»: اسپنسر جوان در مورد یافتن زمینه مشترک با زانوبند در بلفاست

با این حال، حتی در ایرلند شمالی، زمان حرکت کرده است. جنبش حقوق مدنی 60 ساله است، توافق بلفاست تقریبا 30 ساله است، و این درامکری آن روزها نیست.

یک نسل کامل به ایرلندی بودن و فرهنگ خود - از زبان ایرلندی گرفته تا GAA تا کاسه زانو - افتخار کرده اند و آزادی بیان آن را دارند.

شاهد موسیقی دانانی که برای معترضان جاده غروغی اجرا کرده اند. نه فقط افرادی مانند کریستی مور، بلکه بازیگران اصلی ایرلندی مانند اعضای Beoga و The Mary Wallopers.

چندین هزار نفر در اعتراض روز شنبه با فضای نزدیک به جشنواره آن شرکت کردند. این ناسیونالیسم جوان و با اعتماد به نفس بود، آماده ایستادن و شمارش شدن، و با دیگران آماده ایستادن در کنار آنها.

بسیار قابل توجه است که بیش از 1000 "افراد نگران با پیشینه پروتستان" تا کنون نامه ای سرگشاده را امضا کرده اند که در آن از دستور نارنجی خواسته شده است که به بن بست رژه ها "به نفع کل جامعه ما" پایان دهد.

«همه می‌خواهند این پایان یابد»: گروه پروتستان دولت بریتانیا را تحت فشار قرار می‌دهد تا به بن‌بست درامکری پایان دهد

کلر هانا، رهبر SDLP، در سخنرانی در برنامه The View در بی‌بی‌سی در روز پنجشنبه توضیح داد که چرا در 15 سال به عنوان یک سیاستمدار منتخب، این اولین بار بود که او با یک رژه مخالفت می‌کرد.

او گفت: «من آرزو دارم سنت‌های این منطقه را با هم شکوفا کنم، و من کاملا واضح هستم که این چیزی نیست که من فکر می‌کنم اتفاق می‌افتد. "مردم - کاتولیک، پروتستان و مخالف - این را نمی خرند."

همانطور که بن بست ادامه دارد، از قبل واضح است که عواقب آن عمیق خواهد بود. برای مردم جاده گارواقی، برای سیاست ایرلند شمالی، و برای بحث در مورد آینده آن.