عواید حراج ساتبیز هدرین وام را بازپرداخت می کند، نه بودجه موزه دانشگاه: گزارش:

300 میلیون دلار اهدای هنری به دانشگاه سیاتل پیچیده‌تر از آن چیزی است که در ابتدا گزارش شده بود.

روز دوشنبه، ساتبیز فروش تقریبا 50 اثر از مجموعه‌ای را که توسط توسعه‌دهنده املاک سیاتل و بشردوست ریچارد «دیک» هدرین جمع‌آوری شده بود، آغاز می‌کند، که قبلا به عنوان «بزرگ‌ترین هدیه هنری تا کنون» به یک دانشگاه ایالات متحده معرفی شده بود. هدرین در سپتامبر گفت که این فروش به این معنا نیست که هدیه وعده داده شده در حال سقوط است. در عوض، او پیشنهاد کرد که درآمد حاصل از آن به تجهیز موزه هنر جدید دانشگاه سیاتل کمک می کند، جایی که انتظار می رفت این مجموعه در نهایت در آنجا آویزان شود.

با این حال، رکوردهایی که به تازگی توسط سیاتل تایمز گزارش شده است، داستان متفاوتی را روایت می کند: این آثار نه برای تامین مالی موزه، بلکه برای پرداخت بدهی تضمین شده در مقابل مجموعه فروخته می شوند - بدهی که هدرین می گوید بین او و انجام تعهدش به دانشگاه وجود دارد.

چیزی که در ابتدا به عنوان یک کمک مالی در نظر گرفته شد، در واقع یک تعهد بود: هدرین، که شرکتش R.C. شرکت هدرین مالک گرند حیات در میان سایر املاک سیاتل است، حق خرید و فروش آثار مجموعه را تا زمان نهایی شدن هدیه حفظ کرد. انتظار می‌رود حراج ساتبیز حداقل 100 میلیون دلار در یک سری فروش به دست آورد. تا زمان نگارش، ارزش کلی مجموعه آثار هنری برای دانشگاه سیاتل نامشخص است.

این فروش گستره وسیعی از تاریخ هنر را در بر می گیرد. آثاری از ویلم دی کونینگ، رشید جانسون، امی شرالد و جوناس وود در کنار استادان قدیمی توسط برونزینو، جاکوپو پونتورمو، الیزابت ویگی لو برون و توماس گینزبورو عرضه خواهند شد. پیشروترین پیشنهاد ساتبی، بازتاب روی لیختنشتاین در مورد «نقاش و مدل» (1990) است که بین 20 تا 30 میلیون دلار تخمین زده می شود. فیلم بدون عنوان (کشتی غرق شده) (2017) ساخته سیسیلی براون که 7 تا 10 میلیون دلار تخمین زده می شود، یکی دیگر از آثار برجسته است.

در بیانیه‌ای از دانشگاه سیاتل آمده است: «هدرین مجموعه معروف هدرین (به نام خود و همسر فقیدش الیزابت «بتی» آن پتری هدرین، فارغ‌التحصیل دانشگاه سیاتل) را به ارزش 300 میلیون دلار به همراه 25 میلیون دلار بودجه اولیه برای توسعه موزه به دانشگاه داده است.»

با این حال، سیاتل تایمز گزارش داد که سوابق نشان می‌دهد که "کمک مالی اولیه" در واقع از طریق فروش خصوصی یک نقاشی دی کونینگ تامین شده است. ارزش این اثر در سال 2024 به 25 میلیون دلار تخمین زده می شود و به 17 میلیون دلار رسیده است.

درآمد حاصل از فروش ساتبیز در عوض صرف پرداخت وام معوقی خواهد شد که در مقابل مجموعه تضمین شده است. این قرض به سال 2012 برمی گردد، زمانی که هدرین برای اولین بار چندین اثر هنری، از جمله قطعاتی از فرانسیس بیکن، دی کونینگ و دیوید هاکنی را به عنوان وثیقه برای وام گلدمن ساکس تعهد کرد. در سال 2025، این تامین مالی با وام بانک آمریکا جایگزین شد که توسط تقریبا 44 اثر هنری بزرگ تضمین شده بود.

R.C. دیوید تیر، رئیس شرکت هدرین تأیید کرد که فروش ساتبی به فشارهای مالی در بازارهای هتل و املاک و مستغلات مرتبط است. او گفت که درآمد حاصل از املاک شرکت برای بازپرداخت وام "در هر بازه زمانی قابل پیش بینی منطقی" کافی نیست.

ARTnews برای اظهار نظر با ساتبیز تماس گرفته است.

پسر ریچارد هدرین، گای، در بیانیه ای گفت که تعهد خانواده اش به دانشگاه سیاتل تغییر نکرده است. گای افزود، پدرش «آثار مجموعه‌اش را نمی‌فروشد تا برای خودش یا تجارتش خرج کند». در عوض، حراج نشان دهنده تعهد او به دانشگاه "با حذف بدهی است که او را از تبدیل نیت تعهد خود به یک هدیه واقعی باز می دارد."

ساخت و ساز موزه هنر جدید، که در ابتدا قرار بود در تابستان گذشته آغاز شود، تا سال 2027 به تعویق افتاده است زیرا پروژه در انتظار مجوز است. این موزه که توسط معمار محلی تام کوندیگ طراحی شده است، در نظر گرفته شده است تا به طور دائم مجموعه هدرین را در کنار نمایشگاه های چرخشی و برنامه های آکادمیک نگهداری کند.

اسکات کی مک‌کلن، معاون امور دانشگاهی دانشگاه سیاتل، گفت که مدرسه همچنان معتقد است این مجموعه «فرصتی قابل توجه برای دانشگاه، جامعه و دیدگاه گسترده‌تر ما برای هنر ارائه می‌کند». او "نیت مشترک آقای هدرین و دانشگاه" را تکرار کرد که دانشگاه سیاتل در نهایت مجموعه‌ای از آثار با کیفیت موزه را متناسب با مجموعه‌ای که اساس تعهد اصلی را تشکیل می‌داد دریافت کند.

مک کلن اضافه کرد که برای دانشگاه "معقول" بوده است که انتظار داشته باشد وام هدرین تا سال 2028، زمانی که موزه در ابتدا برای تکمیل برنامه ریزی شده بود، پرداخت شود.