عکس‌ها: احیای چای تایوان، تراس‌های باستانی را با شرایط آب و هوایی جدید ترکیب می‌کند

شن‌کنگ، تایوان – در ده کیلومتری شرق بلندمرتبه‌ها و ترافیک متراکم تایپه، این شهر جای خود را به مجموعه‌ای از خط الرأس‌های جنگلی و شیب‌دار می‌دهد که روستاها را در دره‌های زیر پناه می‌دهند. غبار نیمه گرمسیری که در سپیده دم این دامنه ها را می پوشاند قبلا نازک شده است و تا ساعت 9 صبح گرما در حال بالا رفتن است. لی چائو شیانگ، استادیار دپارتمان طراحی داخلی در دانشگاه صنعتی چین در تایپه، روی یک مسیر سنگی باریک به سمت بالا می پیچد و برای پاک کردن پیشانی خود مکث می کند. با گرد کردن یک خم، او در یک دهانه در قلم مو می ایستد.

نیمی از دامنه تپه قبل از او با نوارهای سبز تیره پوشانده شده است. نیمه دیگر به نظر می رسد که چیزی از آن گاز گرفته است. لی می گوید: «این جنگل رازی دارد. «اگر به تپه‌های اطرافمان دقت کنید، هنوز هم می‌توانید خطوط کم‌رنگی را که در جنگل می‌گذرد، تشخیص دهید. شاید نگاه کردن به آن زیاد نباشد، اما آنچه می‌بینید تراس‌های سنگی است - بقایای یکی از امپراطوری‌های بزرگ چای در جهان.» در بسیاری از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، چای این تپه‌ها را ارزشمند می‌کرد.

تا سال 1897، چای 22 درصد از درآمد صادراتی تایوان را به خود اختصاص می داد، یعنی چهار برابر ارزش شکر، و 96 درصد از فورموزا اولانگ جزیره به مقصد نیویورک و شیکاگو حرکت می کرد. سبک خاص خود Shenkeng، Wenshan pouchong کم اکسید شده، در حدود سال 1912 وارد صحنه شد و در دهه 1920 اصلاح شد و به صادرات پیشرو تایوان به آسیای جنوب شرقی تبدیل شد. خاک،… این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است