عکس ها: جشن عروسی 600 ساله کشمیر با زندگی مدرن سازگار است

با نزدیک شدن به پاییز، صدای ضربان موزون پتک‌های چوبی که بره‌ها را می‌کوبند، در سراسر حیاط‌ها و کوچه‌های پشتی در کشمیر طنین‌انداز می‌شود، جایی که آشپزها وزوان را آماده می‌کنند - یک ضیافت مجلل گوشت گوسفندی با چند غذا که در جشن‌های عروسی سنتی باقی مانده است.

وزوان در قرن چهاردهم از آسیای مرکزی وارد دره شد، زمانی که حاکمان سرآشپزهای ماهر را همراه با فرش و شال بافان آوردند که بعدها میراث صنایع دستی منطقه را مشخص کردند.

امروزه این عید هم نشانگر موقعیت اجتماعی و هم نمادی قدرتمند از هویت کشمیری است.

در میان نگهبانان آن، غلام نبی بابای 74 ساله، سرآشپز کهنه کار وزوانی است که نسب خود را به آن مهاجران اولیه می رساند. اجداد او به عنوان بخشی از جامعه آشپزان معروف به وازپورا در شهر قدیمی سرینگار ساکن شدند.

بابا گفت: "در آن زمان فقط هفت غذای گوشت گوسفندی وجود داشت. در طول قرن ها ما بیشتر اضافه کردیم و اکنون حدود 20 غذا وجود دارد."

او توضیح داد که چگونه تعداد ظروف و مقدار گوشت اغلب نشان دهنده ثروت یک خانواده است.

او افزود: "چهل سال پیش در دلینا [دهکده ای در شمال کشمیر] 4500 کیلوگرم (9920 پوند) گوشت پختم. این یک عروسی بسیار بزرگ بود. به طور معمول، در یک ازدواج متوسط ​​ما 200 کیلوگرم (440 پوند) پخت می کنیم."

علیرغم گسترش منو، تکنیک های اصلی کمی تغییر کرده است. گوشت کم ادویه‌دار هنوز با دست کوبیده می‌شود قبل از اینکه به آرامی روی آتش هیزم بپزد – فرآیندی که بابا از زمانی که در ۱۵ سالگی به عنوان آشپز به پدرش پیوسته است، کار سختی را دنبال کرده است.

اما فشارهای زندگی مدرن در حال تغییر دادن سنت است. پسر بابا به‌جای عروسی‌های کاری، رستوران باز کرده است و می‌گوید تقاضای شبانه‌روزی بسیار طاقت‌فرسا است.

او معتقد است که همچنان میراث آشپزی چند صد ساله خانواده را به جلو می برد - فقط در یک محیط متفاوت، همانطور که Wazwan با سلیقه ها و سبک زندگی معاصر سازگار می شود.