غارهای غول پیکر در زیر گودال منشأ سنگرهای اسرارآمیز را نشان می دهد که دشت نولاربور استرالیا را به تصویر می کشد.

بر اساس تحقیقات جدید، سنگرهای مرموز که کیلومترها در سراسر دشت وسیع نولاربور در استرالیا کشیده شده اند، زخم های سطحی غارهای باستانی عظیمی هستند که در اعماق زمین فرو می ریزند.

متی لیپار، محقق موسسه جغرافیایی Anton Melik در اسلوونی و اولین نویسنده این مطالعه، به Live Science گفت: "آنها شبیه به نوعی کانال رودخانه هستند، اما آنقدر ناگهانی شروع و پایان می یابند که ما را وادار به بررسی آنها کرد."

دشت Nullarbor یک گستره خشک، مسطح و تقریبا بدون درخت در جنوب استرالیا است. بین صحرای بزرگ ویکتوریا و سواحل خلیج بزرگ استرالیا، بیش از 14 میلیون سال وجود داشته است. در امتداد لبه شرقی دشت Nullarbor پنج ترانشه طولانی با جهت گیری های شمال به جنوب مشابه وجود دارد. طول آنها از چندین مایل تا بیش از 12 مایل (20 کیلومتر) است، وسعتی بین 330 تا 1640 فوت (100 تا 500 متر) دارند و بین 3 تا 30 فوت (1 تا 9 متر) عمق دارند.

با وجود اندازه بزرگ، سنگرها همیشه به راحتی قابل تشخیص نیستند. لیپار گفت: «وقتی در Nullarboor هستید واقعا متوجه آنها نمی‌شوید، زیرا آنها واقعا صاف هستند.

چگونگی شکل گیری سنگرها مشخص نبود. لیپار اشاره کرد که هیچ مدرکی مبنی بر ایجاد آنها توسط باد وجود ندارد. لیپار توضیح داد که بعید است که آنها توسط آب روان تراشیده شده باشند، زیرا بر خلاف دره های معمولی، این ترانشه ها نهرهای متصل یا نشانه های دیگری که نشان می دهد زمانی آب از میان آنها جریان داشته است، ندارند.

نمایی هوایی از یکی از سنگرهای دشت نولاربور. (اعتبار تصویر: Matej Lipar) برای بررسی منشا سنگرهای مرموز، لیپار و همکارانش مدل‌های دیجیتالی اغراق‌آمیز از زمین را اجرا کردند تا ترانشه‌ها را راحت‌تر ببینند و شناسایی کنند که تیم باید کجا تمرکز کند. سپس، آنها از یک تکنیک تصویربرداری به نام توموگرافی مقاومتی الکتریکی - که نحوه عبور جریان های الکتریکی در زمین را اندازه گیری می کند - برای تشخیص سنگ از رسوب استفاده کردند.

نتایج نشان داد که این ترانشه ها شیب هایی در بالای دره هایی به نظر می رسید که بیش از 130 فوت (40 متر) زیر سطح کشیده شده بودند. آنها با رسوب پر شدند، با شن و ماسه غالب بر لایه های بالایی و نسبت های بالاتری از ذرات ریز سیلت و خاک رس در زیر آن.

وقتی تیم به پایگاه داده غارهای شناخته شده نگاه کرد، متوجه شد که غارهای بزرگ و عمیقی در امتداد سنگرها ردیف شده اند. دسترسی به آن‌ها اغلب از طریق فروچاله‌ها - که به نام دولین نیز شناخته می‌شوند- قابل دسترسی هستند و شامل گذرگاه‌های عظیمی هستند که می‌توانند تا صدها متر کشیده شوند. لیپار گفت، جهت گیری مشابه آنها با ترانشه ها نشان می دهد که غارها در منطقه سنگ آهک متخلخل و کارست توسط آب های زیرزمینی که به سمت ساحل در طول الیگوسن (33.9 میلیون تا 23 میلیون سال پیش) و میوسن اولیه (23 میلیون تا 16 میلیون سال پیش) جریان می یابد، تشکیل شده اند.

لیپار گفت: "با گذشت زمان، سقف غار به تدریج فروریخت و باعث افتادگی مواد روی آن شد و در نهایت این فرورفتگی های کم عمق را در سطح ایجاد کرد." این کار در 17 سپتامبر در مجله Communications Earth and Environment منتشر شد.

لیپار می‌گوید: «آنچه که این به شما می‌گوید این است که وقتی سنگرها به پایان می‌رسند، ممکن است هنوز غاری داشته باشیم که هنوز فرو نریخته است» و این ممکن است به ما کمک کند غارهای بزرگی را پیدا کنیم که قبلا توسط چشم انسان دیده نشده است.

این تیم با ورود به غار سد Clay، که توسط یک فرورفتگی در داخل یک ترانشه قابل دسترسی است، ایده‌های خود را تأیید کردند و متوجه شدند که لایه‌های افتاده و رسوبات شنی آن با آنچه در سنگرهای دیگر شناسایی کرده بودند مطابقت دارد.

محققان یکی از غارهای زیر دشت را کاوش کردند. (اعتبار تصویر: Matej Lipar) آندریا زربونی، دانشمند زمین در دانشگاه میلان که در این مطالعه شرکت نداشت، به لایو ساینس گفت: نویسندگان به طرز ماهرانه ای نشان می دهند که فرورفتگی های خطی در امتداد حاشیه دشت نولاربور احتمالا بیان سطحی از فروپاشی پیش رونده حفره های زیرزمینی باستانی است.

لیپار گفت که این واقعیت که برخی از سنگرها تکه تکه شده اند نشان می دهد که این روند ادامه دارد و ممکن است در آینده ریزش های بیشتری رخ دهد.

ماکسیمیلیان درولنر، زمین شناس دانشگاه گوتینگن در آلمان که در این مطالعه شرکت نداشت، به لایو ساینس گفت که این کار "می تواند به شناسایی غارهای مشابه در جاهای دیگر کمک کند و ممکن است به ویژه برای مطالعه غارها و محیط های بالقوه قابل سکونت در دیگر اجرام سیاره ای ارزشمند باشد."

داستان های مرتبط

جای زخم عظیم ۷ مایلی که در دشت نولاربور استرالیا پاره شده بود توسط غارنوردی که در حال جستجوی Google Earth بود کشف شد.

گذرگاه مخفی کاوشگران را به عمیق ترین غار Down Under هدایت می کند

Bungle Bungles: گنبدهای سر به فلک کشیده در حومه استرالیا که حاوی آثاری از اولین اشکال حیات روی زمین است.

زربونی خاطرنشان کرد که ویژگی‌های مشابهی در بیابان‌های دیگر، از جمله بخش‌هایی از شبه جزیره عربستان، که در آن شبکه‌هایی از غارهای فروریخته را می‌توان در سطح به‌عنوان فرورفتگی‌های کشیده شناسایی کرد، دیده شده است.

و فراتر از زمین، پیامدهای آن می تواند به ویژه جذاب باشد. زربونی می گوید: فرورفتگی های دراز در مریخ اغلب به عنوان لوله های گدازه فروریخته تعبیر شده است. با این حال، این مطالعه نشان می‌دهد که ساختارهای سطحی مشابه نیز ممکن است از فروپاشی سیستم‌های زیرزمینی ناشی از فرآیندهای دگرسانی سنگ‌های کارست مانند ناشی شوند.

این بینش ممکن است به دانشمندان کمک کند مکان‌های خوبی را برای جستجوی نشانه‌هایی از حیات فرازمینی پیدا کنند. زربونی گفت: «حفره‌های زیرسطحی یکی از امیدوارکننده‌ترین محیط‌هایی هستند که ممکن است حیات گذشته - یا آثاری از آن - در برابر تشعشعات، دمای شدید و هوازدگی سطح محافظت شده باشد.