غذای کنسرو شده و سه روز آب بطری شده؟ خوب اما انباشت شهروندان اروپایی یک عامل تلخ را نادیده می گیرد: همسایگان شما به دشمنان شما تبدیل خواهند شد
یکی از دوستانم اخیرا با افتخار انبارش را به من نشان داد که سه تا چهار هفته آب و غذا داشت. او گفت: «البته، ما آن را با همسایه‌ها در میان می‌گذاریم.» اما تنها فکری که در سرم وجود داشت این بود: «پس از سه تا چهار هفته بدون غذا، بدون برق، بدون اینترنت و آب، شما با همسایه‌های خود مبارزه خواهید کرد، بدون دعوت آنها به داخل».
دولت زادگاه من، بریتانیا، هفته گذشته تا حدودی با تأخیر به فهرست رو به رشد اتحادیه اروپا و کشورهای اروپایی پیوست که به شهروندان خود توصیه می‌کنند در صورت بروز بحران‌های پیش‌بینی‌نشده (یا در ابتدا غیرقابل حل) مواد ضروری را برای حداقل سه روز ذخیره کنند.
با انجام این کار، لندن کمک کرد تا آنچه را که تا حدود یک دهه پیش در اختیار «آزموده‌های آمریکا» بود، به جریان اصلی تبدیل شود (مخفف محاوره‌ای برای توطئه‌بازان در کلبه‌های جنگلی در جنگل‌های پشتی آمریکا، آماده‌سازی برای بازگشت عیسی مسیح یا «تهاجم کمسیون»).
در عوض، این موضوع اکنون تبدیل به یکی از اصلی‌ترین شوخی‌های عصبی مهمانی‌های شام طبقه متوسط شده است.
از آنجایی که مکالمه از چه فاجعه وحشتناکی ممکن است برای جامعه رخ دهد، از سیل عجیب، جنگ هسته ای، قطع اینترنت یا منابع آب مسموم، به سرعت تبدیل به یکی از این صحبت ها می شود که «پس در جعبه شما چیست؟»
فهرست بریتانیا از این نظر "موفقیت" بود - برخلاف روزهای اولیه کووید - منجر به خرید وحشتناک انبوه و قفسه‌های خالی نشد. اما وحشت جمعی نقطه ای است که به آن باز خواهیم گشت.
این مقاله ادامه دارد، اما نسخه کامل فقط برای مشترکین EUobserver.com در دسترس است. از account.euobserver.com/membership دیدن کنید
متن اصلی (انگلیسی)
Tinned food and three days of bottled water? Fine. But European citizens stockpiling ignores a grim factor: your neighbours will become your enemies
A friend of mine recently proudly showed me her cellar, stocked with three to four weeks of water and food. “Of course, we’ll be sharing it with the neighbours” she said.But the only thought in my head was “After three to four weeks of no food, no electricity, no internet and no water, you’ll be fighting your neighbours off, no inviting them in.”