غرب می تواند از زباله ها و بازیافت ژاپن چیزهای زیادی بیاموزد | نظر

در ژوئن، پس از تساوی 2-2 با هلند در آرلینگتون، تگزاس، هزاران هوادار فوتبال ژاپنی کاری کردند که هنوز بقیه جهان را در مسیر خود متوقف کرده است.

ماندند. آنها کیسه های پلاستیکی آبی را بیرون آوردند، در راهروهای استادیومی که متعلق به خودشان نبود قدم زدند و فنجان ها، لفاف ها و بطری ها را برداشتند که بسیاری از آنها توسط افراد دیگر رها شده بود.

در پایین، تیم ملی آنها از رختکن خود تمیزتر از آنچه که آن را پیدا کرده بود، خارج شد.

این شیرین کاری نبود هواداران ژاپنی برای اولین بار در جام جهانی 1998 فرانسه، اولین بازی کشورشان در بزرگترین صحنه فوتبال، متوجه تمیز کردن استادیوم ها شدند و از آن زمان در هر تورنمنت این کار را انجام داده اند. در Recife در سال 2014، آنها پس از باخت دردناک در ساحل عاج، زباله ها را در کیسه هایی قرار دادند.

در روستوف دون در سال 2018، پس از شکست در آخرین لحظه مقابل بلژیک، بازیکنان رختکن خود را جارو کردند و یادداشتی تک کلمه ای برای میزبان روسی خود گذاشتند: spasibo که به معنای متشکرم است. در دوحه در سال 2022، پس از خیره‌کننده آلمان، حوله‌های تا شده، یازده جرثقیل اوریگامی و یک کارت تشکر به جا گذاشتند. فیفا، رسانه ها و میلیون ها ناظر جهانی به صورت آنلاین هر بار ژاپنی ها را تشویق کرده اند.

ما تعجب می کنیم زیرا این رفتار احساس غریبی می کند. نباید. آنچه که ما تماشا می کنیم فقط آداب معاشرت نیست. این یک جهان بینی است و اتفاقا دقیقا همان سیستم عاملی است که بقیه جهان برای اقتصاد Anthropic، NVIDIA و SpaceX که اکنون در حال ساخت آن هستیم، به آن نیاز دارد.

این جهان بینی ریشه عمیقی دارد. در آیین شینتو، مذهب بومی ژاپن، کگاره ناخالصی یا آلودگی را توصیف می کند، حالتی که هماهنگی بین مردم، طبیعت و امر مقدس را مختل می کند. بازدیدکنندگان هر زیارتگاهی هنوز دست و دهان خود را قبل از ورود می‌شویند. در این سنت، نظافت به رعایت بهداشت نیست. در مورد احترام است.

این احترام در اوایل از طریق o-soji، دوره نظافت روزانه در اکثر مدارس ژاپن آموزش داده می شود. بچه‌ها خودشان کف اتاق را جارو می‌کنند، پنجره‌ها را پاک می‌کنند و حمام‌ها را تمیز می‌کنند. هیچ سرایداری مقصر نیست و هیچ کس دیگری نیست که بعد از شما تمیز کند. درس ساده است: فضاهایی که به اشتراک می گذاریم متعلق به ماست که باید از آنها مراقبت کنیم. سپس گومی هیروی، عمل فروتنانه جمع آوری زباله وجود دارد. معروف ترین تمرین کننده آن شوهی اوهتانی از لس آنجلس داجرز است که بزرگترین ستاره بیسبال است.

دوربین‌ها به‌طور معمول او را در حال خم شدن برای جمع‌آوری زباله‌های سرگردان در زمین، حتی در صحنه مسابقات جهانی، می‌گیرند. به عنوان یک دانش آموز دبیرستانی، اوهتانی یک نمودار هدف برای تبدیل شدن به برگزیده پیش نویس ترسیم کرد. او در کنار قدرت و سرعت زمین، جمع آوری زباله را فهرست کرد. استدلال او این بود که زباله ها شانسی است که دیگران دور ریخته اند و او قصد داشت آن را جمع کند.

وقتی این ایده ها را کنار هم می گذارید، جامعه ای به دست می آورید که در آن زباله هرگز مشکل شخص دیگری نیست. این بازتابی است از اینکه واقعا چه کسی هستید.

فرهنگ تجاری ژاپن همین ایده را به تجارت منتقل می کند. قرن‌ها پیش، بازرگانان سیار اوهمی، در استان شیگا کنونی، کالاهای خود را به شهرهای سراسر کشور می‌رسانند.

آنها برای اینکه در جوامعی که متعلق به خودشان نبودند مورد استقبال قرار گیرند، بر اساس یک اصل زندگی می کردند که بعدا به عنوان Sampo-yoshi خلاصه شد: برای سه طرف خوب است. معامله باید برای فروشنده خوب باشد، برای خریدار خوب باشد و برای جامعه خوب باشد. تجارتی که نیازهای محلی را برآورده می کرد، اعتماد اجتماعی و کسب و کارهایی را ایجاد کرد که برای چندین نسل ادامه یافت.

ITOCHU، یکی از خانه های تجاری بزرگ ژاپن، در سال 1858 توسط یک تاجر اوهمی به نام Chubei Itoh تاسیس شد. در سال 2020، رسما Sampo-yoshi را به عنوان مأموریت شرکتی خود به عنوان بازتابی از فلسفه تجاری بنیانگذار خود پذیرفت که از آن زمان تاکنون شرکت را شکل داده است. مدت‌ها قبل از اینکه اتاق‌های هیئت‌مدیره غرب بحث سرمایه‌داری ذینفعان را آغاز کنند، بازرگانان ژاپنی قبلا به این سؤال در یک عبارت پاسخ داده بودند.

برای دو قرن ما یک مدل اقتصاد خطی را اجرا می کنیم: بگیر، بساز، هدر بدهیم. ما فلزات را حفر می کنیم، محصولات می سازیم، به طور خلاصه از آنها استفاده می کنیم و سپس آنها را در محل های دفن زباله دفن می کنیم.

الکترونیک یکی از بدترین نمونه های این عمل بد است. جهان در سال 2025 حدود 137 میلیارد پوند زباله الکترونیکی تولید کرد و کمتر از یک چهارم آن به عنوان بازیافت مناسب ثبت شد. متأسفانه بقیه این وسایل الکترونیکی که مملو از مواد معدنی حیاتی مانند طلا و مس و آهنرباهای خاکی کمیاب هستند برای همیشه از بین رفتند.

اقتصاد دایره ای آن مواد حیاتی را در حال استفاده نگه می دارد. این امر نیازمند قوانین، زیرساخت ها، سرمایه و کارآفرینان نوآور است. مهمتر از همه، نیاز به فرهنگی دارد که در آن مصرف‌کنندگان، شرکت‌ها و دولت‌ها مسئولیت اتفاقات پس از فروش را بپذیرند.

در سال 2001، ژاپن بازیافت لوازم خانگی بزرگ را اجباری کرد و در سال 2013، بازیافت را به وسایل الکترونیکی کوچک گسترش داد. برای بازی‌های توکیو 2020، شهروندان ژاپنی گوشی‌ها و وسایل قدیمی خود را اهدا کردند و مدال‌های المپیک و پارالمپیک از فلزات بازیافت شده از این وسایل الکترونیکی قدیمی ساخته شد.

ژاپن کامل نیست. مانند بسیاری از کشورها، حجم عظیمی از زباله های الکترونیکی تولید می کند و همچنان با بسته بندی های پلاستیکی و وابستگی زیادی به سوزاندن دست و پنجه نرم می کند. اما هیچ کشوری تقاضا، انضباط و غریزه فرهنگی را بهتر ترکیب نمی کند تا حلقه را ببندد و آن را دایره ای کند.

به همین دلیل است که وقتی ERI، بزرگترین شرکت بازیافت الکترونیک آمریکا، محل اولین عملیات متعلق به خود را در خارج از ایالات متحده انتخاب کرد، ما ژاپن را انتخاب کردیم. سرمایه گذاری جدید ما، ERI Japan، یک مشارکت 50-50 با ITOCHU است. گم نشد که شریک خود را در شرکتی پیدا کردیم که ماموریت اصلی آن سامپو یوشی است. من به ژاپن می رفتم تا در مورد رویکردمان تدریس کنم. و الان برم یاد بگیرم

تصور کنید طرفداران آمریکایی بعد از Super Bowl می‌مانند تا صف‌های خود را پاک کنند، که در سراسر سیاره پخش می‌شود. تصور کنید شرکت‌ها از هر محصولی که می‌فروشند می‌پرسند آیا برای خریدار خوب است، برای فروشنده خوب است و برای جامعه‌ای که وقتی خراب می‌شود یا به پایان عمرش می‌رسد، آن را به ارث می‌برد.

کلاس‌هایی را تصور کنید که در آن کودکان یاد می‌گیرند که وقتی چیزی را دور می‌اندازید، جایی به نام «دور» وجود ندارد.

جهان در حال تغییر نحوه ساخت، استفاده و بازسازی اشیا است. بهترین راهنما در حال حاضر در معرض دید قرار گرفته است. زمان آن فرا رسیده است که همه ما شروع به تبدیل شدن به ژاپنی کنیم.

جان شگریان رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل ERI، بزرگترین شرکت بازیابی دارایی فناوری اطلاعات (ITAD) و بازیافت الکترونیک در ایالات متحده است. نظرات بیان شده متعلق به خود نویسنده است.