غرب چگونه پیروز شد: پیروزی فرهنگی حماس در جنگ

پالوما فیث، خواننده بریتانیایی به کانال 4 نیوز گفت: «من هر شب به فرزندانم «فلسطین آزاد» می‌گویم. او روی آنتن بود تا در مورد پیامد هیستریک فزاینده تصمیم برای کنار گذاشتن مکلمور به عنوان نقش حمایتی در تور ایالات متحده اد شیران صحبت کند. ایمان معتقد است که از آنجایی که کودکان در فلسطین رنج می برند، نتیجه این است که تمایل شیران برای دور نگه داشتن سیاست از طرفداران جوانش غیرقابل قبول است. مشارکت او نمونه ای کامل و به اندازه کافی ناراحت کننده بود از اینکه چگونه درگیری در غزه در فرهنگ ریشه دوانده است.

درگیری های قبلی اسرائیل و فلسطین تأثیر داخلی مستقیم کمی بر ایالات متحده و سایر دموکراسی های غربی داشت. اما حمله حماس در 7 اکتبر 2023 و انتقام‌جویی اسرائیل که به دنبال آن انجام شد، چنان سطوح گسترده‌ای از تعامل را در این موضوع ایجاد کرد که به شاخص تعیین‌کننده سیاست هویت امروزی تبدیل شده است. از گرافیتی های فراگیر در شهرهای اطراف مدیترانه گرفته تا مشاغل در هاروارد و کلمبیا، از مراسم اهدای جوایز هالیوود گرفته تا تجمعات در بزرگترین شهرهای اروپا، غزه فعالیت و احساسات را شبیه به هیچ چیز دیگری زنده می کند.

اما این بدان معناست که قدرت فوق‌العاده‌ای برای تفرقه و برهم زدن دارد. ما می دانیم که رهبری حماس به یک زلزله سیاسی امیدوار بود، شاید حتی پیش بینی می کرد. فرهنگی هم به دست آوردند.

همانطور که شیرن متوجه شد، داشتن یک "موضع" اجباری شده است. مالک نیوانگلند پاتریوتز، رابرت کرافت و دیگر مالکان استادیوم، ماکلمور را نمی خواستند. سایر اقدامات حمایتی شیران در اعتراض به آن کنار رفت. همه آنها تصمیم گرفتند که طرفداری وظیفه آنها باشد. شیرن که احساس می‌کرد مخاطبانش همین کار را می‌کند به ضرر فروش بلیط، دنبال‌کنندگان اجتماعی و محبوبیت آینده‌اش، احساس می‌کرد مجبور است - آشکارا تحت فشار - هر دو را مماشات کند و به ناچار با توجه به ماهیت همه یا هیچ این جنگ فرهنگی، هیچ‌کس را راضی نکرد.

شارلوت چرچ، خواننده سابق کودک، برای نشان دادن اینکه چگونه دستور کار طرفدار فلسطین و ضد اسرائیل با احساسات ضدغربی بی‌شکل‌تر ترکیب می‌شود، روی صحنه اعلام کرد: «او [شیران] مصرف‌گرایی و سرمایه‌داری را بر انجام کار درست ترجیح داد». چرچ ممکن است فکر می کرد که دیدگاه او در مورد "چیز درست" واضح است. برای دیگران، کمتر روشن بود که شیران دقیقا باید چه می کرد.

اگرچه این جهان‌بینی مبهم قبل از 7 اکتبر وجود داشت، اما واکنش اسرائیل به حمله حماس بهانه‌ای - یا بهانه‌ای - برای تبدیل شدن به جریان اصلی حماس ایجاد کرده است و در آن زمان، خشم از تأمین مالی اسرائیل، معاملات تسلیحاتی یا حتی شرکت‌هایی که ارتباط مماس با اسرائیل دارند، این حس را در میان جوانان افزایش داد، به ویژه اینکه سرمایه‌داری خود نوعی توطئه غیراخلاقی است.

به نظر می رسد تحولات فرهنگی ناشی از غزه، و همراهی جنبش طرفدار فلسطین با ایده های ضد غربی و ضد سرمایه داری، جوامع غربی را بیشتر بی ثبات کند. نظرسنجی جوانان هاروارد از پاییز 2025 نشان می دهد که تنها 39 درصد از جوانان 18 تا 29 ساله آمریکایی گفته اند که از سرمایه داری حمایت می کنند (از 45 درصد در سال 2020 کاهش یافته است)، در حالی که 52 درصد گفتند که از سرمایه داری حمایت نمی کنند. تنها 19 درصد خود را «سرمایه دار» توصیف کردند (29 درصد در سال 2020).

غزه همچنین واکنش جناح راست را برانگیخته است و چهره هایی مانند تاکر کارلسون و کندیس اونز از طریق روایت های یهودی ستیزانه به رویدادهای جهانی از جمله حوادث خاورمیانه پاسخ می دهند. یک حوزه سیاسی در جناح راست آمریکا که فرض می‌شد طرفدار اسرائیل و یهودی است، می‌تواند از تئوری‌های توطئه از قبل موجود در مورد نفوذ شوم جهانی و دستکاری «یهودیان» استفاده کند.

با توجه به اینکه سه سال گذشته با ظهور جناح‌های سیاسی چپ در کنار طیفی از اسلام فرقه‌گرای سیاسی – که گاهی «اسلاموپولیسم» نامیده می‌شود – که برای آن اعتقاد آشکارا طرفدار فلسطین و ضد اسرائیل اغلب ضروری است، بریتانیا یک پتری دیش آشکار برای این فرآیندها است.

به عنوان مثال، زاراح سلطانا یک نماینده بریتانیایی نماینده کاونتری است. او در سال 2025 حزب حاکم کارگر را ترک کرد و چپ افراطی «حزب شما» را تأسیس کرد. با یک شمارش ساده، فعالیت او در X از ژوئن تا زمان نوشتن در اواسط سپتامبر به پست‌های مستقیم یا بازپست‌های زیر با نظرات رسید: هشت مورد در مورد امور جهانی، 10 مورد در مورد فوتبال، 42 مورد در مورد سیاست داخلی بریتانیا و 75 مورد در مورد غزه/فلسطین/اسرائیل.

اخیرا، ظرف دو هفته در ماه سپتامبر، دو نماینده بریتانیایی علنا خواستار اقدام نظامی علیه اسرائیل شدند، طاهرعلی از حزب کارگر و ایوب خان، یکی از پنج نماینده در "ائتلاف مستقل" طرفدار فلسطین (لوگوی آنها تقریب نسبتا واضحی از پرچم فلسطین است). علی بعد از دریافت اخطار رسمی عذرخواهی کرد.

دکتر رکیب احسان یکی از اعضای ارشد اندیشکده Policy Exchange و یکی از نویسندگان گزارش سال 2026 آن با عنوان «درک اسلاموپولیسم» است. او به نیوزویک گفت: «مسلمانان بریتانیا ممکن است در مورد برخی چیزها اختلاف نظر داشته باشند، اما آنها به طور کلی در مورد غزه موافق هستند. این یک نیروی متحد کننده در جمعیتی کاملا متنوع است. ابراز همبستگی با فلسطین تقریبا به ستون ششم اسلام تبدیل شده است... [و] اکنون بخشی جدایی ناپذیر از هویت سیاسی مسلمانان بریتانیا است.»

احسان دریافت که 59 درصد از مسلمانان بریتانیایی که مورد بررسی قرار گرفتند از ایده افزایش مالیات بر درآمد برای ایجاد یک صندوق دولتی بریتانیا برای بازسازی غزه حمایت کردند. 25 درصد از پاسخ دهندگان مسلمان بریتانیایی با توجه به فهرستی از 20 موضوع و پرسیدن اینکه کدام یک رای آنها را در دور بعدی انتخابات محلی تعیین می کند، اسرائیل-غزه را در میان سه مورد برتر خود انتخاب کردند – بالاتر از رقم مربوط به اقتصاد، مسکن، مراقبت های بهداشتی، جرم و جنایت و آموزش.

مسلمانان بریتانیا به طور کلی نسبت به ملاحظات ژئوپلیتیک غربی بسیار بدبین هستند، اما آنها باید آگاه باشند که به چیز دیگری سرایت نمی کند. منصفانه است که بگوییم یهودی ستیزی در جوامع مسلمان بریتانیا به طور نامتناسبی نسبت به جمعیت عمومی بالاست.

تعداد نظرسنجی های حزب سبز بریتانیا پس از اکتبر 2023 به شدت افزایش یافت و از 6 درصد به اوج 21 درصد در مارس امسال رسید، روندی که همزمان با موضع صریح این حزب در قبال غزه بود. در مقابل، سبزهای آلمان پیوسته حق اسرائیل برای وجود و دفاع از خود را تأیید کرده‌اند، در حالی که همتایان بریتانیایی آنها غزه را بزرگترین مشکل مبارزاتی خود قرار داده‌اند. سبزهای بریتانیا در دستور کار طرفدار فلسطین ایستاده‌اند که علیرغم قطع ارتباط در مورد مسائل اجتماعی بین مسلمانان محافظه‌کار و شرکای سبز مترقی رادیکال آنها به جلب حمایت مسلمانان کمک کرده است.

بر اساس تحقیقات تبادل سیاست، تقریبا یک نفر از هر پنج مسلمان در آخرین انتخابات عمومی در سال 2024 به حزب سبز رای داده است. آنها 6.5 درصد از جمعیت بزرگسال بریتانیا (1 درصد در ایالات متحده) را تشکیل می دهند - در برخی مناطق که بیش از 50 درصد رای دهندگان متمرکز هستند - با این آژانس برای تأثیرگذاری بر تعداد زیادی از کرسی های مجلس عوام.

در کنفرانس پاییزی حزب در آغاز اکتبر، نمایندگان به تصویب طرح «صهیونیسم نژادپرستی است» رأی دادند و رسما حزب را ضد صهیونیستی کردند. پیامد فوری بود: اسرائیل با ممانعت از ورود زک پولانسکی، رهبر سبزها که خود یهودی بود، پاسخ داد. در سراسر اقیانوس اطلس، بخش‌هایی از چپ آمریکا در جهت مشابهی حرکت می‌کنند.

سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا غزه را به موضوعی تعیین‌کننده در سیاست خود تبدیل کرده‌اند، در حالی که زهران ممدانی، شهردار نیویورک، نتانیاهو را «معمار یک نسل‌کشی وحشتناک» خوانده و استدلال کرده است که ایالات متحده باید حکم دیوان کیفری بین‌المللی را علیه او اجرا کند.

آخرین تکرار فعالیت‌های ضد اسرائیلی به عنوان «ضد صهیونیسم»، در کنار دیگر اقتباس‌های زبانی آن از واژه‌هایی مانند «نسل‌کشی» و «آپارتاید»، به عنوان کمک‌هایی برای جذب آرمان‌های طرفدار فلسطین در شهرهای آمریکا و اروپای غربی عمل می‌کند. نتیجه این است که حمله حماس در 7 اکتبر و پاسخ نظامی اسرائیل که منجر به کشته شدن حدود 75000 نفر (از جمله جنگجویان) شد، منجر به یک هم‌سویی مجدد داستانی شد که در آن جوامع یهودی لیبرال دموکراسی به طور فزاینده‌ای به عنوان همدست در جنایاتی با ماهیت «نسل‌کشی» نگریسته می‌شوند.

جدا کردن افزایش یهودستیزی غربی از این تغییر که باعث شده است انتقاد از اسرائیل به تلاشی برای مشروعیت‌زدایی از اسرائیل تبدیل شود، دشوار است. بسته به اینکه شما در کدام طرف هستید، اسرائیل یا کشوری ستمگر است که حامیانش باید عواقب اقداماتش را بپذیرند، یا موضوع یک کمپین تبلیغاتی فوق‌العاده مؤثر توسط ائتلافی از مخالفان است که معیارهای رفتار و اخلاقی را برای آن تعیین کرده‌اند که در هیچ کشور دیگری روی زمین اعمال نمی‌شود.

چیزی که مورد بحث نیست این است که یهودیان خارج از اسرائیل در یک افراطی با حملات مرگبار و از سوی دیگر با هیاهوی سطح پایین یهودی ستیزی در مدارس، دانشکده ها و محل کار مواجه هستند.

دیو ریچ، مدیر سیاست در تراست جامعه امنیت، موسسه خیریه ای که امنیت جامعه یهودی بریتانیا را که تنها 300000 نفر است، سازماندهی می کند، به نیوزویک گفت: «مشروعیت زدایی یک کلمه کاملا خشک است. یادداشت‌های CST نشان می‌دهند که حوادث یهودی‌ستیزانه در بریتانیا در سال 2023 147 درصد و پس از 7 اکتبر 589 درصد نسبت به مدت مشابه سال قبل افزایش یافته است. به نظر می‌رسد که اصطلاحات اصطلاحی سیاست‌گذاری است. اما به دلیل نفرت مطلق از اسرائیل، نوعی شور شبه مذهبی است که اسرائیل نماینده شر در دنیای مدرن است و هر کسی که با اسرائیل در ارتباط است نازی است.»

اگر موضع ضد اسرائیلی به آزمون خلوص اخلاقی تبدیل شود، معیارهای قبولی در آن به طور فزاینده‌ای سخت‌تر می‌شود، در حالی که ابهام یا «دیدن هر دو طرف»، چه رسد به بحث‌های ظریف، غیرقابل دفاع می‌شود. فقط از شیران بپرس انتقاد از دولت اسرائیل و اقدامات آن بدون یهودستیزی ضمنی کاملا ممکن بود و باید باشد.

اما با توجه به این واقعیت که صهیونیسم به معنای خودمختاری یهودیان است و نزدیک به 90 درصد یهودیان از حق اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی و دموکراتیک حمایت می کنند، استفاده از اصطلاح "صهیونیست" به این معنی است که جدا نگه داشتن این زبان از یهودستیزی غیرممکن است. این تصادفی نیست، بلکه یک تدبیر عمدی زبانی است.

میزان پیش بینی حماس از همه اینها ناشناخته است، اما هر چه مترقیان غربی برنامه ضد اسرائیلی را بیشتر پیش ببرند، پذیرش مشروعیت حماس با کاهش مشروعیت وطن یهودی بیشتر می شود. و مشروعیت زدایی از اسرائیل هدف نهایی این جنبش است.

نسل‌کشی برای ضدصهیونیست‌ها "گوچا" است، زیرا به‌طور مهلکی رنج یهودیان را تضعیف می‌کند و آن را علیه آنها می‌گرداند. جنبش با مشروعیت‌زدایی از آزار و اذیت و کشتار تاریخی یهودیان که به نسل‌کشی غیرقابل انکار آنها ختم شد، به دنبال تضعیف مشروعیت وطنی است که از آنها محافظت می‌کند، در حالی که در عین حال، امنیت جوامع یهودی در کشورهای غربی رو به وخامت می‌رود.

ریچ می گوید: «اتهام نسل کشی مطلقا در مرکز این موضوع قرار دارد. "این نوعی معادل امروزی اتهام قاتل مسیح در قرون وسطی است که همه یهودیان را در شرمندگی دائمی قرار می دهد و به این معنی است که شما می توانید هر کاری با آنها انجام دهید."

پیروزی های کمی برای حماس بیشتر از این است که این ایده را به جهانیان معرفی کند که یهودیان «قاتل بچه ها» هستند.

«فلسطین آزاد»، «از رودخانه تا دریا» یا حتی «انتفاضه جهانی» واقعا به چه معناست؟ دامنه آن از معنای واقعی کلمه تا حمایت از پایان تنها دولت یهودی است. این ابهام در خدمت همه افراد ذی‌ربط است، از آن‌هایی که با شور و اشتیاق به وضعیت اسفبار فلسطینی‌ها اهمیت می‌دهند تا کسانی که می‌خواهند اسرائیل را نابود کنند. «فلسطین آزاد» به مثابه یک مه معنایی عمل می کند که هم صمیمانه و هم شرور را می پوشاند.

بسیاری از نوازندگان سابقه صحبت در مورد موضوعاتی را دارند که به آنها روحیه می بخشد، بنابراین عضویت در یک جنبش طرفدار فلسطین تنها عنصر دیگری از جهان بینی مشترک است (نگاه کنید به Massive Attack، سوزان ساراندون، مارک روفالو، دوآ لیپا یا دیمون آلبارن از Blur)، اما افتضاح شیران نشان می دهد که از 7 اکتبر به بعد، می تواند به طور فزاینده ای از جنگ در منطقه استفاده کند. هر فضایی حتی هری استایلز هم احساس می کرد که مجبور است درگیر شود. شیران به اندازه یک دانشجوی آکسفورد یا ییل نمی تواند از آن فرار کند.

نشانه‌هایی مبنی بر اینکه ما می‌خواستیم فرهنگ جمعی خود را تغییر دهیم از همان ابتدا وجود داشت. اتهامات مبنی بر اینکه عناصر جنبش طرفدار فلسطین را می‌توان به عنوان «فرقه» توصیف کرد، به بهترین وجه با اعتراف پلیس متروپولیتن لندن مبنی بر اینکه اولین اطلاعیه آن‌ها در مورد تظاهرات خیابانی پیشنهادی علیه اسرائیل (که توسط کمیته همبستگی فلسطین انجام شد) در ساعت 12:50 بعد از ظهر دریافت شد، تأیید می‌شود. BST در خود 7 اکتبر - در حالی که حمله حماس هنوز ادامه داشت و چند روز قبل از شروع واکنش اسرائیل.

تلاش برای قطع ارتباط حمله حماس از تروریسم و ​​رفتن به مرحله بعدی، که مقصر دانستن قربانیان آن کشتار بود، به سرعت اتفاق افتاد. در سه سال گذشته این روند به طور غیرقابل تحملی ادامه داشته است.

لئو پرلمن به نیوزویک گفت: «مساله این نیست که مردم به فلسطینی‌ها اهمیت می‌دهند، من به فلسطینی‌های بی‌گناه اهمیت می‌دهم. مستندساز برنده جایزه امی و تهیه کننده اجرایی ما دوباره می رقصیم درباره کشتار فستیوال نوا در 7 اکتبر گفت: سوال این است که چرا اسرائیل و فلسطین به یک درگیری بین المللی تبدیل شده است که ظاهرا بازیگران، موسیقی دانان، نویسندگان، چهره های ورزشی، کارگردانان و تهیه کنندگان باید در آن موضع داشته باشند؟

اوکراینی بودن تعیین نمی‌کند که می‌توانید در یک جشنواره فیلم ظاهر شوید یا اگر سودانی یا چینی هستید، در مراسم اهدای جوایز به آزمون خلوص تبدیل نمی‌شود. اما اسرائیل دائما متفاوت عمل می‌کند. این موضوع به یک وسواس فرهنگی تبدیل شده است.»

پرلمن گفت: «به ما [یهودیان] این معامله خارق العاده پیشنهاد شده است. "اگر بهای پذیرش در فضاهای فرهنگی این است که اگر یهودی هستید، ابتدا باید نشان دهید که چه نوع یهودی هستید. آیا شما نوع "راست" یهودی هستید؟ آیا اسرائیل را محکوم می کنید؟ آیا صهیونیسم را رد می کنید؟

اشکال مختلفی که ضد صهیونیسم پس از 7 اکتبر 2023 به خود گرفته است، همه به یک مکان منتهی می شود: جایی که اسرائیل نامشروع است و بنابراین نباید وجود داشته باشد. در حالی که در انگلستان هستند، خوانندگان پاپ فرزندان خود را در رختخواب می اندازند و می گویند "فلسطین را آزاد کن".

در زمینه تهدیدات نظامی که اسرائیل با آن مواجه است و موج فزاینده یهودستیزی در غرب، ضد صهیونیسم به طور کاملا منطقی می تواند به عنوان فراخوانی برای جایگزینی یک "نسل کشی" با دیگری تعبیر شود. هر آنچه که از رهبری حماس باقی بماند، حداقل می تواند در این امر تسلی دهد.