غزه است، احمق

خشم مردم آمریکا از غزه، تصمیم میان دوره ای سه شنبه را رقم زد.

دموکرات‌ها اکنون کنترل مجلس نمایندگان و سنا ایالات متحده را به دست آورده‌اند و آنها را از یک حزب جمهوری‌خواه متخاصم گرفته‌اند که نه تنها پیشنهاد اسرائیل و متحدانش را در تفسیر سیاست خارجی آمریکا انجام داد، بلکه از راه خود برای بدنام کردن و شرمساری کسانی که با این انتخاب عمیقا نامحبوب مخالف بودند، خارج شد.

به عنوان نمونه، پرتحرک ترین و پربیننده ترین انتخابات کشور را در نظر بگیریم، آنچه در میشیگان دیدیم شکست نامزدی بود که این خشم عمومی توسط نامزدی را که با آن همدردی کرده بود و به طور اساسی به آن پرداخته بود، نادیده گرفت.

عبدالالسید، دموکرات، مایک راجرز جمهوری خواه را در آنجا شکست داد. و این یک پیروزی بود که واقعا نشان داد که رای دهندگان در حال حاضر چقدر متعهد هستند که خود را از نفوذ عذرخواهان تراژدی غزه خلاص کنند.

قبل از رای گیری سنای ایالات متحده در میشیگان، السید با حجم بی سابقه ای از هزینه های سیاسی توسط کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل یا آیپک، گروه لابی طرفدار اسرائیل که حتی در شرایطی که دولتش در کرانه باختری رود اردن، کمپین های خشونت آمیز ایران در کرانه باختری، تحمیل رژیم ایران در غزه را به خطر انداخته است، هدف شکست قرار گرفت.

خود معاون رئیس جمهور جی.

معاون رئیس جمهور گفت: «رای دهندگان ما حاضر شدند. و چهار دلیل بالا دلیل رای دادن بسیاری از آنها به دموکرات ها است.

و ونس با این تحلیل به سختی دست و پا می زند. دونالد ترامپ جونیور، پسر خود رئیس جمهور، علنا اعتراف ونس به شکست های حزب جمهوری خواه را تایید کرد. ساعاتی بعد، خود پرزیدنت ترامپ تحلیل ونس را "خوب" خواند، اگرچه او با این وجود در کنار جنگ فاجعه‌بار ایستادگی کرد.

به این دلیل که نمی‌توان تصوری را که کل درام انتخابات امسال برای ما به جا می‌گذارد پنهان کرد یا پاک کرد. تصور یک جناح متخاصم که در طبقه سیاسی ما تعبیه شده است که تعهدش به اسرائیل - درست یا غلط - مستقیم، غیردموکراتیک و تحقیرآمیز با اجماع فزاینده مردم آمریکا مخالف است.

با این حال، نمی توان از این نکته غافل شد که مردم آمریکا در این سال نشان دادند که مایل و قادر به بیرون راندن آن جناح هستند. و نمی توان دلیل آن را فراموش کرد. به تعبیری کلام جاودانه جیمز کارویل، استراتژیست سیاسی دموکرات: این غزه است، احمقانه.

همانطور که در چند سال گذشته بارها و بارها استدلال کرده‌ام، رسوایی نسل‌کشی غزه عمیقا نگرش آمریکایی‌ها را نسبت به سیاست خارجی، جنگ و کمک‌های نظامی - به‌ویژه وقتی صحبت از رژیم نتانیاهو می‌شود، تغییر داده است.

در طول یک سال گذشته، ترامپ و دیگر سیاستمداران این نسل‌کشی را با جنگ فاجعه‌بار ایران و کمپین‌های نظامی جدید اسرائیل در لبنان ترکیب کرده‌اند - همه اینها در حالی است که آمریکای ضدجنگ فزاینده با خشم روزافزون شاهد استفاده رهبران سیاسی از دلارهای مالیاتی ما برای خشونت است.

ائتلافی که ترامپ را در سال 2024 انتخاب کرد، حول رد آنچه او «جنگ‌های همیشگی» و «جنگ‌های احمقانه» می‌خواند، شکل گرفت. در مبارزات انتخاباتی او حتی به صراحت درباره پایان دادن به خشونت در غزه صحبت کرد. همانطور که در آن زمان نوشتم، وقتی رای دهنده ای در دیربورن، میشیگان، از او درباره نسل کشی غزه پرسید، ترامپ پاسخ داد: "باید متوقف شود. آنچه ما می خواهیم صلح است." بنابراین نمی توان انکار کرد که آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران در سال جاری خیانت و وارونه کردن اراده کسانی بود که به این دولت رای دادند.

دموکرات‌ها قبلا این هشدار را در سال 2024 دریافت کرده بودند. جروزالم پست در فوریه گزارش داد که مقامات کمیته ملی دموکرات اذعان کرده‌اند که سیاست دولت جو بایدن رئیس جمهور جو بایدن در غزه یک «منفی خالص» در آن انتخابات بود. شکست این حزب باید به جمهوری‌خواهان هشدار می‌داد که خشم عمومی در مورد غزه را از نظر سیاسی بی‌ربط تلقی کنند.

همچنین بر کسی پوشیده نیست که اگر عاملان اسرائیلی (از جمله خود نتانیاهو) و چهره‌های نومحافظه‌کار مانند لیندسی گراهام و مارک لوین برای آن فشار نمی‌آوردند، احتمالا این جنگ رخ نمی‌داد. نظرسنجی پس از یک نظرسنجی نشان دهنده عدم تایید فزاینده آمریکا از اقدامات نظامی اسرائیل است. یک نظرسنجی ارزشمند در شب انتخابات همچنین نشان داد که 62 درصد از رای دهندگان به صراحت شروع مشترک آمریکا و اسرائیل برای جنگ با ایران را "اشتباه" خواندند، در حالی که 74 درصد جنگ را به عنوان یک عامل مهم یا اصلی در رای خود معرفی کردند.

اما به طور گسترده‌تر، نظرسنجی‌ها در تمام این سال به وضوح نشان داده‌اند که مردم آمریکا نگران استطاعت قیمت هستند. چیزی که کمتر به وضوح نشان داد این بود که در اذهان عمومی، نگرانی‌های «استطاعت» همیشه مترادف با جنگ و جنگ مترادف با نفوذ اسرائیل و اسرائیل مترادف با نسل‌کشی غزه بود - یعنی با یک سیاست نظامی جنگ‌جویانه که به همان اندازه که هزینه‌اش برای مالیات‌دهندگان آمریکایی بی‌معنا است، تقدس جان‌های بی‌گناه فلسطینی‌ها.

و همه اینها چیزی از رسوایی نهایی است که به نوعی برای مسیحیان آمریکایی بسیار نزدیک است: کمپین تروریستی اسرائیل برای پاکسازی قومی کرانه باختری - از جمله با حمله به جوامع مسیحی باستانی که از قرن اول در آنجا زندگی می کردند. می توان تصور کرد که آن درام چقدر در فصل بعدی انتخابات آمریکا محور خواهد بود.

به هر حال، نوامبر تا دسامبر چندان دور نیست، و درخواست از آمریکایی‌ها در سال 2028 برای نزدیک شدن به کریسمس در حالی که تعداد کمی (یا هیچ) مسیحی برای جشن گرفتن آن در بیت‌لحم به لطف تروریسم شهرک‌نشین‌های مورد حمایت اسرائیل علیه هم‌مذهبی‌های ما در سرزمین مقدس، پایان می‌یابد، پایان هر آنچه از جمهوری‌خواهان پس از انتخابات میان‌دوره‌ای روز سه‌شنبه باقی مانده است.

تأثیر نسل کشی غزه و تأثیرات وحشتناک و گلوله برفی آن بر زندگی عمومی آمریکا برای کسانی که چشمانشان را می بینند غیرقابل انکار است، حتی اگر برای معدود نظرسنجی ها و پیش بینی کنندگانی که به نحوی توانسته اند بیش از حد از احساسات مشترک دور بمانند و به درستی آن ها را کمی سازی کنند نامرئی است.

اما این منجر به آخرین ملاحظه ای می شود که رهبران هر دو حزب اکنون باید در نظر داشته باشند: این ائتلافی است که ترامپ دو سال پیش در تعداد بی سابقه ای گرد آورد که شب گذشته برنده شد. نه یک حزب سیاسی و نه یک گروه کوچک نخبه در یک جلسه استراتژی که اکنون ممکن است آن ائتلاف را طوری مدیریت و تنظیم کند که گویی اختراع انسان ساخته خودشان است.

جی کی چسترتون یک بار مشاهده کرد که شیوه زندگی آمریکایی مبتنی بر جاه طلبی های ناشیانه یک قبیله، هویت قومی یا حتی بر اساس آتش بس شکننده بین چنین گروه هایی نیست. در عوض، آمریکا با اعتقادی که در اعلامیه استقلال ما بیان شده است متحد می شود - اعتقادی که اعتقاد به کرامت هر فرد انسانی، مبتنی بر احترام به طبیعت جاودانه و "خدای طبیعت" است. به این ترتیب، چسترتون نوشت، آمریکا «ملتی با روح یک کلیسا است».

خشم غزه پدیده ای است به اندازه آن روح واقعی و سخت. دموکرات ها نباید خیالشان راحت باشد که این خشم متعلق به حزب آنهاست. این متعلق به آمریکایی‌هایی است که می‌خواهند رهبرانشان تامین مالی کشتار مردم بی‌گناه را متوقف کنند.

اگر سیاستمدارانی که اکنون به قدرت سپرده شده اند از شنیدن امتناع می ورزند، آنها نیز می توانند جایگزین شوند. این خواسته همان چیزی است که ترامپ در دیربورن سخنرانی کرد: به خشونت پایان دهید.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.