غزه سزاوار بهتر از جنگ نازا است

انگار جنگ غزه، تشنج‌های سیاسی که در سرتاسر جهان به راه انداخت و ضربه‌های روحی هنوز خام 7 اکتبر کافی نبود، اکنون دلیل دیگری برای مبارزه در مورد همه آن داریم: نازا.

این مستند 80 دقیقه ای به کارگردانی یووال آبراهام و راشل زور، فیلمسازان اسرائیلی، شهادت 24 نظامی و پرسنل اطلاعاتی اسرائیلی ناشناس در مورد شیوه های هدف قرار دادن اسرائیل در غزه را ارائه می دهد. عنوان آن به نزک آگاوی، عبری برای خسارات جانبی اشاره دارد و به بررسی ادعاهایی درباره نحوه محاسبه و پذیرش تلفات غیرنظامیان در طول حملات اسرائیل می‌پردازد. پس از برنده شدن جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره بین المللی فیلم ونیز، نازا اکنون در سراسر ایالات متحده افتتاح می شود و اعتراضات، محکومیت ها و تکذیب مفصلی از سوی ارتش اسرائیل ارائه می کند.

فهمیدن دلیل آن بسیار آسان است: اگرچه سازندگان فیلم می‌گویند که گزارش آنها از بیش از 100 منبع تهیه شده و با اسناد و گزارش‌های قبلی تأیید شده است، ارتش اسرائیل استدلال می‌کند که فیلم حاوی "اشتباهات واقعی واقعی" است، تصمیمات نظامی را از زمینه اساسی حذف می‌کند و حدس و گمان مصاحبه‌شوندگان ناشناس را به نتیجه‌گیری درباره سیاست اسرائیل ارتقا می‌دهد. این فیلم روایت فیلم در مورد هدف قرار دادن هوش مصنوعی را رد می کند و به طور قاطعانه یک ادعای به خصوص تکان دهنده را رد می کند: اینکه حمله ای با علم به کشتن 500 غیرنظامی تایید شده است.

این اختلاف نظرها به وضوح در حاشیه نیست، بلکه مستقیما به معنای خود جنگ می رود و دقیقا به همین دلیل است که نازا بسیار ناامید کننده است.

در اینجا مطالبی وجود دارد که شایسته بررسی است و حتی یک دموکراسی در حال جنگ باید بتواند اتهامات مربوط به مرگ غیرنظامیان و فناوری نظامی را بدون تلقی خود به عنوان خیانت بررسی کند. به‌ویژه با توجه به فضای فرهنگی کنونی، تهدید فیلمسازان یا تلاش برای ساکت کردن فیلم ممکن است خودش را شکست دهد.

اما اتهامات جدی مستلزم بررسی جدی است - و نازا اغلب پرونده خود را به گونه‌ای بسته بندی می‌کند که به نظر می‌رسد به بینندگان می‌گوید قبل از پایان سخنان شواهد به چه نتیجه اخلاقی برسند.

دستگاه بصری مرکزی آن را در نظر بگیرید. شاهدان ناشناس در تاریکی روی پشت بام های تل آویو نشسته اند و هویت و صدای خود را پنهان کرده اند. پشت سرشان چراغ های شهر است. دوربین به سمت ساختمان‌های آپارتمانی پرسه می‌زند و نگاهی اجمالی به زندگی راحت خانگی دارد. حتی یک بررسی دلسوز گاردین این اثر را به عنوان یکی از "بی توجهی و بی مهری" تل آویو توصیف کرد.

اما دقیقا یک خانواده اسرائیلی که در 40 مایلی غزه شام ​​می‌خورند، تصمیم هدف‌گیری چه چیزی را ثابت می‌کند؟

هیچی. جو انجام کار استدلالی است.

وقتی به زمینه می‌رسد، مشکل بیشتر می‌شود. ارتش اسرائیل استدلال می کند که این مستند وزن کافی به 7 اکتبر، استفاده حماس از مناطق غیرنظامی برای مقاصد نظامی و اقدامات اسرائیل برای کاهش تلفات غیرنظامیان نمی دهد. سازندگان فیلم حق دارند با روایت ارتش اسرائیل مخالفت کنند، اما این سؤالات نمی‌توانند به سادگی پس‌زمینه زیبایی‌شناختی مستندی باشند که مدعی توضیح چگونگی و چرایی مرگ غیرنظامیان است.

این بدان معنا نیست که نازا تبلیغاتی است یا اینکه شاهدان آن باید اخراج شوند. در واقع، این همان چیزی است که مشکل را بسیار دیوانه‌کننده می‌کند: اگر برخی از ادعاهای آن در برابر موشکافی مقاومت کنند، آنقدر مهم هستند که با ارائه‌ای که بدبینی را آسان‌تر می‌کند، ضعیف شوند.

پاسخ به خود فیلم منعکس شده است. سیاستمداران اسرائیلی مدیران آن را خائن خوانده اند. فعالان تهدیدهای وحشتناکی کرده اند. نمایش‌های آمریکایی اعتراض مردمی را برانگیخته است که معتقدند این امر واقعیتی را که اسرائیل پس از 7 اکتبر با آن روبرو شده بود پاک می‌کند.

بنابراین نازا قبل از اینکه بسیاری از مردم آن را دیده باشند، به جبهه دیگری در جنگ غزه تبدیل شده است. این دنیای مینیاتوری پس از 7 اکتبر است: چیزی که به طور مماس با حمله مرتبط است - یا گاهی اوقات به سختی به هم متصل می شود - به وسیله دیگری تبدیل می شود که از طریق آن ما 7 اکتبر را به یاد می آوریم.

این تراژدی بحث ما در مورد غزه است: ما به طور فزاینده ای به شواهد نزدیک می شویم که ابتدا بپرسیم کدام طرف آن را ارائه کرده است. هر تصویری تبدیل به وکالت می شود. ما به این باور رسیده ایم که هر تصویری وکالت است (شاید چنین بوده است) و هر اعتراضی انکار است (شاید هم باشد).

نازا ممکن است حاوی چیزهایی باشد که اسرائیل و حامیانش باید با آن مقابله کنند، اما ممکن است منتقدان آن نیز حق داشته باشند که چارچوب‌بندی آن چیزی را که از ما می‌خواهد را تحریف می‌کند. در خطر مخالفت با آنچه که هر یک از طرفین استدلال ادعا می کنند، این ایده ها می توانند در کنار یکدیگر وجود داشته باشند.

در واقع، اگر دیگر نتوانیم هر دو را به یکباره نگه داریم، نازا چیزی بزرگتر از ماشین این جنگ را فاش کرده است: نشان داده است که چرا، سه سال پس از حملات 7 اکتبر، تقریبا هیچ کس گوش نمی دهد - و احتمالا هرگز هم گوش نکرده است.