غول‌ها «مادر سال» نشان می‌دهد که چرا زنان باید بشقاب‌ها را زمین بگذارند

ساعت 4 صبح داشتم روی گوشیم می چرخیدم که یک ویدیو سردم را متوقف کرد. مادری در یک بازی بیسبال با نوزادی که به سینه‌اش بسته شده بود، یک کیسه پوشک روی پشتش و سینی‌های متعدد غذا در دستانش به سمت صندلی خود رفت.

و مردی بود که با او آمد. نشستن. تماشا کردن.

در میان ازدحام جمعیت در پارک اوراکل سانفرانسیسکو، در جریان بازی سه‌شنبه جاینتز مقابل دوقلوها، او روی نوزاد مانور داد، غذا را متعادل کرد و به ردیف فشار داد. وقتی به او رسید، صندلی او را پایین کشید، سپس غذایش را برداشت. به گوشیم خیره شدم.

آن زن از قبل یک انسان کامل به بدنش بسته است. می‌خواهید او در استادیوم شلوغ حرکت کند و در حالی که صندلی‌ها را نگه می‌دارید غذا بیاورد؟

من می دانم که یک ویدیوی ویروسی تنها گوشه ای از زندگی دو غریبه است. من آنها را نمی شناسم و نمی دانم رابطه آنها چگونه است. اما مثل این بود که مادری به جامبوترون لخته شده بود: مامان همه چیز را متعادل می‌کرد و باعث می‌شد آن را بدون دردسر جلوه دهد زیرا تمرین زیادی داشته است. و ما مادران خودمان را دیدیم. ما آن را داشتیم.

نه لزوما با آن مرد. ما آن را با این انتظار داشتیم که مامان آن را حمل کند، زیرا مامان همیشه می‌داند که چگونه. بشقاب دیگری به او بدهید تا جایی برای متعادل کردن آن پیدا کند. از آنجا که او می تواند همه چیز را اداره کند، به نوعی این بدان معناست که او باید.

برای چند ثانیه، بار نامرئی مادری دیگر نامرئی نبود. مامان ها همه جا آماده بودند تا تماس بگیرند: شما بیرون هستید!

Goldilocks And The Three Bears را به خاطر دارید؟ شرط می بندم خرس مامان هم عصبانی بود. فرنی بابا خرس خیلی داغ بود. البته اینطور بود. او اولین امتیاز را گرفت. خرس مامان خیلی سرد بود. به طور طبیعی. تا بالاخره نشست تا غذا بخورد، غذایش سرد شده بود. و Baby Bear's درست بود - تا زمانی که آن Goldilocks آن را خورد. حتی در افسانه ها، مامان نمی تواند استراحت کند.

شاید ما بچه و سینی های غذا را در استادیوم حمل نمی کنیم، اما چیزی را حمل می کنیم. ما می دانیم که قرار ملاقات با دندانپزشک سه شنبه است، برگه مجوز موعد روز جمعه است، و خمیر دندان کافی برای انجام آن در هفته وجود ندارد. ما در حال تعیین شام در طول یک جلسه کاری و برنامه ریزی قرار ملاقات با پزشک اطفال بین تماس های کنفرانسی هستیم.

یک نفر باید آن بشقاب ها را در حال چرخش نگه دارد، و اغلب، این مادر است. از آنجا که ما در آن خیلی خوب شده ایم، مردم تشویق می کنند. نگاهش کن او همه چیز را انجام می دهد. شاید او نیازی به تشویق ندارد. شاید او به کسی نیاز دارد که سینی لعنتی را بردارد. اما این ویدئو همچنین به من یادآوری کرد: من به تنهایی در این سیرک ثبت نام نکردم.

شوهرم هرگز نمی‌نشست در حالی که من غذا را به صندلی‌هایمان برمی‌گرداندم. او می داند که الاغ دست و پا چلفتی من همه چیز را به جز بچه رها می کند. مهمتر از آن، او احتمالا در حال حاضر در خط امتیاز قرار گرفته است.

او بشقاب من را تعمیر می کند، ظرف ها را می شویید و در حالی که من کار وانت را انجام می دهم، به ترک مدرسه رسیدگی می کند. وقتی دخترمان نیاز به مسئولیت بیشتری با کمک هزینه داشت، او قراردادی را برای او تنظیم کرد تا امضا کند. من با یک دلال وام مسکن ازدواج کردم. ظاهرا حتی کمک هزینه کودکی نیاز به کاغذ بازی دارد. این نیست که شوهرم به من کمک کند. او پدر و مادر است.

قبل از اینکه کسی او را برای قداست نامزد کند، گهگاه به او یادآوری می‌کنم که به نظر می‌رسد مالک اکثریت سهام در این عملیات والدین هستم و باید دوباره توافقنامه سهامداران را بررسی کنیم. مشارکت های خوب هر روز 50-50 نیست. نکته حفظ امتیاز نیست وقتی فردی که در کنار شما است بیش از حد در دستانش است، توجه کنید.

شوهرم می دانست که من برای یک همسر سنتی ثبت نام نمی کنم. من آن را در عهد عروسی‌مان قرار دادم: «به شما قول می‌دهم که سرپرست خانواده باشید - البته با بازخوردهای سازنده.» یازده سال بعد، هنوز بازخوردهای سازنده زیادی وجود دارد.

هر خانواده تصمیم می گیرد که مشارکت چگونه باشد. اما پدر و مادر بودن نباید به این معنی باشد که یک نفر مدیر دائمی زنگ می شود در حالی که بقیه از نمایش لذت می برند. و من از مادران مجردی که پدر و مادر دیگری در خانه ندارند که سینی را به آنها تحویل دهند، قدردانی ویژه ای دارم. من توسط یکی بزرگ شدم. من می دانم که این نوع از رینگ مستر چگونه به نظر می رسد.

شاید به همین دلیل بود که این ویدیو من را خیلی اذیت کرد. به نظر می رسید مادری است - تعادل مداوم، حمل و کشف آن. ما نیازی نداریم که در ایجاد تعادل بهتر شویم. ما در حال حاضر در آن خوب هستیم. ما باید در زمین گذاشتن چیزی بهتر شویم.

برای من، این بدان معناست که اجازه دهم شوهرم بدون بازخورد سازنده من، کاری را انجام دهد. مهمتر از همه، این به این معنی است که اجازه دهید دخترم من را ببیند و استراحت کند. من نمی خواهم او بزرگ شود و باور کند که مادر خوب بودن به معنای حمل همه چیز است تا زمانی که نتواند خودش را تحمل کند.

چون این عمل سیرک هرگز قرار نبود در مورد تعداد بشقاب هایی باشد که مادر می تواند در هوا نگه دارد. مهم نیست که چقدر در برقراری تعادل آنها مهارت داشته باشد، در نهایت بازوهایش خسته می شوند. و اگر به انباشتن روی بشقاب ها ادامه دهیم، در نهایت چرخش آنها متوقف می شود. و سقوط خواهند کرد.

Emeri B. Montgomery مدیر عملیات صفحه اصلی نیوزویک است.