فاجعه اخلاقی و هوادار نابینای پرسپولیس؛ «خنده نه، باید گریست»

به گزارش فوتبال 360، پرسپولیس در هفته دوازدهم رقابت‌های لیگ برتر ایران در قلعه‌حسن‌خان به مصاف فجر سپاسی رفت و بازی را 2 – یک واگذار کرد؛ این شکست برای مهدی تارتار و تیمش گران بود؛ چون علاوه بر آنکه صدر جدول را از دست دادند با شعارهای اعتراضی هواداران خودی روی سکو مواجه شدند. بخش زیادی از شعارها، مربوط به حیاکردن و رها کردن بود و بخش دیگری، اعتراض به سبک و نمایش پرسپولیس. با این وجود، انتشار یکی دو ویدیوی دیگر از تعدادی از هواداران این باشگاه که فحاشی ناموسی نسبت به کادر پرسپولیس دارند، عبور از مرزهای اخلاقی است.

در مشخص‌ترین مورد فحاشی ناموسی، کافی است به ویدیوی وایرال شده از هوادار نابینای پرسپولیس برگشت؛ جایی که می‌خواهد هواداران نسبت به کادر فنی پرسپولیس فحشی زشت را در زمانی مقرر به زبان بیاورند. هوادار مذکور اولین بار نیست که در کانون توجه قرار می‌گیرد؛ او پیش‌تر نسبت به یکی از پیشکسوتان پرسپولیس هم بی‌حرمتی داشت و با وایرال شدن، مورد توجه تعدادی از برنامه‌های ریزودرشت هم قرار گرفت.

نکته غم‌انگیز داستان اینکه هوادارانی که او را روی سکو همراهی می‌کنند نسبت به فحاشی‌های این هوادار با سرخوشی و خنده واکنش نشان می‌دهند؛ در شرایطی که در سطحی واقعی‌تر، باید نسبت به چنین اتفاقاتی گریست. عجیب آنکه چنین هواداری تبدیل به ابزاری برای دیده شدن در فضای مجازی می‌شود و عده‌ای از شنیدن فحاشی‌های ناموسی او دکانی برای رونق کسب و کار باز می‌کنند. مورد عجیب‌تر اما عدم برخورد با چنین تماشاگرانی است.

فحاشی در هیچ هیبت و قامت و سطحی پذیرفته نیست؛ این موردی انکارناپذیر است که سال‌هاست مسئولان امر در پی ایجاد سازوکاری برای ممانعت از آن هستند. این موضوع وقتی بحرانی‌تر می‌شود که سال‌هاست قرار شده دوربین‌های چهره‌زن در ورزشگاه‌ها تعبیه شود تا با بداخلاقی‌های احتمالی روی سکوهای ورزشگاه برخورد شود. با این وجود، هر بار مسئولان امر نسبت به انجام چنین ضرورینی اکراه داشته و طفره می‌روند. چنین می‌شود که هر بار، به بهانه اینکه شناسایی افراد هتاک روی سکوها کار ساده‌ای نیست، برخوردی با متخلفان نمی‌شود.

این موضوع درباره هوادار نابینای پرسپولیس صدق نمی‌کند؛ او تبدیل به یکی از چهره‌های فضای مجازی شده و به سادگی قابل تشخیص است. در این مورد مشخص، هیچ بهانه‌ای وجود نخواهد داشت؛ ممانعت از ورود او به ورزشگاه‌ها و محل‌های ورزشی، ساده‌ترین کاری است که انتظار می‌رود مسئولان امر انجامش دهند؛ اینکه فردی بخواهد با فحاشی ناموسی برای خودش و بقیه شهرتی به هم بزند، از آن دست اتفاقاتی است که رخ دادنش در محیط ورزشی، نه تنها زیبنده نیست بلکه ممکن است پایه‌گذار بدعتی زشت‌تر هم شود و عده‌ای به دنبال وایرل کردن خود از این طریق ناپسند در فضای مجازی برآیند.

درست است که سطح فحاشی و تعداد افرادی که ادبیاتی ناپسند روی سکوها دارند، وسیع‌تر و بیشتر از چیزی است که بتوان به صورت موردی با آن برخورد شود؛ ولی هیچ‌کاری نکردن هم، دردی را دوا نمی‌کند. نتیجه می‌شود آنکه هواداران چند باشگاه به طور علنی علیه یکدیگر و بازیکنان رقیب الفاظی به کار می‌برد که به غیر از شرمساری، چیزی دیگر باقی نمی‌ماند.