فاین گیل باید از حکمت ساده برایان کاون در مورد وحدت پیروی می کرد

«بیایید به سفر برویم و مقصد را فراموش کنیم»، برایان کاون «نابغه» توافق نامه بلفاست را برای همکاری همه در جهت اهداف مخالف قانون اساسی توصیف کرد.

در سال 2010 زمانی که معلم این سخنان را گفت و یک سال بعد در سخنرانی پایانی خود در دایل آن را تکرار کرد، خشم آرامی وجود داشت. برخی آن را پیش پا افتاده یا بدبینانه یا هر دو می دانستند. اما از آن زمان، ابتکار جزیره مشترک، یک پروژه کاملا ملی گرایانه که با اعلام نکردن مقصد خود، پذیرش بین جوامع را به دست آورده است، خرد ناب آن را نشان داده است.

کوئن بار دیگر، این بار منفی، توسط طرح فاین گائل برای جزیره ای متحد، که در کنفرانس حزبش در آخر هفته گذشته ارائه شد، تأیید شد.

ایده های خوب طرح برای همکاری دقیقا به این دلیل که مقصد را اعلام می کنند به جایی نمی رسند. پیشنهاد کلیدی آن شروع توسعه یک اقتصاد سراسر ایرلند از طریق آژانس های توسعه فرامرزی، سرمایه گذاری زیرساخت ها و سایر پیوندهای اقتصادی است.

این قرار است از طریق شورای وزیران شمال-جنوب (NSMC) توافق بلفاست ترتیب داده شود، که شش نهاد شمالی-جنوبی موجود را اداره می کند و به دولت و استورمونت قدرت می دهد تا بیشتر ایجاد کنند.

در حال حاضر یک آژانس توسعه اقتصادی و تجاری در شمال به جنوب به نام InterTradeIreland وجود دارد. Fine Gael می خواهد که "یک مشارکت استراتژیک جدید" با IDA Ireland و Invest NI تشکیل دهد.

چنین مشارکت های فرامرزی در سراسر جهان، به ویژه در اروپا رایج است. جزیره ایرلند به وضوح فاقد یک نمونه قدرتمند است. این می تواند به عنوان یک مزیت بی طرف از نظر قانون اساسی به شمال و جنوب فروخته شود و از تفاوت ها و همچنین شباهت ها استفاده کند. اما اگر هیئت مقصد «ایرلند متحد» در جلو سیلی بخورد، اتحادیه‌ها به سادگی آن را وتو خواهند کرد. آنها می توانند این کار را از طریق اجرایی شمالی انجام دهند، یا می توانند با پرتاب و تحریم NSMC، که غیرقانونی است اما جرم نیست و در نتیجه یک شیرین کاری وسوسه انگیز است.

یک اتحادیه گرایی مطمئن ممکن است از این پیشنهاد به عنوان رفاهی که جایگاه ایرلند شمالی را در بریتانیا تضمین می کند استقبال کند. اما اتحادیه‌گرایی در بهترین زمان اینگونه نیست. اگر این موضع را اتخاذ کند، نتیجه یک وسیله نقلیه با تابلوهای مقصد متفاوت در هر دو طرف خواهد بود، که می‌تواند گیر کند، از هم جدا شود یا سرمایه‌گذارانی را که قرار است تحت تأثیر قرار دهد، ناراحت کند.

بیشتر پیشنهادها برای همکاری فرامرزی به همین ترتیب انجام می‌شوند: اتحادیه‌گرایی حق وتو دارد و استفاده از آن موجه است. این وتو در موافقتنامه بلفاست گنجانده شد تا به اتحادیه‌ها اطمینان داده شود که NSMC وسیله‌ای برای سرکوب آنها به ایرلند متحد نخواهد بود.

برنامه فاین گائل برای ایرلند متحد چیست؟

فاین گائل نمی تواند بگوید اخطار داده نشده است. طرح 34 صفحه ای تجزیه و تحلیل حزب از دو گزارش مستقل است که سفارش داده است: یک تحقیق و تمرین مشاوره با سهامداران انجام شده توسط پروفسور دیره هینان از دانشگاه اولستر و یک ارزیابی اقتصادی توسط پروفسور استفان کینزلا از دانشگاه لیمریک.

هنان در گزارش خود تمایل گسترده ای برای بحث در مورد آینده پیدا کرد، مشروط بر اینکه نتیجه از پیش تعیین نشده باشد. این فقط یک موضوع پوچ اتحادیه نیست: بسیاری دیگر نیز این دیدگاه را داشتند.

در ایرلند شمالی یک تابو علیه مشاجره‌های قانون اساسی در شرکت مودبانه وجود دارد.

برخی ناسیونالیست ها معتقدند که در این مرحله دستاورد کافی برای ترویج بحث در مورد اتحاد است، حتی اگر اتحادیه ها و میانه روها را از خود دور کند. با این حال، هینان به این تاکتیک بدبین بود، در حالی که فاین گیل ادعا می کند که می خواهد یک گفتگوی فراگیر داشته باشد.

ناسیونالیست‌های خشمگین ممکن است بگویند: «از اتحادیه‌گرایان دفاع کردند، ما فقط باید از آنها سبقت بگیریم». در واقع، به نظر می رسد تعداد فزاینده ای از ملی گرایان این را می گویند.

حتی اگر این رویکرد از نظر سیاسی قابل دوام باشد، کینزلا این سوال را مطرح می کند که آیا از نظر اقتصادی مقرون به صرفه است یا خیر. یک ایرلند متحد ممکن است به سرمایه گذاری و رشد زیادی در شمال مرز نیاز داشته باشد که کار فشرده سال ها قبل ضروری باشد. این امر مستلزم همکاری اتحادیه‌گرایان یا حداقل موافقت طولانی‌مدت با اتحادیه‌ها است.

برنامه ریزی برای ایرلند متحد

حکم کینسلا او را ملزم کرد تا سناریوهای پیشنهادی دیگران را در نظر بگیرد، از جمله ادامه پرداخت مستمری بازنشستگی دولت و بخش دولتی بدون بودجه برای چندین دهه بدون دریافت مالیاتی که آنها را تأمین می‌کند، بعلاوه شمالی‌هایی که مالیات ایرلند را پرداخت می‌کنند در حالی که مزایا و دستمزدهای بخش دولتی کمتری نسبت به جنوبی‌ها دریافت می‌کنند.

این باور را القاء می کند که فاین گائل به این پوچ بودن دست زده است در حالی که ادعا می کند می خواهد حقایق و شفافیت را به بحث بیاورد.

Kinsella همچنین هزینه ها و پویایی های قابل اعتمادی را برای اتحاد در نظر گرفت، از جمله سناریوهای با رشد بالا که در آن ایرلند شمالی سابق در نهایت هزینه خود را پرداخت می کرد.

البته همانطور که Kinsella اشاره می کند، مناطق نیازی به پرداخت هزینه برای خود ندارند. اکثر مناطق بریتانیا و ایرلند با کمبود مواجه هستند.

فاین گائل می‌گوید برای پرداخت هزینه‌های یکپارچه‌سازی، صندوق سرمایه‌گذاری مستقل را راه‌اندازی کنید

ایرلند شمالی که خود تأمین مالی می کند به نگرانی های ملی گرایانه در مورد اتحاد می پردازد. همچنین برای اتحادیه‌ها و دیگران جذابیت ذاتی دارد، تا حدی به این دلیل که به سیاست‌های اقتصادی راست میانه نیاز دارد و تا حدی به این دلیل که حس ایرلند شمالی را به عنوان یک کشور القا می‌کند. افرادی که هرگز به پایان کشورشان سفر نمی کنند، ممکن است سفری را در آغوش بگیرند که به آنها نوید وقار و موفقیت می دهد.

برای آینده قابل پیش بینی، ناسیونالیسم به این افراد نیاز دارد.