فدرال رزرو دوباره نرخ ها را افزایش داد: معنای آن برای حمل و نقل چیست

در 16 سپتامبر، کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) با اشاره به تورمی که کوین وارش، رئیس فدرال رزرو آن را "بسیار بالا و برای مدت طولانی بوده"، محدوده هدف وجوه فدرال را 25 واحد پایه به 3.75٪ تا 4.00٪ افزایش داد، اولین افزایش خود پس از یک دوره کاهش کاهش. از 17 سپتامبر، فدرال رزرو مجموعه کاملی از نرخ های اداره شده خود را نیز طبق یادداشت اجرایی خود تغییر داد: بهره موجودی ذخیره (IORB) از 3.65٪ به 3.90٪، نرخ repo معکوس یک شبه (ON RRP) از 3.50٪ به 3.75٪ افزایش یافت و هم نرخ اعتباری اولیه (تخفیف) Staa (تخفیف مجدد) نقل مکان کرد به

4.00 درصد برای صنعتی که با تجهیزات تامین مالی، اعتبار گردان و تقاضای مصرف‌کننده برای کالاهایی که حمل می‌کند کار می‌کند، این امر ارزش باز کردن بسته‌بندی را دارد، از کمیته‌ای که تماس را برقرار کرده، لوله‌کشی که آن را از طریق بازارها حمل می‌کند، تا آنچه که در واقع برای حمل و نقل انجام می‌دهد.

فدرال رزرو تحت یک دستور دوگانه از جانب کنگره فعالیت می کند: ثبات قیمت و حداکثر اشتغال پایدار. FOMC (12 عضو دارای رأی متشکل از هفت فرماندار و پنج رئیس از دوازده رئیس بانک مرکزی منطقه ای به صورت چرخشی) تقریبا هشت بار در سال برای تعیین محدوده هدف برای نرخ وجوه فدرال تشکیل می شود، نرخی که بانک ها از یکدیگر برای وام یک شبه ذخایر دریافت می کنند.

هنگامی که تورم، همانطور که توسط شاخص قیمت هزینه‌های مصرف شخصی (PCE) اندازه‌گیری می‌شود، شاخص تورم ترجیحی فدرال رزرو، بالاتر از هدف 2 درصد است در حالی که بازارهای کار انعطاف‌پذیر می‌مانند، همانطور که فدرال رزرو در این هفته قضاوت کرد، دستور دوگانه به سمت اولویت دادن به ثبات قیمت‌ها، حتی به قیمت برخی رشد، متمایل می‌شود.

FOMC نرخ وجوه فدرال را مستقیما تعیین نمی کند. یک محدوده هدف را تعیین می کند و سپس از چهار نرخ اجرا شده برای نگه داشتن نرخ واقعی بازار در داخل خود استفاده می کند که بین بانک ها و غیر بانک ها تقسیم می شود. IORB کف بانک ها است: از آنجایی که یک بانک همیشه می تواند 3.90٪ بدون ریسک در فدرال رزرو درآمد کسب کند، به هیچ کس یک شبه با قیمت کمتر وام نمی دهد. ON RRP کفی برای غیربانک‌ها است: نهادهایی که نمی‌توانند حساب ذخیره داشته باشند و بنابراین نمی‌توانند مستقیما IORB کسب کنند، مانند شرکت‌های تحت حمایت دولت (GSEs)، صندوق‌های بازار پول، و فروشندگان اصلی.

مثال‌ها عبارتند از GSE‌هایی مانند Fannie Mae و بانک‌های وام مسکن فدرال (FHLB)، صندوق‌های بازار پول مانند صندوق بازار پول خزانه‌داری ونگارد و صندوق بازار پول دولتی BlackRock، و نمایندگی‌های اولیه مانند Goldman Sachs & Co. و J.P. Morgan Securities. ON RRP به همه آنها یک گزینه یک شبه بدون ریسک با 3.75٪ می دهد تا پول نقد زیر این نرخ در خارج از سیستم بانکی نیز وام داده نشود.

در سمت سقف، نرخ تنزیل به هر بانکی اجازه می‌دهد به جای پرداخت بیشتر در جاهای دیگر، با نرخ 4.00 درصد از فدرال رزرو وام بگیرد، و SRF به بانک‌ها و معامله‌گران اصلی اجازه می‌دهد در مقابل اوراق قرضه خزانه‌داری و آژانس با 4.00 درصد وام بگیرند، در صورتی که بازارهای repo سفت‌تر شوند، نوعی از backstop که به منظور جلوگیری از یک نوع فرار بانکی شگفت‌انگیز در It Life دیده می‌شود. بر خلاف سمت طبقه، واجد شرایط بودن SRF در امتداد خط بانکی/غیر بانکی تقسیم نمی شود: فدرال رزرو آن را برای پوشش دادن مؤسسات سپرده گذاری و فروشندگان اصلی با هم ساخته است.

عددی که در واقع روزانه اهمیت دارد، نرخ موثر وجوه فدرال (EFFR) است، نرخ متوسط ​​وزنی حجمی که بانک ها در واقع با آن معامله می کنند، که توسط فدرال رزرو نیویورک منتشر شده است. مستقیما تنظیم نشده است. از عرضه و تقاضا در داخل راهرو بیرون می آید. EFFR معمولا نزدیک‌ترین نقطه به IORB معامله می‌کند، اما چند امتیاز پایه کمتر از آن دارد، زیرا همه وام‌دهنده‌های فعال واجد شرایط IORB نیستند: به‌ویژه FHLB‌ها وام‌دهنده‌های وام‌دهنده صندوق‌های دارای تغذیه معمولی هستند که خودشان نمی‌توانند IORB کسب کنند، بنابراین به جای اینکه اصلا وام ندهند، کمتر از آن وام می‌دهند.

در آخرین روز کامل قبل از افزایش این هفته، EFFR با 3.63% در برابر IORB 3.65% و محدوده هدف 3.50% تا 3.75% درست مطابق با آن الگو چاپ شد. ON RRP دقیقا برای جلوگیری از نشتی بودن این نشتی وجود دارد: بدون یک طبقه بدون ریسک که برای غیربانک‌ها باز باشد، وام‌دهی FHLB می‌تواند نرخ‌ها را به طور کامل از پایین‌ترین محدوده تعقیب کند. پس از پیاده‌روی، انتظار داشته باشید که EFFR درست در زیر 3.90% IORB جدید و به راحتی بالاتر از طبقه جدید 3.75% ON RRP قرار گیرد.

همه این نرخ‌های مختلف پیاده‌سازی مکانیکی یک مفهوم گسترده‌تر هستند: سود اقتصادی، آنچه پس‌اندازکنندگان وقتی پولی را برای استفاده دیگران کنار می‌گذارند، به دست می‌آورند، و وام‌گیرندگان برای استفاده از آن پول به جای آن چه می‌پردازند. اساسا، نرخ بهره قیمت ترجیح زمانی است، چیزی که کسی از آن تقاضا می کند تا برای مدتی از دسترسی به پول خود صرف نظر کند. این قیمت تنها در بازار وجوه قابل قرض (LF) تعیین می‌شود، جایی که عرضه پس‌انداز با تقاضای استقراض برای تامین مالی سرمایه‌گذاری و مصرف پاسخ می‌دهد و با نرخ تعادلی مانند هر قیمت دیگری در اقتصاد تسویه می‌شود.

همین منطق بر عرضه و تقاضا برای LF حاکم است: با افزایش نرخ بهره، مردم کمتر وام می گیرند (مقدار تقاضا کاهش می یابد) و افراد بیشتری پول را برای سرمایه گذاری آزاد می کنند (مقدار عرضه شده افزایش می یابد) و بالعکس. فدرال رزرو به طور کامل آن بازار را لغو نمی کند. با در دسترس قرار دادن بازده های بدون ریسک به صورت مصنوعی در هر سطحی که از طریق IORB و ON RRP انتخاب می کند، قیمت را در کوتاه مدت لغو می کند.

از آنجایی که کل ساختار مدت اعتبار (بازده خزانه، نرخ وام مسکن، اوراق تجاری، خطوط اعتباری چرخشی) نرخ کوتاه‌مدت بدون ریسک را کاهش می‌دهد و حرکت آن در هر تصمیم استقراضی در اقتصاد موج می‌زند.

انتقال ساده است: نرخ سیاستی بالاتر هزینه وجوه بانک ها را افزایش می دهد که آنها از طریق نرخ های وام منتقل می کنند. هزینه‌های بالاتر وام‌گیری، نرخ مانعی برای مصرف و سرمایه‌گذاری را افزایش می‌دهد، بنابراین هر دو کند می‌شوند. رشد اعتباری محدودتر در برابر عرضه نسبتا ثابت کوتاه مدت کالاها و خدمات، فشار صعودی بر قیمت ها را کاهش می دهد و ایالات متحده را افزایش می دهد.

نرخ‌ها تمایل دارند سرمایه‌های خارجی را جذب کنند که به دنبال آن بازدهی بدون ریسک هستند، دلار را تقویت می‌کنند و قیمت واردات و کالاهای دلاری را کاهش می‌دهند، کانالی که در حال حاضر با توجه به اینکه چقدر از جهش تورم فعلی ناشی از انرژی است، اهمیت زیادی دارد.

هر حلقه در آن زنجیره در نهایت به حمل و نقل می رسد. نرخ‌های بالاتر هزینه حمل موجودی را افزایش می‌دهد، حمل‌کننده‌ها را به سمت جایگزینی کم‌تر و مکرر سوق می‌دهد، در ابتدا باد مخالفی برای حجم‌ها ایجاد می‌کند، هرچند که می‌تواند بعدا با نازک شدن بافرها، جهش‌های شدیدتری را ایجاد کند. مسکن و کالاهای بادوام، هر دو به شدت به نرخ حساس هستند، معمولا ابتدا نرم می‌شوند و قبل از اینکه در جای دیگری ظاهر شوند، به تقاضای کامیون‌ها، مصالح ساختمانی و کالاهای مرتبط با لوازم خانگی می‌رسند.

در سمت عرضه، شرکت‌های متصدی تامین مالی تراکتور، تریلر و اتوماسیون انبار با هزینه سرمایه بالاتری روبرو هستند که می‌تواند تجدید ناوگان و افزایش ظرفیت را کند کند، یک اثر کاهش‌یافته که در نرخ‌های لحظه‌ای پس از خود افزایش نشان می‌دهد. شرکت‌های حمل‌ونقل کوچک با سرمایه نازک، با تکیه بر اعتبار گردان برای شناور سوخت و حقوق و دستمزد، این را سریع‌ترین احساس می‌کنند و نرخ‌های بالاتر می‌تواند خروجی ظرفیت را که قبلا در رکود حمل‌ونقل رایج بود تسریع کند. دلار قوی تر، هر دو راه را برای حمل و نقل اقیانوسی و بین المللی کاهش می دهد: واردات ارزان تر برای خریداران آمریکایی می تواند حجم کانتینر را پشتیبانی کند، در حالی که ایالات متحده گران تر است.

صادرات به خارج از کشور برعکس عمل می کند.

روی هم رفته، این افزایش تا حدی با کاهش تقاضای مشابهی که بار را جابه‌جا می‌کند، در مقابل تورم تکیه می‌کند، در حالی که به طور همزمان هزینه تامین مالی ظرفیتی را که حمل می‌کند، افزایش می‌دهد. نرخ ها و چرخه های حمل و نقل به ندرت با سرعت یکسانی حرکت می کنند، دقیقا به همین دلیل است که تاخیر برای هر کسی که ظرفیت دوازده ماهه را برنامه ریزی می کند اهمیت دارد.

پست فدرال رزرو دوباره نرخ‌ها را افزایش داد: معنای آن برای حمل و نقل چیست اولین بار در FreightWaves ظاهر شد.