فدرال رزرو یک نرخ بهره دارد. آمریکا دو اقتصاد دارد

زمانی که تأمین مالی «اکنون بخر، بعدا بپرداز» مورد توجه قرار گرفت، عمدتا راهی برای تأمین مالی خریدهای اختیاری بود. امروز، BNPL به اجاره گسترش یافته است.

هنگامی که تامین مالی اقساطی از خریدهای اختیاری به مسکن اصلی منتقل می شود، یک واقعیت ریاضی قابل مشاهده است: حاشیه طبقه متوسط ​​سقوط کرده است. با این حال، زمانی که فدرال رزرو اخیرا نرخ بهره را افزایش داد و محدوده هدف وجوه فدرال را 25 واحد پایه به 3.75 تا 4 درصد رساند، با بازدهی 10 ساله خزانه داری از 5 درصد، سیاست گذاران تصویر بسیار متفاوتی را ترسیم کردند. فدرال رزرو با استناد به هزینه های داخلی انعطاف پذیر، رشد بهره وری قوی و سرمایه گذاری قوی، فعالیت اقتصادی را با سرعت ثابتی در حال گسترش توصیف کرد.

تشخیص فدرال رزرو اشتباه نیست. ناقص است.

آنچه را که کل پنهان می کند

تاب آوری کل به ما می گوید که آمریکا چقدر هزینه می کند. به ما نمی گوید چه کسی هنوز ظرفیت هزینه کردن را دارد. فدرال رزرو از یک ابزار اقتصادی واحد برای اقتصادی استفاده می کند که اکنون در دو ترازنامه کاملا متفاوت عمل می کند.

20 درصد از خانوارهای آمریکایی در حال حاضر تقریبا 60 درصد از هزینه های مصرف کننده را تشکیل می دهند، در حالی که حاشیه قیمت دستمزد طبقه متوسط ​​115 درصد نسبت به قبل از جنگ کاهش یافته و منفی شده است.

همین عدم توازن در افرادی که دستاوردهای اقتصاد را تصاحب می کنند نشان می دهد. سهم نیروی کار از تولید کسب و کار غیرکشاورزی، بخشی از تولید اقتصادی که از نظر حقوق و مزایا به کارگران باز می گردد، در سه ماهه دوم به 52.8 درصد کاهش یافت که پایین ترین سطح ثبت شده است. به بیان ساده، کارگران ارزش اقتصادی تولید می کنند در حالی که سهم کمتری از بازده آن را دریافت می کنند.

در همین حال، ثروت خانوارهای ایالات متحده در سه ماهه دوم 12.8 تریلیون دلار افزایش یافت که شامل 10.7 تریلیون دلار سود حاصل از سهام است. اما این دستاوردها به طور گسترده به اشتراک گذاشته نشد. 10 درصد ثروتمندترین خانوارها بیش از 87 درصد از سهام را در اختیار دارند، به این معنی که خانوارهایی که قبلا بیشتر بازار را در اختیار داشتند، در موقعیتی بودند که بیشتر این سودها را به دست آورند.

تولید ناخالص داخلی می تواند انعطاف پذیر باشد در حالی که تاب آوری خانوارها به طور فزاینده ای متمرکز می شود.

این تمایز زمانی حیاتی است که فدرال رزرو نرخ بهره را افزایش دهد.

یک نرخ، دو مورد

افزایش نرخ جهانی است. بروز آن نیست.

برای خانواری که دارایی‌های مالی و پس‌انداز قابل توجهی دارد، نرخ‌های بالاتر می‌تواند به معنای بازده بهتر پول نقد و بازده بالاتر سرمایه‌گذاری‌های با درآمد ثابت جدید باشد. برای خانوارهایی که با حاشیه منفی کار می کنند، همان افزایش نرخ یک هزینه است. در کارت‌های اعتباری، تأمین مالی خودکار و سایر وام‌گیری‌ها نشان داده می‌شود. هیچ سبد سرمایه گذاری برای جذب شوک وجود ندارد.

مقیاس بزرگ این تامین مالی اقساطی باعث می شود شکاف قابل مشاهده باشد. محققان فدرال رزرو تخمین می زنند که ارائه دهندگان اصلی حدود 160 میلیارد دلار از این اعتبار در سال گذشته سرچشمه گرفته اند. سهم کاربرانی که تامین مالی خواربارفروشی می کنند در دو سال گذشته دو برابر شده است زیرا مصرف کنندگان با حاشیه منفی برای تامین مالی شیر و تخم مرغ خود وام می گیرند.

یک خانواده با تغییر نحوه پس‌انداز به سخت‌گیری واکنش نشان می‌دهد. دیگری برای پوشش مسکن و غذا وام می گیرد.

این صرفا یک مسئله توزیعی نیست. موضوع سیاست پولی است. داده‌های انبوه می‌توانند واقعیت‌های کاملا متفاوت بازار کار را پنهان کنند، و سیاست‌های پولی که فقط بر اساس کل تنظیم شده است، می‌تواند ظرفیت تولیدی را که در زیر آن قرار دارد، از دست بدهد.

گسترش پایگاه تولیدی

از آنجایی که هزینه های مصرف کننده بیش از دو سوم اقتصاد ایالات متحده را تشکیل می دهد، این شکاف توزیعی یک آسیب پذیری ریاضی است. استخراج قدرت خرید از خانوارهایی با حاشیه های منفی و اثرات سفر: مصرف کمتر، درآمد کسب و کار کمتر و رشد ضعیف تر.

آمریکا نمی تواند با تعمیق مشکل حاشیه خانوار، عدم تعادل اقتصادی ساختاری را حل کند. سرکوب تقاضا از طریق هزینه های استقراض بالاتر، پایه عرضه شکسته را برطرف نمی کند. سیاستگذاران به جای فشار دادن یک طبقه متوسط ​​از قبل تحلیل رفته برای متعادل کردن اقتصاد، باید پایه تولید را گسترش دهند.

این امر مستلزم بهینه سازی ظرفیت انسانی است که نشان دهنده یک فرصت اقتصادی 3.1 تریلیون دلاری در ایالات متحده است. با افزایش مشارکت نیروی کار و حذف اصطکاک سیستمی، می توانیم بازده بالقوه را گسترش دهیم.

یک اقتصاد مولد بزرگتر امکان رشد را بدون ایجاد تورم مبتنی بر تقاضا فراهم می کند. این به طور ارگانیک حاشیه طبقه متوسط ​​را بازیابی می کند تا مصرف کنندگان روزمره مجبور نباشند برای پوشش هزینه های زندگی روزانه به تامین مالی اقساطی تکیه کنند.

فدرال رزرو یک نرخ بهره دارد، اما تا زمانی که سیاست های ما با واقعیت دو اقتصاد ما پل ارتباطی داشته باشد، نمی توانیم وام بگیریم یا راه خود را به سمت ثبات طی کنیم. انعطاف‌پذیری واقعی اقتصادی مستلزم باز کردن ظرفیتی است که در حال حاضر روی میز گذاشته‌ایم.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد