فراتر از بلوک های ایدئولوژیک: گفتگوی سیاسی بین قاره ای جدید ICDPP

در سپتامبر 2026، رهبران سیاسی و نمایندگان احزاب از آسیا، آفریقا، آمریکا و اروپا در سئول گرد هم آمدند تا مجمع جدیدی را راه اندازی کنند: گفتگوی بین قاره ای میان احزاب سیاسی (ICDPP). خبرنگار شما به عنوان بخشی از هیئت CDP در جلسه افتتاحیه شرکت کرد و با چانگ اوی یونگ در مورد چگونگی ظهور ICDPP و اصل پشت آن صحبت کرد. در نشست افتتاحیه 23 حزب سیاسی از 23 کشور، از جمله 19 حزب حاکم و چهار حزب مخالف، گرد هم آمدند.

چانگ یو یونگ، رئیس کمیته دائمی کنفرانس بین المللی احزاب سیاسی آسیایی (ICAPP) و وزیر خارجه سابق کره جنوبی از جمله شرکت کنندگان بودند. مشاهد حسین سید از حزب مسلم لیگ پاکستان، وزیر سابق اطلاعات و پخش؛ آدم فرح ابراهیم، ​​معاون نخست وزیر اتیوپی و معاون حزب حاکم سعادت؛ میلتون موریسون از جمهوری دومینیکن، معاون کنفرانس دائمی احزاب سیاسی آمریکای لاتین و کارائیب (COPPPAL) و رهبر حزب País Posible. Zsolt Németh از مجارستان،

رئیس گروه محافظه کاران، میهن پرستان و وابستگان اروپایی در مجمع پارلمانی شورای اروپا؛ و مایکو تاجیما، مدیر بخش بین‌الملل حزب دموکراتیک قانون اساسی ژاپن. تنوع سنت های سیاسی ارائه شده در سئول برای درک ICDPP مرکزی است. این انجمن محدود به احزاب همفکر ایدئولوژیک نیست. هدف آن فراهم کردن یک تریبون است که در آن احزاب با گرایش‌های سیاسی مختلف - از جمله احزاب حکومتی و اپوزیسیون - بتوانند در گفتگو باقی بمانند.

این اصل به طور رسمی در بیانیه سئول گنجانده شد و به اتفاق آرا در 7 سپتامبر به تصویب رسید. این اعلامیه ICDPP را به عنوان یک پلت فرم داوطلبانه برای مشورت، همکاری و اعتمادسازی میان احزاب سیاسی توصیف می کند که "بدون توجه به جهت گیری ایدئولوژیک، وضعیت حکومتی، یا سطح توسعه" باز است. همچنین تأکید می کند که ICDPP به جای جایگزینی، تکمیل کننده سازمان های منطقه ای و بین المللی موجود است.

این اعلامیه به طیف وسیعی از چالش‌ها، از جمله تنش‌های ژئوپلیتیکی، درگیری‌های مسلحانه، تغییرات آب‌وهوایی، عدم اطمینان اقتصادی، تحولات فناوری و نابرابری می‌پردازد. شرکت کنندگان بر تعهد خود به اهداف و اصول منشور ملل متحد، حقوق بین الملل، حقوق بشر، حاکمیت قانون، توسعه پایدار و همکاری چندجانبه تاکید کردند. آنها همچنین موافقت کردند که جلسات ICDPP را ادامه دهند و ترتیبات سازمانی و برنامه های کاری آینده را توسعه دهند.

عبارت پایانی آن آرمان پشت مجمع جدید را خلاصه کرد: «گفتگو بر سر اختلاف، همکاری بر سر تقابل، و مشارکت بر سر قطبی‌سازی». از ICAPP به ICDPP ICDPP به طور ناگهانی ظهور نکرد. این بر اساس بیش از دو دهه گفتگوی احزاب سیاسی توسعه یافته از طریق ICAPP و شرکای منطقه ای آن است. ICAPP در سال 2000 به ابتکار رئیس سابق مجلس نمایندگان فیلیپین، خوزه دو ونسیا جونیور، تأسیس شد.

چانگ که پس از ورود به سیاست کره جنوبی در سال 2004 وارد این امر شد، بعدا نقش مهمی در توسعه نهادی این کشور ایفا کرد، از جمله تهیه پیش نویس منشور ICAPP و کمک به تشکیل کمیته دائمی و جلسات منظم آن. علاوه بر این توسعه نهادی، ICAPP به تدریج گفتگوهای خود را فراتر از آسیا گسترش داد.

این سازمان تبادلات منظمی را با کنفرانس دائمی احزاب سیاسی آمریکای لاتین و دریای کارائیب (COPPPAL) برقرار کرد، مجمع سیاسی آسیا-اروپا را با گروه‌های سیاسی اروپایی توسعه داد و تماس‌ها را با احزاب سیاسی آفریقایی ارتقا داد. تأسیس ابتکار احزاب سیاسی آفریقایی (APPI) در غنا در سال 2025 یک شریک نهادی جدید در آفریقا اضافه کرد. چونگ با برقراری روابط در سراسر قاره آمریکا، اروپا و آفریقا توضیح داد: "فکر می کردم زمان آن فرا رسیده است" جلسه ای با حضور چهار منطقه برگزار کنم.

او نام «گفتگوی بین قاره‌ای میان احزاب سیاسی» را پیشنهاد کرد و این ایده مورد حمایت شرکای منطقه‌ای قرار گرفت. بنابراین می‌توان ICDPP را به‌عنوان نقطه اوج یک فرآیند تدریجی درک کرد: گفتگوی احزاب سیاسی منطقه‌ای در آسیا در حال گسترش به گفت‌وگوهای بین منطقه‌ای و در نهایت یک چارچوب بین قاره‌ای. چرا از شکاف های ایدئولوژیک صحبت کنیم؟ اصل به ارث رسیده از ICAPP به اندازه خود شبکه مهم است.

ICAPP به‌عنوان یک انجمن باز برای احزاب سیاسی از سنت‌های ایدئولوژیک مختلف، به جای انجمنی که حول یک خانواده سیاسی واحد سازماندهی شده بود، توسعه یافت. چانگ زمانی که سازمان در حال نهادینه شدن بود، این اصل را در منشور ICAPP گنجاند. چانگ در پاسخ به این سوال که چرا، "من عقیده ام را به شما می گویم. چرا باید بر اساس گرایش ایدئولوژیک تقسیم شویم؟ و چرا نمی توانیم با یکدیگر صحبت کنیم؟" او توضیح داد که در سیاست داخلی نیز همین دیدگاه را داشته است.

زمانی که چانگ در سال 2004 وارد سیاست شد، برخی در حزب دموکرات خودش نسبت به دیپلماسی دو حزبی بدبین بودند، در حالی که متقاعد کردن اپوزیسیون محافظه کار برای همکاری آسان نبود. با این حال، امروز، احزاب اصلی رقیب کره جنوبی در فعالیت های ICAPP همکاری می کنند. همین تفکر در بیانیه سئول نیز قابل مشاهده است. تفاوت‌ها در سنت‌ها و فرهنگ‌های سیاسی را نه تنها به‌عنوان موانع، بلکه به‌عنوان منابع احتمالی «قدرت و یادگیری متقابل» توصیف می‌کند. این بدان معنا نیست که ICDPP انتظار دارد اختلافات سیاسی از بین برود.

در مقابل، اختلاف نظر در طراحی انجمن وجود دارد. در شام خوشامدگویی در آستانه جلسه افتتاحیه، چانگ به نمایندگان گفت که نباید انتظار داشته باشند که همه اطراف میز یکسان فکر کنند. او گفت: «سنت‌ها، تجربیات و دیدگاه‌های سیاسی ما متفاوت است. او ادامه داد که این تفاوت ها باید به رسمیت شناخته شده و مورد احترام قرار گیرند.

هدف این بود که فضایی ایجاد شود که بتوان در آن به طور آشکار و سازنده بحث کرد و در عین حال کانال‌های ارتباطی را باز نگه داشت – به‌ویژه زمانی که شرایط دشوار می‌شود و گفتگو بیشتر مورد نیاز است. این ممکن است واضح ترین بیانی باشد که ICDPP را متمایز می کند. هدف آن ایجاد وحدت ایدئولوژیک نیست، بلکه حفظ ارتباطات سیاسی با وجود تفاوت ایدئولوژیک است. از گفتگو تا اقدام چالشی که اکنون وجود دارد این است که آیا این گفتگو می تواند نتیجه دهد یا خیر.

مجمعی که احزاب با سنت‌های سیاسی و علایق ژئوپلیتیکی متفاوت را در بر می‌گیرد، ممکن است ملاقات نسبتا آسانی پیدا کند، اما رسیدن به مواضع مشترک یا اقدام جمعی بسیار دشوارتر است. خود چانگ دقیقا این موضوع را در سخنان آغازین خود مطرح کرد. او گفت: «اهمیت این ابتکار را نباید صرفا با تعداد یا تنوع شرکت‌کنندگان در اطراف میز سنجید، بلکه باید با توانایی «ایجاد گفت‌وگوی پایدار و تبدیل گفتگوهایمان به اقدام معنادار» سنجید. اعلامیه سئول اولین گام ها را ارائه می کند: جلسات منظم، بحث های بیشتر در مورد قوانین الف

ترتیبات سازمانی، برنامه های کاری آینده، و مشارکت گسترده تر با حفظ شخصیت داوطلبانه و فراگیر انجمن. این که آیا ICDPP به یک مکانیسم مؤثر برای همکاری تبدیل خواهد شد یا خیر، یک سوال باز باقی می ماند. اهمیت آن در نهایت نه به تعداد طرف‌هایی که در جلسات آتی نمایندگی می‌کنند، بلکه به این بستگی دارد که آیا روابطی که از طریق گفت‌وگوی مکرر ایجاد می‌شود می‌تواند در دوره‌های تنش سیاسی دوام بیاورد - و اینکه آیا این روابط می‌تواند به همکاری عملی در مورد چالش‌های مشترک کمک کند.

در ضیافت شام خوشامدگویی در سئول، چانگ توصیف کرد که امیدوار بود گردهمایی در نهایت به آن تبدیل شود: جامعه‌ای از رهبران سیاسی که انتخابی عمدی برای ادامه صحبت کردن، گوش دادن و کار کردن با هم در سراسر قاره‌ها داشتند، «حتی وقتی دیدگاه‌های ما متفاوت است».