فراتر از توضیح دهنده: جانی هریس در مورد یافتن «عنصر انسانی»

جانی هریس، فیلمساز، با ایجاد یک حرفه تأثیرگذار که مفاهیم پیچیده ژئوپلیتیکی را برای میلیون‌ها بیننده دیجیتال تجسم می‌کرد، سال‌ها در کنار خبرنگاران باتجربه در Vox کار می‌کرد تا بر مکانیک تفسیر سطح بالا تسلط یابد.

اگرچه این تبار تحلیلی به او اجازه داد تا چارچوب‌های سیاست پیچیده‌ای مانند تحریم‌های بین‌المللی و توسعه زیرساختی را از یک میز دور تجزیه کند، اما سرانجام به نقطه‌ای حساس رسید که درک نظری بدون مواجهه مستقیم با مردم تحت تأثیر این نیروها ناقص بود.

در نتیجه، او پروژه بلندپروازانه ویدئویی بلندپروازانه خود را با نام The Human Element، یک مجموعه اکتشافی عمیق که در یوتیوب او زندگی می‌کند، با قسمت‌های جدید در طول سال راه‌اندازی کرد. این سریال عمدا گزارش‌های میدانی پرتولید را با پیش‌زمینه‌ی بنیادی او در توضیح تصویری ادغام می‌کند.

اگرچه تولید مستندهای میدانی موانع لجستیکی بزرگی را به همراه دارد، اما هریس متوجه شد که ترکیب تحلیل ساختاری با حساب‌های شخصی، درک عمیق‌تری از رویدادهای جهانی به دست می‌دهد. هریس با تأمل در این تحول ساختاری توضیح داد که در حالی که روزنامه نگاری تبیین گر عمیقا در هویت او ریشه دارد، اهداف خلاقانه زیربنایی او چشم انداز وسیع تری را می طلبد.

او به نیوزویک گفت: «توضیح دهنده در من عمیق است. میل به درک چیزها و توضیح بصری آن برای مخاطب این است که نسب من این است.

در حالی که هریس برای تجزیه و تحلیل مسائل کلان از طریق مشاوره های تخصصی ارزش قائل بود، او متوجه گسست دائمی بین نظریه و واقعیت زیسته شد.

وی گفت: من می‌توانم تحریم‌ها و بازدارندگی و زیرساخت‌ها و توسعه و همه این چیزها را به صورت ذهنی درک کنم، با کارشناسان صحبت کنم و از اینجا گزارش بدهم. اما بدون ارتباط با اینکه این مسائل بزرگ چگونه بر مردم تأثیر می‌گذارند، بیشتر احساس می‌کردم چیزی را از دست داده‌ام.»

این تغییر ساختاری مستقیما به The Human Element منتهی شد، قالبی که برای عملکرد همزمان در مقیاس‌های کلان و خرد طراحی شده است، زیرا از یک کنجکاوی عمیق در من برای درک بهتر چگونگی تأثیر مسائل بزرگ بر زندگی واقعی ناشی می‌شود.

روزنامه‌نگاران هنگام ورود به محیط‌های خارجی به‌عنوان یک ناظر بیرونی، اغلب با موانع فرهنگی مواجه می‌شوند که نیازمند حساسیت عمدی و غوطه‌وری صبورانه است. در طی یک سفر اخیر به موریتانی، جایی که یک تپه در حال پیشروی در صحرای غربی صحرای غربی تهدید به زیر آب رفتن یک دهکده محلی می کند، هریس با وجود ناآشنایی با آداب و رسوم موسیقی آنها، خود را به یک دایره طبل سنتی دعوت کرد. او با تکیه بر پیشینه خود به عنوان یک درامز، با گوش دادن دقیق و مشاهده جامعه قبل از تلاش برای شرکت، با اجرای ریتمیک سازگار شد.

هریس در مورد رویکرد خود به تعامل میدانی گفت: "من به عنوان یک بازدیدکننده از همه این جوامع با حس کنجکاوی عمیق و باز بودن و میل به درک ظاهر می شوم."

از آنجا که غوطه ور شدن فرهنگی نیاز به فروتنی دارد، او کار میدانی خود را حول گوش دادن فعال به جای کنترل سخت کارگردانی ساختار می دهد.

او گفت: «هدف من وقتی در این مکان‌ها هستم این است که بنشینم و تماشا کنم، سؤال بپرسم و با یک احساس واقعا قوی از کنجکاوی، احترام و میل به نمایندگی از آن‌ها وارد شوم».

با ایجاد مقاصد روشن با اعضای جامعه، او تلاش می کند تا به عنوان یک ظرف محترم عمل کند که از طریق آن مخاطبان جهانی می توانند ارتباطات معناداری ایجاد کنند.

اگرچه هریس در ابتدا قصد داشت که عنصر انسانی در درجه اول به عنوان یک ابزار آموزشی برای روشن کردن تغییرات اقلیمی و درگیری های ژئوپلیتیکی خدمت کند، برخوردهای شخصی او با جوامع خط مقدم اساسا دیدگاه او را تغییر داد.

او در حین بازدید از میانمار - کشوری که تحت جنگ داخلی از هم پاشیده است و شهروندان آن رکود اقتصادی شدید و خطوط دو ساعته برای سوخت را تحمل می کنند - خانواده های محلی را مشاهده کرد که از طریق سنت های باستانی مراقبه رهبانی به آرامش می رسیدند.

هنگام صحبت با مردم محلی پس از جلسه ای در یک صومعه، او از توانایی آنها در حفظ تعادل داخلی از طریق آداب و رسوم اجدادی حتی در زمانی که زیرساخت های اطراف آنها فرو ریخته بود، شگفت زده شد.

هریس با تأمل در مورد چگونگی تغییر مفروضات اولیه خود در طول تولید گفت: "در ابتدا، هدف ارائه درک عمیق تر بود."

او پس از گذراندن وقت با نیزه‌ماهی‌ها در جزایر در حال غرق شدن اقیانوس آرام مانند پالائو و خانواده‌های آواره در جنوب شرقی آسیا، متوجه شد که این جوامع تاب‌آور درس‌های عمیقی در مورد نسب فرهنگی و همبستگی جمعی ارائه می‌دهند.

هریس گفت: «بسیاری از جوامعی که من در طول بحران بزرگ با آنها نشسته‌ام، به آداب و رسوم و روش‌های معنایی که از نسل‌های گذشته به آنها داده شده است، تکیه می‌کنند.

این مشاهدات هریس را بر آن داشت تا در مورد رابطه خود با سنت تأمل کند و خاطرنشان کرد که دیدن آسایش حاصل از این پیوندهای تاریخی باعث شد تا ارزش عظیم میراث عمیقا ریشه‌دار را تشخیص دهد.

هریس به جای وادار کردن برخوردهای دنیای واقعی به داستان های از پیش تعیین شده، به تجربیات میدانی اجازه می دهد تا ساختار نهایی هر قسمت را در طول فرآیند ویرایش دیکته کنند.

هنگام فیلمبرداری اپیزودی با محوریت رودخانه نیل، در ابتدا قصد داشت میراث تاریخی مصر باستان را در کنار ژئوپلیتیک سدهای مدرن در اتیوپی پوشش دهد. با این حال، پس از درگیر شدن مستقیم با مردم محلی، او متوجه شد که آسیب های روانی پایدار مردم نوبی - که زمین های کشاورزی اجدادی آنها در دهه 1960 در اثر ساخت سد زیر آب فرو رفت - هسته عاطفی احساسات فعلی منطقه را تشکیل می دهد.

هریس در توضیح تکامل روش‌شناختی خود گفت: «در روزهای قدیم که کار میدانی انجام می‌دادم، آنقدر روی ایجاد درک متمرکز بودم که واقعا از مصاحبه‌ها به عنوان نقاط داده استفاده می‌کردم.

برخلاف رویکرد قبلی‌اش در کار کردن برای صدای خاص برای تطبیق با یک روایت توضیح‌دهنده از پیش تعیین‌شده، او اکنون با حضور احساسی و انعطاف‌پذیری بیشتری وارد مصاحبه‌ها می‌شود.

از آنجایی که پردازش کار میدانی پیچیده در مورد مکان می‌تواند طاقت‌فرسا باشد، او به تجزیه و تحلیل پس از تولید – بازبینی فیلم خام، خواندن متن‌ها و تحقیق در زمینه تاریخی – برای کشف طنین احساسی که تعاملات روی زمین او را تعریف می‌کرد، تکیه می‌کند.

هریس با نگاهی به آینده، The Human Element را تلاشی چندساله می‌داند که به تعریف جدیدی از فیلم‌سازی مستند مستقل در یوتیوب می‌پردازد.

او با گردآوری یک تیم مشترک از سینماگران ماهر، تهیه کنندگان داستان و هنرمندان فنی، قصد دارد هنر سینمایی روزنامه نگاری دیجیتال را ارتقا دهد و در عین حال استقلال خلاقانه کامل را حفظ کند.

هریس هنگام بحث در مورد نقشه راه بلندمدت سریال گفت: «این تمام زندگی من برای حداقل چند سال آینده است. او همچنان متعهد به اصلاح این رسانه است تا داستان های پیچیده انسانی بتواند خوش بینی را القا کند.

"تغییر بزرگ جهان بینی که من امیدوارم مردم از آن دور شوند این است که این مکان هایی که بحران در آنها اتفاق می افتد، تراژدی هستند، اما مردم، نحوه واکنش آنها و نحوه سازگاری و مبارزه با آنها و جایی که امید خود را پیدا می کنند نیز درست است."

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: مارک مویر و دیو سیمینوف.