فرانسه در حال سقوط به سمت افراط چپ و راست است. ایرلند نمی تواند راضی باشد

شورش ها در فرانسه برای همه ما موضوع بسیار خطرناکی است. آنها فقط یک آبفشان کوچک، معمولی و انفجاری نیستند - بخشی از سنت دیرینه اعتراض خیابانی فرانسه. همچنین آشوبگرانی که برای ابراز همدردی با نوجوانان اعتراض می‌کنند، خشم خود را از سرمایه‌گذاری ناکافی در دانش‌آموزان خود تخلیه می‌کنند.

به نظر می‌رسد برخی از شورش‌گران خشن و مخرب توسط افراط‌گرایان در سمت چپ افراطی هماهنگ شده‌اند، که تظاهرات‌های گسترده‌ای را که توسط چپ‌های میانه‌روتر سازماندهی شده بودند، فرصتی برای تندرو کردن بیشتر سیاست فرانسه می‌دانستند. همه این وقایع در خدمت رساندن بحث سیاسی فرانسه به دستان چپ و راست عقاید سیاسی - به قیمت از دست دادن سیاست میانه‌رو هستند.

میلیون‌ها مرد و زن شایسته فرانسوی با ناامیدی به شورش‌ها و نوع بی‌ثباتی سیاسی که با دقت طراحی شده‌اند نگاه می‌کنند. همین امر در ایتالیا در رابطه با شورش های کپی برداری کوچکتر در میلان صدق می کند. نطق تلویزیونی امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه در پاسخ، ضعیف و ضعیف به نظر می رسید.

سیاست خیابانی چپ پاسخی مشروع به مشکلات اقتصادی پیش روی فرانسه که مزمن و در حال شتاب هستند، نیست. البته مردم در کشورهای دموکراتیک حق اعتراض مسالمت آمیز دارند. اینها حقوقی هستند که در کشورهای توتالیتر تحت رهبری مستبدان از آن نوع که رئیس جمهور شرم آور دونالد ترامپ ادعای روابط شخصی گرم با آنها و تحسین متقابل محترمانه را دارد، وجود ندارد.

در سال 2024، چپ فرانسه برای درخواست سن بازنشستگی زودتر، افزایش هزینه های دولتی و مالیات بر ثروت برای ثروتمندان و همچنین دستور کار معمول چپ متحد شد. در حالی که ایرلند با افزایش عمر کاری به منظور در نظر گرفتن جمعیت و طول عمر، گام‌هایی برای افزایش مشارکت اقتصادی برمی‌دارد، سیاستمداران چپ‌گرای فرانسوی برای کاهش مشارکت اقتصادی، انصراف اقتصادی آسان‌تر، مالیات بیشتر و افزایش هزینه‌های عمومی استدلال می‌کنند.

در رسانه‌های اجتماعی، سیاستمداران میانه‌رو به عنوان خائن محکوم و مورد تمسخر قرار می‌گیرند، معمولا توسط افرادی که از ناشناس بودن آنلاین استفاده می‌کنند.

جای تعجب نیست که مارکسیست ها سیاست خیابانی را بر ابزارهای دموکراتیک برای حل مسائل سیاسی تفرقه انگیز و تعیین سیاست ملی ترجیح می دهند. میل به سیاست خیابانی به شبه نظامیان آنتیفا که خواهان درگیری فیزیکی برای افزایش وجهه خود و افراطی کردن افکار هستند، محدود نمی شود. میل به بحث های سیاسی ساده انگارانه و دوتایی نیز در انحصار چپ نیست.

در ایرلند، ما شاهد بسیاری از الگوهای مشابه هستیم. در رسانه های اجتماعی، سیاستمداران میانه رو به عنوان خائن محکوم و مورد تمسخر قرار می گیرند، که معمولا توسط افرادی که از ناشناس بودن آنلاین استفاده می کنند.

اعتراض به سوخت نمونه ای از این موارد بود. سازمان دهندگان ادعا کردند که قصد دارند با مسدود کردن انبارهای سوخت، دولت را غیرقابل کنترل کنند. آنها حق سیاستمداران منتخب را برای رفع محاصره های غیرقانونی خود که همه فعالیت ها و رفاه اقتصادی را تهدید می کرد، انکار کردند.

اعتراضات تا جایی که منجر به کاهش معقول مالیات بر سوخت به عنوان پاسخی به قیمت‌های مارپیچ شد، موفق شدند. اما رهبران خود انتصابی بیشتر می‌خواستند – آنها می‌خواستند از امتیازات قیمت سوخت برای ایجاد نوعی جنبش سیاسی نامنسجم سرمایه‌گذاری کنند، احتمالا اتحادی از ضد مهاجرت، طرفدار زندگی، Irexit، محافظه‌کاران مذهبی و احساسات ضد بی خانمانی. تا کنون، این استراتژی از بین رفته است. تلاش‌ها در ماه گذشته برای گردهمایی مجدد فعالان در خیابان O'Connell در دوبلین با حمایت بی‌عدالتی مواجه شد.

یکی از عناصر کمتر آشکار در این اتحاد سیاسی احتمالی، گروه تحسین‌کنندگان داخلی جنبش ماگا ترامپ است. آنها اخیرا به دلیل رکود حمایت آمریکا از ترامپ خاموش شده‌اند، اما همچنان تحسین‌کنندگان و همسفران سیاسی ترامپ در قلب خود هستند و اغلب پشت ناشناس بودن رسانه‌های اجتماعی پنهان می‌شوند.

ایرلندی که در شورش‌های فرانسه گرفتار شده است: «در زندگی‌ام هرگز چیزی به این دردناکی احساس نکرده‌ام».

جالب توجه است که آنها با ادعای اینکه منتقدان او از سندرم آشفتگی ترامپ (TDS) رنج می برند، ترامپ را تکرار می کنند. آن‌ها می‌گویند ترامپ را تهدیدی برای لیبرال دموکراسی یا اتحاد دموکراتیک غربی یا نیرویی بی‌ثبات‌کننده و ویرانگر در سیاست جهانی می‌دانیم که بر روی نظم سیاسی جدیدی که ممکن است درست شود و جهان به طور فزاینده‌ای به حوزه‌های نفوذ که توسط کنسرسیومی از دیکتاتوری‌ها کنترل می‌شود تقسیم می‌شود.

اتهامات TDS واکنشی مستقیم از کتاب بازی سیاسی راجر استون است. او و گروه کوچکی از تمرین‌کنندگان همفکر ماگا، تاکتیک سیاسی واکنش سیاسی فوری و شدید را بر اساس اتهام‌های متقابل، تهمت و توهین شخصی برای جرم‌انگاری یا تحقیر همه مخالفان توسعه دادند.

ما در ایرلند چقدر به حاکمیت سیاست های خشن خیابانی نزدیک هستیم؟ خوشبختانه فاصله خوبی داریم. پس از اقدام تکان‌دهنده برای قتل کودکان بسیار خردسال در میدان پارنل، یک عقب‌نشینی جمعی از شورش، سوزاندن و غارت صورت گرفت که در فضای مجازی توسط افراط‌گرایان شعله‌ور شد.

تلاش‌های تظاهرکنندگان نقابدار طرفدار فلسطین در سال 2025 برای شکستن حصار گاردا که از تونل بندر دوبلین در برابر اشغال محافظت می‌کرد، بدون جنجال هیجان‌انگیز یا همدردی نابجا از سوی عموم مردم به زور سرکوب شد.

با این حال، ما نباید از خود راضی باشیم. افرادی هستند که چه در چپ و چه در راست، هوس سیاست خیابانی را دارند دقیقا به این دلیل که پتانسیل خشونت و تقابل را دارد. آن‌ها پیاده‌های مشتاق خود را دارند، با ماسک‌های صورت و هودی‌ها، که اگر بهانه‌ای به آنها داده شود، با کمال میل، دستورات خود را انجام می‌دهند.

خوشبختانه، ما هنوز در موقعیت فرانسه نیستیم، جایی که به نظر می رسد مرکز در حال فروپاشی است و مردم در انتخابات آوریل آینده بین مارکسیست ژان لوک ملانشون و مارین لوپن از جناح راست افراطی با انتخابی دوتایی روبرو می شوند – که دومی مورد علاقه برای اشغال کاخ الیزه است.