فرانسه در شعله های آتش: در حالی که پاریس به اسرائیل سخنرانی می کند، شورش ها باعث می شود یهودیان از امنیت خود بیمناک باشند - نظر

فرانسه دوست دارد به نام وجدان انسانی صحبت کند. این کشور به کشورهای دیگر سخنرانی می‌کند، نمره‌های اخلاقی می‌دهد و با افتخار به وعده ملی خود مبنی بر آزادی، برابری و برادری استناد می‌کند. اما وقتی خیابان‌هایش می‌سوزد، فروشگاه‌ها غارت می‌شوند و یهودیان از امنیت خود می‌ترسند، شکاف ننگین بین موقعیت بین‌المللی فرانسه و واقعیت داخلی آن آشکار می‌شود. یک قدرت جهانی که به دنبال آموزش نحوه مدیریت منازعات به دیگران است، در تلاش است تا از ویترین شهروندان خود محافظت کند. این چیزی بیش از یک بحران حکومتی است.

این یک کیفرخواست علیه امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه و رهبری است که مسئولیت را با لفاظی های توخالی جایگزین کرده است. اعتراضات و خشم دانشجویان نسبت به هزینه های زندگی ممکن است از سختی های واقعی سرچشمه گرفته باشد. دقیقا به همین دلیل، اجازه دادن به آنها برای تبدیل شدن به مسیری برای آتش سوزی و غارت، خیانت به مردمی است که به اعتراض آمده اند. هیچ کمبود کلاس درس آتش زدن مشاغل را توجیه نمی کند، و هیچ قبض برق حمله به افسران پلیس را توجیه نمی کند. هرکس جنایت را در پرچم عدالت اجتماعی بپیچد، انقلابی نیست.

او به بی‌قانونی مشروعیت می‌دهد. دولتی که نمی‌تواند هم از حق اعتراض و هم از قربانیان خشونت محافظت کند، در ابتدایی‌ترین وظیفه‌اش شکست خورده است. در میان هرج و مرج، این سوال بار دیگر مطرح می‌شود: چرا انتظار می‌رود یهودیان بهای آن را بپردازند؟ آشوب‌گران یک کنیسه را در منطقه 19 پاریس تخریب کردند. کشتی تورات را به زور باز کردند و اقلام مذهبی را روی زمین انداختند. هیچ مسیر اخلاقی منتهی به سختی دانشجویی به حمله به یهودیان وجود ندارد. وقتی چنین مسیری پیش می‌آید، اعتراض به پناهگاه نفرت و یهودستیزی تبدیل شده است. دلیلی برای محکوم کردن همه معترضان وجود ندارد.

اما پرچم‌های فلسطین و شعارهای «فلسطین آزاد» شواهد فراوانی از تبدیل شدن بخش‌هایی از تظاهرات به دست می‌دهد. انتظار می رود که یک بار دیگر یهودیان فرانسه پاسخگوی اقدامات ارتش اسرائیل و دولت اسرائیل باشند. شهروندی یهودیان فرانسه قبلا در زمان رژیم بدنام ویشی مورد آزمایشات نژادپرستانه قرار گرفته است. هیچ کس نباید ماجرای دریفوس را فراموش کند. ارقام مربوط به یهودی ستیزی، بهانه های ارائه شده توسط رهبری فرانسه را از بین می برد. فرانسه 1320 اقدام یهودی ستیزانه در سال 2025 ثبت کرده است.

کنیسه در La Grande Motte مورد حمله قرار گرفت و یک افسر پلیس در یک انفجار مجروح شد. اینها حوادث مجزا نیستند. آنها واقعیتی را تشکیل می دهند که نیازمند درون نگری ملی است. هنگامی که دولت باید امنیت را در اطراف نهادهای یهودی قرار دهد، باید شروع به بررسی شکست های خود کند. یهودیان پس از حمله بعدی نیازی به سخنرانی احساسی دیگری ندارند. طفره رفتن در مواجهه با اسلام گرایی مدارا نیست.

بر اساس یک نظرسنجی که در سال 2025 انجام شد، 44 درصد از پاسخ دهندگان مسلمان گفتند که قواعد دین خود را بالاتر از قوانین فرانسه قرار می دهند، در حالی که برخی ترجیح می دهند قوانین شریعت. کشوری نمی تواند شرایطی را بپذیرد که قوانین آن به توصیه تبدیل شود و اقلیتی به دنبال دیکته کردن قوانین قانونی باشند. هیچ خیابانی نباید وجود داشته باشد که در آن قانون در برابر تهدیدها عقب نشینی کند یا افسران پلیس از ورود به مناطق خاصی ترس داشته باشند. پاریسی که خیابان هایش در آتش است قربانی شکست دولت است. در فرانسه، مانند بریتانیا، سیاستمداران از از دست دادن رای دهندگان مسلمان بیم دارند.

وقتی سیاستمداران اصول را با محاسبات انتخاباتی مبادله می‌کنند، و زمانی که یک رهبر به دلیل ترس از دست دادن حمایت، مخالفت خود را با افراط‌گرایی ملایم می‌کند، مسلمانان میانه‌رو را نیز رها می‌کند. رهبری که آرامش موقت را از طریق ابهام اخلاقی می‌خرد، آینده کشورش را می‌فروشد. ریاست‌جمهوری ماکرون با رسوایی به یاد می‌آید.

شورش ها، آتش زدن فروشگاه ها و احیای یهود ستیزی پیامدهای رهبری شکست خورده او و دولتی است که او در راس آن قرار دارد. اهمیت ریاست جمهوری مکرون فراموش کرده است که ریاست جمهوری بیش از یک عنوان، یک قصر و یک پرچم است. تصاویری که از فرانسه می آید یک تحقیر سیاسی برای رئیس جمهور و رهبری فرانسه است. هرکسی که به دنبال تجسم رهبری اروپایی است باید توضیح دهد که چرا شهروندان کشورش مجبورند دعا کنند که اعتراض بعدی بر تجارت آنها بگذرد. ​​اسرائیل اخلاقیات فرانسوی را به خوبی به خاطر می آورد.

در آستانه جنگ شش روزه، فرانسه تحریم تسلیحاتی را اعمال کرد و هواپیماهای میراژ را که توسط اسرائیل سفارش داده بود، متوقف کرد. 50 فروند جت Mirage 5 که در سال 1966 سفارش داده شد، هرگز تحت این قرارداد تحویل داده نشدند و در عوض وارد خدمات فرانسه شدند.

در پس زبان بلند تعادل و مسئولیت، تصمیمی وجود داشت که نشان می‌داد چگونه دوستی می‌تواند مشروط به راحتی دیپلماتیک شود. فرانسه با دستان پاک وارد این بحث نمی‌شود. در الجزایر، فرانسه سیستمی را اداره می‌کرد که شکنجه و ناپدید شدن را ممکن می‌کرد، همانطور که خود ماکرون در مورد موریس اودن اذعان کرد. در اکتبر 1961، در پاریس، پلیس ده‌ها تظاهرکننده الجزایری، از جمله قربانیانی را که به رودخانه سن پرتاب شده و غرق شدند، کشت. لکه‌نگاری و نفاق استعماری به الجزایر ختم نشد.

در ماداگاسکار، فرانسه وحشیانه قیام 1947 را سرکوب کرد و هزاران نفر را کشت. رئیس جمهور فرانسوا اولاند بعدا سرکوب وحشیانه و قربانیان آن را اعتراف کرد. پشت شعار یک مأموریت تمدنی، واقعیتی وجود داشت که در آن به خواسته های استقلال با نیروی نظامی پاسخ داده شد. آزادی ارائه شده توسط فرانسه به عنوان یک ارزش جهانی زمانی پایان یافت که مردم تحت حاکمیت فرانسه به دنبال اعمال آن برآمدند. تصور تضاد شدیدتر بین اعلام و عمل دشوار است: آزادی برای ملت حاکم و انقیاد برای مردمی که بر آن حکومت می کردند. عمق این خیانت نیز بود.

در سنگال افشا شد. در دسامبر 1944، نیروهای فرانسوی پس از خدمت سربازان به فرانسه به سربازان آفریقایی در اردوگاه نظامی تیاروی تیراندازی کردند و حقوقی را که به آنها بدهکار بودند را مطالبه کردند. مردانی که جان خود را برای فرانسه به خطر انداخته بودند متوجه شدند که خدمات آنها رفتار برابر را تضمین نمی کند. مکرون این حادثه را در سال 2024، یعنی 80 سال پس از وقوع آن به عنوان یک قتل عام به رسمیت شناخت. این به رسمیت شناختن مهم بود، اما تأخیر همچنان دردناک است. ده‌ها سال طول کشید تا این قتل را به نام خاص خود بنامیم. این فقط وحشیگری استعماری نبود.

فیلسوف و نویسنده مارتن بودری یک مونولوگ قدرتمند در X/Twitter درباره شورش‌های اروپا منتشر کرد: «به زودی، همه ما می‌دانیم که یهودی بودن چه احساسی دارد. در فرانسه، آنها از قبل می‌دانند. این مجازاتی است که ما مستحق آن هستیم که یهودیان را کنار بگذاریم و حتی یهودیان را کنار بزنیم، آنها را کنار بگذاریم، آنها را کنار بزنیم. شما احمق های مفید سه سال با پرچم های فلسطین راهپیمایی می کردید، کفی می پوشید، فریاد می زدید «از رودخانه تا دریا» و یک کشور ساختگی فلسطین را به عنوان پاداشی برای حماس به رسمیت شناختید.

مقدس 7 اکتبر. شما تنها کشور یهودی جهان را تحریم کردید، حق مردم یهود را برای تعیین سرنوشت بدنام کردید، و افترای خون "نسل کشی در غزه" را پخش کردید. تبدیل به پرچم پیروزی شود که با افتخار در میان ویرانه‌های ساختمان‌های تاریخی غارت و تخریب شده‌اند. این نماد نفرت نسبت به فرهنگ ما و هر چیزی است که نشان می دهد.

این هرگز به یهودیان ختم نمی شود.» فرانسه بهای استکبار خود را می پردازد و خواهد پرداخت. حقوق بشر به عنوان یک وعده شریف مطرح شد اما بارها تابع منافع صاحبان قدرت شد. اکنون یک خواسته ساده از رهبران فرانسه وجود دارد. قبل از اینکه خود را به عنوان قاضی جهان معرفی کنید، مسئولیت خود را بپذیرید.

بایگانی ها را باز کنید و به قربانیان مکانی باوقارتر از پاورقی در یک سخنرانی تشریفاتی بدهید. حتی اگر فرانسه در نهایت از حمایت خود از نیروهای شرور که توسط تروریست های فلسطینی که تقریبا 1500 غیرنظامی بیگناه اسرائیلی و خارجی را به قتل رساندند، تجاوز کردند، مثله کردند و ربودند، دست کشید، تاریخ رادیو CE0 افتخاری را فراموش نخواهد کرد. و معاون بخش دیپلماتیک کنسولی، رئیس انجمن رادیو اسرائیل، و قبلا به عنوان مانیتور برای رادیو ارتش اسرائیل و به عنوان خبرنگار تلویزیون برای NBC News خدمت می کرد.