فرانسه ممکن است در کوتاه مدت خشونت را آرام کند، اما کشوری است مملو از ترس

پلیس و آشوبگرانی که آخر هفته گذشته در نبردهای خیابانی در فرانسه شرکت کردند، عملا نمایندگانی برای رهبران پوپولیست مارین لوپن و ژان لوک ملانشون بودند. تظاهرات ملی لوپن (RN) و ملانشون فرانسه بدون تعظیم (LFI) چهره‌های عمومی گروه‌های رادیکال‌تر - که به آنها راست افراطی و اولترا چپ گفته می‌شود - در حاشیه احزاب خود هستند.

اکثر نیروهای امنیتی فرانسه از لوپن حمایت می کنند. ملانشون در یک راهپیمایی اعتراضی مسالمت آمیز در پاریس در 17 اکتبر شرکت کرد، اما از سوی دولت میانه و راست فرانسه متهم به تحریک خشونت می شود. وب سایت تحقیقی Médiapart گزارش داد که وزیر کشور لوران نونیز از سرویس اطلاعاتی داخلی خواسته است که LFI را به دروغ متهم به مسئولیت کند.

حامیان ملانشون مدعی هستند که تحقیر امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه نسبت به محرومان و خشونت پلیس، ناآرامی ها را برانگیخته است.

شش معترض در هفته‌های اخیر، از جمله دو معترض در شنبه گذشته، معلول شده‌اند. یک دختر 17 ساله یک چشم خود را در مولوز از دست داد و یک دانش آموز ریاضی که آن هم 17 ساله بود، دست راست خود را در سنت اتین از دست داد. گاز اشک آور، ضد محاصره و نارنجک های شوکر که توسط پلیس ضد شورش CRS استفاده شد، ده ها چشم و دست را در جریان شورش جلیقه زردها در سال 2018/9 نابود کرد.

سباستین لکورنو، نخست وزیر این کشور گفت که این یک "معجزه" است که هیچ کس کشته نشده است، اما دو جسد پیدا شده در حاشیه شورش ها هنوز توضیح داده نشده است. ویدئوهایی که نشان می دهد پلیس ضد شورش یک پزشک داوطلب 26 ساله خیابانی به نام آنتوان را بیهوش می کند، به طور گسترده در فضای مجازی پخش شد.

خشونت اخیر باعث مقایسه با حمله به باستیل، کمون پاریس و انقلاب می 1968 شد. پیش از 17 اکتبر، نظرسنجی ها نشان داد که اکثریت مردم فرانسه از تظاهرات دانش آموزی که در 21 سپتامبر در اعتراض به شرایط بد مدارس متوسطه فرانسه آغاز شد، حمایت کردند.

رسانه های خارجی بر خشونت متمرکز شدند، از جمله دانشجویانی که دستانشان منفجر شد، و حملات آتش سوزی. رادیو و تلویزیون فرانسه تمایل داشت اعتراضات اولیه را به عنوان یک مراسم گذرا به تصویر بکشد، تا اینکه خشونت شدید آخر هفته گذشته رمانتیسم درباره زیبایی شورش را فرو نشاند.

بیش از نیم میلیون معترض شنبه گذشته به صورت مسالمت آمیز راهپیمایی کردند، اما تمرین دموکراسی آنها توسط خرابکاران و غارتگرانی که بخش های وسیعی از شهرهای فرانسه را ویران کردند، لکه دار شد. نیروهای امنیتی در امتداد مسیر اصلی راهپیمایی پاریس متمرکز شده بودند، اما در بقیه نقاط شهر پراکنده بودند. با استفاده از رسانه های اجتماعی برای سازماندهی، گروه های کوچکی از جوانان کلاهدار و نقابدار ظاهر شدند تا به مغازه ها حمله کنند و موانع فلزی را به سمت پلیس پرتاب کنند.

نونیز اعتراف نگران کننده کرد که دولت «کنترل خود را در برخی شهرهای بزرگ از دست داده است». ژرالد دارونین، وزیر دادگستری فرانسه گفت که اطلاعات داخلی فرانسه چنان بر اسلامگرایان، جنایات سازمان یافته و مداخلات خارجی متمرکز شده بود که نتوانست با چپ افراطی تداعی کند.

لوپن به رادیو فرانس اینفو گفت: "دولت در حال فروپاشی است. دولت کنترل همه چیز را از دست داده است." او قول می دهد که نظم و قانون را بازگرداند.

ایرلندی که در شورش‌های فرانسه گرفتار شده است: «در زندگی‌ام هرگز چیزی به این دردناکی احساس نکرده‌ام».

پس از ناآرامی‌ها، گردشگران در خیابان‌های مملو از شیشه‌های شکسته و قوطی‌های رنگ پاشیده سرگردان شدند. نزدیک به یک سوم از بیش از 2500 نفر بازداشت شده خردسال بودند. تظاهرکنندگان ضد سرمایه داری که حدود 3000 مغازه را غارت کردند در اینترنت غارت می فروختند. دولت متعهد شد که غارتگران را با خودداری از پرداخت های رفاه اجتماعی مجازات کند. لوپن به شدت هشدار داد که "دفعه بعد آنها به آپارتمان ها نفوذ خواهند کرد".

فیلم‌های ویدئویی منجر به دستگیری یک افراط‌گرای چپ 34 ساله شد که متهم به آتش زدن تالار شهر زیبای لیموژ در سال 1883 بود. صاحب یک مغازه بینایی سنجی غارت شده گفت غارتگران عصر روز بعد برای گرفتن دوربین های امنیتی بازگشتند. پلیس از تلفن همراه مظنونان برای ردیابی محل نگهداری آنها در زمان حملات استفاده کرد.

گستردگی خشونت‌ها، مخاطرات بالای انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده و گستردگی بین‌المللی اعتراض‌ها، آنها را از ده‌ها شورش در دهه‌های اخیر متمایز کرده است. دوستانی در کیف که تقریبا حملات موشکی و هواپیماهای بدون سرنشین روسیه را تحمل می‌کنند، پیام‌هایی ارسال کردند و از من پرسیدند که آیا حال من خوب است یا نه.

علل ریشه ای شورش ها جهانی است: هزینه های بالای زندگی، به ویژه سوخت، کمبود مسکن، سرخوردگی از سیاست. اعتراضات مشابهی در آلبانی، بلژیک، یونان، ایتالیا، پرتغال و اسپانیا رخ داد. سه مورد اخیر، مانند فرانسه، ماه آینده اعتصابات عمومی برگزار خواهند کرد. کوریره دلا سرا گزارش داد که بسیاری از اغتشاشگران دستگیر شده در ایتالیا 11 تا 14 ساله بودند. لوموند یک غارتگر زیر 10 سال را در پاریس پیدا کرد.

پل کروگمن، برنده جایزه نوبل، هشدار داد که بازارهای مالی با فرانسه به عنوان بیمار اقتصادی جهان غرب رفتار می کنند. دولت دیگر نمی تواند آرامش اجتماعی را بخرد. بدهی فرانسه به حدود 3.6 تریلیون یورو معادل 119 درصد تولید ناخالص داخلی است.

جوانان فرانسوی احساس می کنند در دنیایی که با جنگ و تغییرات آب و هوایی گرفتار شده است، جایی که هوش مصنوعی فرصت های شغلی را تهدید می کند، آینده ای ندارند. آنها تا حدی به LFI هجوم آورده اند زیرا این تنها حزبی است که از غزه حمایت می کند. همانطور که رسانه های اسرائیلی تاکید کردند پرچم های فلسطین یکی از ویژگی های تظاهرات است.

مخالفان مکرون از آنچه او «بین‌المللی ارتجاعی» می‌خواند، از جمله دونالد ترامپ، جی. همانطور که روزنامه نگار بری لاندو در Substack گزارش داده است، تصاویر و ویدیوهای جعلی تولید شده توسط هوش مصنوعی که منشا آن از ایران، اسرائیل، روسیه و ایالات متحده است، در مورد شورش ها دروغ می گویند.

سخنرانی ماکرون در تلویزیون شبیه یک سخنرانی کناره‌گیری بود. در حالی که تنها شش ماه از ریاست جمهوری باقی مانده است، او نامفهوم و بی تأثیر است.

جلیقه زردهای احیا شده خواستار قانون دوم اعتراضات امروز و قانون سوم در 31 اکتبر هستند. بخشدار پاریس به کسب و کارها توصیه کرد "امنیت را تقویت کنند". برخی از مغازه داران در حال خرید اسلحه هستند. منع رفت و آمد در بسیاری از شهرها و شهرها اعمال شده است. رادیو فرانس اینتر میزبان مناظره ای بین فیلسوفانی بود که از آنها پرسیده شد که آیا فرانسه به سمت جنگ داخلی پیش می رود.

فرانسه در حال سقوط به سمت افراط چپ و راست است. ایرلند نمی تواند راضی باشد

لکورنو وعده حضور «گسترده» امنیتی برای تظاهرات را می دهد در حالی که سیاستمداران محافظه کار خواستار وضعیت اضطراری هستند. فرانسه ممکن است در کوتاه مدت خشونت را آرام کند، اما این کشور با ترس بلندمدت همراه است. اگر انتخابات ریاست جمهوری اکنون برگزار می شد، نظرسنجی ها نشان می دهد که لوپن همه رقبا را شکست می داد. اگر او در دوم ماه مه آینده انتخاب شود، راست‌گرایان افراطی و افراطی چپ احتمالا در خیابان‌ها مبارزه خواهند کرد. شورش های هفته گذشته می تواند منادی بدتر از آینده باشد.