فرانسه هرگز برای مردمی که آن را هتک حرمت می کنند کافی نخواهد بود

ساعت 8 شب یکشنبه شب، رئیس جمهور امانوئل ماکرون، یک سخنرانی ملی برای محکوم کردن شورش و غارتی که این آخر هفته فرانسه را از بریتانی تا پرپینیان متشنج کرد، ایراد کرد. کت و شلوار و کراوات او به جای آبی سرمه ای مرسومش مشکی بود و «فتنه گران گروه های چپ افراطی را که جنایتکاران زیادی به آن ها پیوستند و در شهرهای ما به خشونت افسار گسیخته دست زدند» را محکوم کرد. او تخریب وحشتناک - متبلور در تصویر ویروسی از آتش سوزی سقف چوبی قرن نوزدهمی تالار شهر در لیموژ - و غارت روشمند مشاغل را محکوم کرد.

او گفت: «Rien ne le justifie, rien ne l’explique, rien ne l’ excuse» گفت: هیچ چیز آن را توجیه نمی کند، هیچ چیز آن را توضیح نمی دهد، هیچ چیز آن را توجیه نمی کند. مکرون نگرانی های مشروع در مورد آموزش و هزینه های زندگی را اذعان کرد، بین معترضان مسالمت آمیز و آشوبگران تمایز قائل شد و خواستار پیگرد قانونی شد و در عین حال به بخشداران دستور داد تا ممنوعیت تجمعات جمعی را در نظر بگیرند.

صداش خوب بود اما در حالی که مکرون را از نیویورک به صورت زنده تماشا می کردم، با فرزندانم در پاریس تماس گرفتم و صدای هرج و مرج گیج کننده - فریادها و تشویق ها - را شنیدم که هنوز در خیابان های زیر پنجره باز آنها می لرزید. آنها به من گفتند که برخی از فروشگاه های زیر آپارتمان آنها در حالی که رئیس جمهور صحبت می کرد غارت می شود. مجبور شدم این فکر وحشتناک را از ذهنم بیرون کنم که این آشوبگران ممکن است به سطوح بالای مسکونی ساختمان صعود کنند. کلمات دیگر کافی نیستند

به تدریج، مقامات فرانسوی شروع به درک این موضوع کردند. برونو لومر، وزیر سابق دولت ماکرون، روز شنبه در روز شنبه نوشت: «روز بی‌نظمی و خشونتی که به تازگی در فرانسه تجربه کرده‌ایم، یک روز خیلی زیاد است.» حداقل 3000 کسب و کار در آخر هفته آسیب دیدند یا غارت شدند. دیروز، سباستین لکورنو، نخست وزیر، مقررات منع آمد و شد «محلی» را در پاریس و سایر شهرهای سراسر کشور اعلام کرد که شروعی است.

امروز، لکورنو افزود که ارتش این آخر هفته، زمانی که تظاهرات بیشتری برنامه ریزی شده است، مستقر خواهد شد. از این مداخلات استقبال می شود. اما اگر دولت نتواند به سرعت صلح را بازگرداند، وضعیت اضطراری تنها گزینه معقول است.

[توماس چترتون ویلیامز: خشونتی که فرانسه را فراگرفته بود، هرگز واقعا مربوط به مدارس نبود]

همان‌طور که دوست من، پاسکال بروکنر، نویسنده، فرانسه را فراگرفته است، به دلایلی دیگر و قابل درک‌تر است. برخی از اعتراض‌ها در پاسخ به نارضایتی‌های واقعی در مورد مدارس کم‌هزینه فرانسه و هزینه‌های گزاف زندگی آغاز شد. اما از آن زمان به تقلید بی‌اعتنایی نسبت به زندگی سالم مدنی تبدیل شده‌اند – نه چیزی بیش از این مغزی و نه ارتباطی با سیاست. بروکنر در فیگارو نوشت: "علت دانش آموزان دبیرستانی در روز شنبه، 17 اکتبر درگذشت." هر چقدر هم که خواسته‌های اولیه‌اش مشروع بوده باشد، بهبود نخواهد یافت.»

تحقیقی که دیروز در Le Parisien منتشر شد، با بروکنر موافق است و نشان می‌دهد که خشونت اخیر از نارضایتی‌های آموزشی که در ابتدا باعث اعتراضات دانشجویی شد، جدا است. این روزنامه گزارش می دهد که به گفته منابع اطلاعاتی فرانسه، یک ائتلاف نابسامان بین ستیزه جویان چپ افراطی سازمان یافته و گروه بزرگتری از جوانان از محله های محاصره شده در مناطق عمده شهری وجود دارد، که بسیاری از آنها از نظر سیاسی درگیر نبودند و احتمالا هرگز علاقه ای به خواسته های اصلی جنبش ابراز نکرده اند.

برخی از این شورشیان حتی قبل از شروع تظاهرات برنامه ریزی شده به دنبال رویارویی با دولت بودند. دیگران صرفا از این فرصت استفاده کردند و جیب های خود را پر کردند و شاهد سوختن کشورشان بودند.

این هفته‌های همه‌جنگی گذشته برای من به جایی رسیده است که هیچ جامعه‌ای، حتی جامعه‌ای به اندازه جامعه فرانسه سخاوتمند و از بسیاری جهات روشنفکر، نمی‌تواند زندگی را به اندازه کافی برای مردان جوان عصبانی شیرین کند. نیهیلیست هایی از آن دستی که ما شاهد سیل در خیابان های فرانسه از ساحل به ساحل بوده ایم، هرگز پایان قرارداد اجتماعی خود را حفظ نمی کنند، مهم نیست که چقدر زیبا پیش نویس شده باشد.

این جوهر پارادوکس معروف توکویل است: هر چه جوامع برابرتر می شوند – و جوامع کمی به لطف مالیات سنگین از ثروتمندان و شبکه امنیت اجتماعی سخاوتمندانه می کوشند برابرتر از فرانسه باشند – هر گونه نابرابری درک شده یا باقی مانده غیرقابل تحمل می شود.

آشوبگران در فرانسه بازیگرانی سیاسی نیستند که «زبان ناشنیده‌ها» را بیان می‌کنند، بلکه نیهیلیست‌هایی هستند که علیه ایده یک زندگی ملی جمعی قیام می‌کنند. چه توجیه بیان شده آنها نژادپرستی، اسلام هراسی، نئولیبرالیسم یا چیز دیگری باشد، آنها عوامل هرج و مرج و کینه توزی هستند و علیه همسایگان سازنده و شایسته خود تاخت می زنند، شاید دقیقا به این دلیل که همسایگان سازنده و شایسته هستند. و به این ترتیب نمادهای نظم مستقر را می سوزانند، می شکنند و تحقیر می کنند.

برآوردهای رسمی دولت تعداد معترضان را بیش از 500000 تخمین می‌زند. تصاویر آخر هفته گذشته گشت‌زنی‌های نیروهای پلیس را نشان می‌دهد که از گستردگی غارت غرق شده‌اند. دولت ماکرون به شدت برای اندازه شورش آماده نبود و اکنون با وضعیتی غیرممکن مواجه است. هر گونه رویارویی یا تشدید، خطر ارائه یک شهید به معترضان را در پی دارد. اگر آن قربانی از یک جمعیت به حاشیه رانده شده باشد، آتش سوزی می تواند جرقه یک شورش تمام عیار شود.

[دیوید آ. گراهام: نظرات ترامپ درباره فرانسه در مورد او چه می گویند]

اما بدیل - مماشات - به همان اندازه غیرقابل قبول است. دولت نمی تواند انتظار داشته باشد که شهروندان قانونمند خود - اکثریت جمعیت که شامل معترضان مسالمت آمیز می شود - شکست های مکرر آن را در حفاظت از خود و معیشتشان بپذیرند. توانایی مردم برای حرکت آزادانه، انجام تجارت، و آمد و شد از خانه های خود در خیابان هایی که نه خطرناک هستند و نه هتک حرمت، یک حق اساسی است. هزینه ارضای آنارشیست ها، غارتگران و آشوبگرانی که به جنبش های توده ای نفوذ می کنند بر دوش بقیه فرانسه است که هرگز حاضر به پوشش آن نشدند.

مکرون در پایان سخنرانی خود به کشور یادآور شد: «شش ماه تا انتخابات ریاست جمهوری خود فاصله داریم». و بنابراین همه کسانی که امروز به شما می گویند که ضروری است به خیابان ها بیایید - تظاهرات، ایجاد بی نظمی - فقط یک هدف دارند: آسیب رساندن به جمهوری و ربودن بحث.

او درست می گوید اما اگر ماکرون نتواند این نیروها را که به دنبال سوق دادن بحث های سیاسی به خیابان ها، مدارس و مکان های تجاری سوزانده شده اند، مهار کند، در این صورت او رای به رهبران راست افراطی که قول داده اند این کار را انجام دهند، خواهد داد.