فرانسه پاک ترین برق جهان را دارد، اما ما به اندازه کافی از آن استفاده نمی کنیم.

ایو اروین از استقبال برادران تیری، کارشناس انرژی و آب و هوا و استاد علوم و اقتصاد در Sciences Po خرسند است. از آنجایی که درگیری‌های ژئوپلیتیکی بازارهای جهانی انرژی را ناآرام می‌کند و دولت‌ها در تلاش برای تطبیق تعهدات اقلیمی با الزامات اقتصادی و امنیتی هستند، آینده انتقال انرژی به طور فزاینده‌ای مبهم می‌شود.

آیا برق‌رسانی می‌تواند مسیری مناسب به سوی کربن‌زدایی ایجاد کند، حتی زمانی که برق آن انتقال همچنان به سوخت‌های فسیلی بستگی دارد؟ برای برادران تیری، کارشناس انرژی، پاسخ در بازنگری اساسی در توالی سیاست های آب و هوایی نهفته است. او با اذعان به این که «الزاما به معنای برق پاک نیست» استدلال می‌کند: «اول برق‌سازی». برادران به‌جای اینکه کربن‌زدایی فوری تولید برق را پیش‌نیازی برای تغییر مصرف انرژی بدانند، از تسریع برق‌رسانی و در عین حال پاکسازی تدریجی انرژی حمایت می‌کنند.

عرضه استدلال او مبتنی بر ارزیابی انتقادی دیپلماسی بین المللی آب و هوا و سیاست انرژی اروپا است. او می‌گوید: «ما پلیس‌های بسیاری را دیده‌ایم و همه آنها شکست خورده‌اند. به نظر او، برق‌رسانی مسیر عمل‌گرایانه‌تری نسبت به برخی از اولویت‌های فناوری که قبلا توسط سیاست‌گذاران اروپایی حمایت می‌شد، ارائه می‌دهد. با این حال، این مصاحبه یک پارادوکس ژئوپلیتیکی نگران کننده را نیز آشکار می کند.

به دور از تسریع انتقال به انرژی های تجدیدپذیر، اختلال در عرضه نفت و گاز ممکن است وابستگی به زغال سنگ را تقویت کند. برادران توضیح می‌دهد: «آنچه امروز باید بدانیم نه تنها امنیت انرژی، بلکه مقرون‌به‌صرفه بودن نیز است. در مقابل این پس‌زمینه، برادران خواستار یک انتقال انرژی مبتنی بر برق قابل دسترس، مقرون‌به‌صرفه و به طور فزاینده‌ای کربن‌زدایی شده است که از طریق انرژی هسته‌ای، باد، خورشیدی و برق آبی تامین می‌شود.

تحلیل او یک سوال اصلی را برای حاکمیت آب و هوای معاصر مطرح می کند: آیا دولت ها می توانند همزمان امنیت انرژی را تضمین کنند، مقرون به صرفه بودن را حفظ کنند و کربن زدایی را تسریع کنند، یا اینکه تنش بین این اهداف همچنان به تضعیف گذار ادامه خواهد داد؟