"فرزندان من به ایران حمله نکردند": 2 میلیارد جنوب آسیا از جنگ دور رنج می برند

هند، پاکستان، بنگلادش و نپال در کنار هم خانه نزدیک به دو میلیارد نفر هستند که حدود 23 درصد از جمعیت جهان را تشکیل می دهند. حتی قبل از جنگ با ایران، منطقه به شدت به انرژی وارداتی وابسته بود که بیشتر آن از کشورهای حاشیه خلیج فارس بود.

اما میزان و ماهیت مواجهه کشورهای مختلف آسیای جنوبی با منابع خلیج فارس و تنگه هرمز بسیار متفاوت بود.

اکنون، همه آنها اثرات جنگ طولانی و گسترده را احساس می کنند، زیرا مسیرهای تدارکاتی روز به روز خفه می شوند.

هند حدود 85 درصد نفت خام مصرفی خود را وارد می کند - این کشور سومین واردکننده بزرگ نفت خام در جهان است.

قبل از جنگ، تولیدکنندگان خلیج فارس، از جمله عراق، عربستان سعودی، امارات و کویت، از تامین کنندگان اصلی آن بودند، در حالی که قطر منبع اصلی گاز طبیعی مایع (LNG) بود. هند شبکه عرضه متنوع تری نسبت به همسایگان خود در آسیای جنوبی دارد و نفت خام نیز از روسیه، آفریقا و قاره آمریکا وارد می شود.

پاکستان همچنین به شدت به انرژی وارداتی به ویژه نفت خام، فرآورده های نفتی و LNG وابسته است. عربستان سعودی، امارات متحده عربی و کویت به طور سنتی تامین کنندگان مهم نفت بوده اند، در حالی که قطر اصلی ترین تامین کننده بلندمدت LNG آن است.

بنگلادش گاز طبیعی را در داخل کشور تولید می کند، اما به طور فزاینده ای به LNG وارداتی متکی است زیرا تولید محلی برای پاسخگویی به تقاضا تلاش می کند.

قطر یکی از تامین کنندگان اصلی LNG آن است، در حالی که این کشور فرآورده های نفتی تصفیه شده را نیز وارد می کند.

نپال واردات مستقیم نفت خام یا LNG از خلیج ندارد. در عوض، این کشور محصور در خشکی تقریبا برای تمام محصولات نفتی خود از جمله بنزین، گازوئیل، نفت سفید و LPG به هند متکی است. قرار گرفتن آن در معرض اختلالات خلیج فارس غیرمستقیم است: هزینه های بالاتر یا کمبود عرضه در هند می تواند به منابع و قیمت سوخت نپال منتهی شود.

هند با بیشترین میزان مواجهه با حجم مطلق مواجه است، در حالی که پاکستان و بنگلادش جایگزین های کمتری برای برخی منابع حیاتی انرژی دارند. وابستگی نپال یک قدم برداشته شده است، اما اختلالات در زنجیره تامین انرژی هند می تواند به سرعت به بازار نپالی برسد.

همانطور که اغلب اتفاق می افتد، این افراد فقیر و آسیب پذیر اقتصادی هستند که بار عمده بحران را متحمل می شوند.

ساجده جبران یک خانه دار 45 ساله در شهر ساحلی کراچی در جنوب پاکستان است.

او ساعت‌های طولانی در محله‌ای مرفه کار می‌کند، شوهری دارد که به دلیل مسائل بهداشتی دیگر نمی‌تواند کار کند و سه فرزند در دبیرستان و راهنمایی دارد.

او گفت: "قبل از جنگ، همه می توانستند بخورند و بنوشند. من می توانستم گوشت، مرغ بخرم، اما از زمان شروع جنگ، حتی سبزیجات آنقدر گران شده اند که خرید آنها دشوار است."

سخت ترین تصمیمی که جبران باید می گرفت این بود که از پرداخت شهریه مدرسه فرزندانش خودداری کند: او می توانست آنها را آموزش دهد یا به آنها غذا بدهد.

من همیشه امیدوار بودم که فرزندانم درس بخوانند، تحصیلات خوبی کسب کنند و فرصت حضور در مدارس خوب را داشته باشند. او گفت. "وقتی فرزندانم را می بینم که در خانه نشسته اند و قادر به ادامه تحصیل نیستند، شب و روز نمی توانم بخوابم. از نظر مالی، کاملا احساس ناتوانی می کنم."

بالندرا سینگ یک نگهبان امنیتی در پایتخت ملی هند، دهلی نو است. این مرد شصت و هفت ساله در یک اتاق کوچک در نویدا، شهری در مجاورت دهلی نو، با شش نفر از اعضای خانواده اش زندگی می کند. پس از شروع جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، او مجبور شد تعدادی از خانواده‌های خود را به روستای خود در لاکنو بازگرداند تا زندگی پرهزینه شهری را کاهش دهد. لاکنو مرکز ایالت اوتار پرادش است که نویدا نیز در آن قرار دارد.

سینگ گفت: "امروز نمی توانم به این همه دهان در یک شهر بزرگ غذا بدهم. تورم از ما بهتر شده است." "افزایش قیمت ها همه چیز را غیرقابل تحمل می کند - و حقوق ما ثابت می ماند."

سینگ توضیح می‌دهد که چگونه چیزی که آنها برای خوردن روی میز می‌گذارند، مهم نیست، بلکه تعداد مردم در شهری گران‌قیمت مانند نویدا غذا می‌خورند.

سینگ وسیله نقلیه ندارد، اما افزایش قیمت سوخت را به دلیل هزینه اضافی ریکشا سواری که برای رفت و آمد به محل کارش نیاز دارد احساس می کند.

سینگ می‌گوید زمانی که تامین LNG در اوایل جنگ مختل شد، او و همسایگانش شروع به استفاده از سوخت‌های قدیمی چوبی کردند. او می‌گوید می‌داند که دود برای سلامتی مضر است، اما آنها هیچ گزینه‌ای نداشتند - همه اینها به دلیل جنگی است که او می‌گوید او و کشورش با آن کاری ندارند.

"فرزندان من به ایران حمله نکردند. فرزندان من از این جنگ حمایت نمی کنند. اما ما اینجا مانده ایم تا بار سیاست های دور را به دوش بکشیم. من می خواهم از دولت بخواهم اقداماتی را انجام دهد تا ما را از افزایش قیمت ها مصون نگه دارد."

اسما بیگم یک زن خانه دار، مادر دو فرزند است و به عنوان یک کارگر خانگی در پایتخت بنگلادش، داکا، کار می کند.

او گفت: «افراد ثروتمند نیز تحت فشار مالی هستند. آنها سعی می‌کنند کار خانگی را خودشان مدیریت کنند بدون اینکه کمک خانگی داشته باشند.»

از نظر اسما، این نشان می‌دهد که چگونه فشار هزینه‌های زندگی از یک خانوار به خانوار دیگر سرایت می‌کند: خانواده‌هایی که با هزینه‌های بالاتر مواجه هستند، مخارج اختیاری، از جمله کمک‌های خانگی پرداخت شده را کاهش می‌دهند، که به نوبه خود فرصت‌های درآمدی در دسترس کارگران کم‌درآمدی مانند او را کاهش می‌دهد.

او می افزاید: «همه همین مشکل را دارند. «همه ما با کار کردن زنده می‌مانیم».

اسماء می گوید که این فشار به خانواده او محدود نمی شود. پدر و مادر او در منطقه ساحلی جنوبی باریشال زندگی می کنند. پدر و برادرش به عنوان کارگر ساختمانی در همان محله کار می کنند، در حالی که مادرش با وجود اینکه از سرطان رنج می برد، آشپزی می کند.

Gyanu Basent به عنوان یک باربر در منطقه Gaushala در پایتخت نپال، کاتماندو کار می کند. او در سن 58 سالگی، پدر یک نوجوان 15 ساله است و پدر و خواهر و برادر پیرش را نیز تحت تکفل دارد.

Basent هرگز به مدرسه نرفت و مجبور شد برای یافتن کار به کاتماندو نقل مکان کند.

او گفت: «قبلا کشاورزی می‌کردیم، اما میمون‌ها به ما اجازه کشاورزی نمی‌دادند. همچنین یک تعاونی محلی در روستا پس‌انداز زندگی پدرم را اختلاس کرد.

وی افزود: این روزها بیشتر باربری کار می‌کنم، انواع بار را حمل می‌کنم و این روزها بیشتر گاز ال‌پی‌جی [سیلندر] حمل می‌کنم.

او به جای اینکه خودش آشپزی کند، در رستوران های مقرون به صرفه غذا می خورد، زیرا هزینه اقلام ضروری در ماه های اخیر افزایش یافته است.

او گفت: "من نتوانستم چیز زیادی برای خانواده‌ام بفرستم. خوشبختانه، یک سازمان غیرانتفاعی هزینه تحصیل دخترم را پرداخت می‌کند. پدرم پول خود را از کمک هزینه سالمندانش مدیریت می‌کند." من از هر چیزی که پس انداز می کنم برای خرید لباس، هدایایی برای دخترم استفاده می کنم و هر طور که بتوانم به خانواده ام کمک می کنم.»

گزارش از نویدا، هند، توسط یاشرج شارما; از داکا، بنگلادش، توسط مودود ساجان و از کاتماندو، نپال، توسط سامیک خارل