فرزند من ممکن است هرگز جایزه حضور کامل را کسب نکند. من با آن خوب هستم.

نویسنده گفت که فرزندش (نشان داده نشده) احتمالا هرگز گواهی حضور کامل دریافت نخواهد کرد، و او فکر نمی کند که کسی باید گواهی دهد. FatCamera/Getty Images گاهی اوقات مجبور می شوم فرزندم را برای قرار ملاقات مراقبت های بهداشتی از مدرسه خارج کنم.

حضور بی نقص می تواند به سلامتی، دسترسی به مراقبت و اینکه والدین می توانند کار را ترک کنند بستگی دارد.

من ترجیح می‌دهم مدارس به بچه‌ها برای حضور بعد از روزهای سخت جایزه بدهند تا برای حضور کامل. هر وقت در طول روز مدرسه قرار ملاقات بگذارم، احساس گناه می کنم.

من برای آخرین قرار در دسترس آنها درخواست می کنم. اگر کار نکرد، تقویم مدرسه را بالا می کشم. سپس شروع به انجام ریاضیات مضحک والدین می کنم: مدت زمان رانندگی چقدر است؟ فرزند من چه کلاسی را از دست خواهد داد؟ آیا می توانم آنها را قبل از زنگ پایانی برگردانم؟ آیا روشی جادویی وجود دارد که بتوان یک قرار ساعت 10:30 را بدون وقفه در نیمی از روز مدرسه انجام داد؟ معمولا، وجود ندارد. بنابراین من قرار ملاقات را می پذیرم.

من یک مادر در روستایی کارولینای شمالی هستم. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی همیشه پنج دقیقه در راه نیستند، و قرار ملاقات هایی که کاملا بین اخراج از مدرسه و شام تناسب دارد، دقیقا از آسمان نمی افتد. گاهی اوقات قراری که نیاز دارید ساعت 10:30 صبح روز سه شنبه است. و گاهی آن را می گیرید. تقریبا هر بار هنوز در مورد آن احساس گناه می کنم.

من بچه ام را در مدرسه می خواهم. البته من دارم. من می دانم که یک کلاس از دست رفته چقدر سریع می تواند به یک تکلیف از دست رفته تبدیل شود، که بعدا به تکلیف دیگری تبدیل می شود که آنها متوجه نمی شوند زیرا آنها اولین را از دست داده اند. اما باید مراقب فرزندم هم باشم. گاهی اوقات این دو مسئولیت مستقیما به یکدیگر برخورد می کنند. و احتمالا به همین دلیل است که جوایز حضور بی نقص همیشه من را آزار می دهد.

فرزندم اولویت من است

من درک می کنم که چرا مدارس به حضور و غیاب اهمیت می دهند. بچه ها باید در کلاس درس باشند. آنها به آموزش، روال معمول، روابط با معلمان و همکلاسی ها، و همه تکه های کوچک مدرسه که بازسازی آنها در خانه سخت است نیاز دارند. وقتی کودکی زیاد از مدرسه غیبت می‌کند، من کاملا فکر می‌کنم که خانواده‌ها باید در پی بردن به دلیل آن و کمک به او برای بازگشت به روال عادی حمایت شوند.

آیا در مورد یک باور مشترک والدینی نظر گرمی دارید؟ به جنیفر بک گلدبلات به آدرس jgoldblatt@insider.com ایمیل بزنید تا تجربه خود را با Business Insider به اشتراک بگذارید.

اما حضور کامل چیز دیگری است. یک رکورد ناشکسته حضور و غیاب لزوما معیاری برای سنجش میزان تلاش یک کودک نیست. بچه ها انتخاب نمی کنند که چه زمانی به آنفولانزا مبتلا شوند. آنها کنترل نمی کنند که متخصص بالاخره چه زمانی باز شود. آن‌ها نمی‌توانند به والدین خود مرخصی بدهند، ماشین را در زمانی که روشن نمی‌شود تعمیر کنند، اتوبوس مدرسه را از جاده‌ای که به آن خدمت نمی‌کند پایین بیاورند، یا مطب پزشک را 45 دقیقه به خانه نزدیک‌تر کنند.

ممکن است در گواهینامه نام کودک چاپ شده باشد، اما شرایط خانوادگی زیادی در پشت این رگه وجود دارد. من برای خودم کار می کنم، که به من انعطاف بیشتری نسبت به بسیاری از والدین می دهد. وقتی قراری ظاهر می شود، می توانم چیزها را جابجا کنم. این بدان معنا نیست که ساعات کاری از دست رفته اهمیتی ندارد، اما معمولا می توانم آن را انجام دهم.

والدینی که یک کار ساعتی کار می کنند ممکن است محاسبات کاملا متفاوتی داشته باشند. آیا می توانم سه ساعت حقوق را از دست بدهم؟ آیا رئیس من عصبانی خواهد شد؟ چند بار تا به حال مجبور شده ام اوایل امسال را ترک کنم؟

و این قبل از اینکه حتی وارد حمل و نقل، بی‌ثباتی مسکن، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، بیماری مزمن، یا هر چیز دیگری که ممکن است خانواده‌ها با آن‌ها دست و پنجه نرم کنند، است که هیچ‌کس در هنگام تحویل گواهی‌ها نمی‌بیند. آن شرایط مهم است. آنها فقط مدرکی نیستند که نشان دهد یک کودک بیشتر از دیگری تلاش کرده است.

یک روز بیمار نباید ارزش تلاش یک سال را از بین ببرد

به عنوان پدر و مادر، ما در حال حاضر مجبوریم زمانی که بچه هایمان بیمار هستند، به اندازه کافی قضاوت کنیم. آیا این یک بیمار در خانه ماندن است یا یک بیمار ارسال آنها و دیدن؟ آیا آنها واقعا خسته شده اند یا واقعا واقعا علاقه ای به رفتن به ریاضی ندارند؟

به ما گفته شده که حضور مهم است. و این کار را می کند. همچنین به ما گفته شده است که وقتی بچه هایمان مسری هستند، آنها را در خانه نگه داریم، زیرا فرستادن آنها به مدرسه بیمار، دیگران را در معرض بیماری قرار می دهد. هر دو چیز می تواند درست باشد.

سپس برمی گردیم و برای هیچ روزی از دست ندادن جایزه می دهیم. آنجاست که گیر می کنم. یک تب در ماه اکتبر می تواند کودک را از رقابت برای جایزه ای که در ماه ژوئن اهدا می شود حذف کند.

نمی‌خواهم قبل از نگهداری فرزند بیمارم در خانه تردید کنم، زیرا بخشی از مغز من به رکورد حضور و غیاب فکر می‌کند. و من قطعا نمی‌خواهم فرزندم بیاموزد که وقتی احساس بدی می‌کنید، خود را به مدرسه کشاندن، دلیلی بر این است که شما فداکارتر هستید.

گاهی اوقات ماندن در خانه انتخاب مسئولانه است. گاهی اوقات از دست دادن مدرسه برای قرار ملاقات، انتخاب مسئول است. و گاهی اوقات بخش تاثیرگذار این است که هرگز مدرسه را از دست ندهید، بلکه در حال بازگشت است.

من ترجیح می دهم ببینم که مدارس استقامت را تشخیص می دهند

من به مدارس پیشنهاد نمی‌کنم که به آمدن بچه‌ها به مدرسه اهمیت ندهند. غیبت مزمن یک مشکل واقعی است و خانواده هایی که با آن دست و پنجه نرم می کنند ممکن است به حمایت بیشتر نیاز داشته باشند، نه کمتر. اما لازم نیست کمال جایزه باشد.

کودکی را که حضورش از یک دوره نمره دهی به دوره دیگر بهبود یافته است، بشناسید. نقاط عطف کوتاه تر را جشن بگیرید. دانش آموزی را که کشش سختی داشت و دوباره به یک روال عادی برگشته بود، قدردانی کنید.

علی‌رغم دیدگاه‌هایم، می‌دانم که به ریاضیات مربوط به قرار روز مدرسه ادامه خواهم داد. من به درخواست آخرین افتتاحیه ادامه خواهم داد. من به بررسی تقویم ادامه خواهم داد. من به تلاش خود ادامه خواهم داد تا چیزهایی را که فرزندم از دست می دهد به حداقل برسانم و به او کمک کنم وقتی از مدرسه غیبت می کند جلوگیری شود. و احتمالا هنوز هم هر بار کمی احساس گناه خواهم کرد.

فرزند من ممکن است هرگز جایزه حضور و غیاب کامل را دریافت نکند. من با آن خوب هستم. من ترجیح می‌دهم یاد بگیرند که مراقبت از خودشان مسئول است، ماندن در خانه در صورت مسری بودن با ملاحظه است، و ظاهر شدن دوباره بعد از یک دوره طولانی کاری است که ارزش افتخار کردن را دارد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید