فروتنی با آملیا ارهارت گم شد

همانطور که همکارانم ممکن است با اخم های خسته کننده به شما بگویند، من چیزی شبیه به یک ادم هوانوردی هستم. اکثر مردم سقوط هواپیمای حل نشده را یک تراژدی می دانند. من همچنین آن را به عنوان یک تراژدی، اما همچنین به عنوان فرصتی برای بررسی چند صد صفحه از اسناد فنی جذاب می دانم.

این هیجان من را در پوشش خبری نیوزویک از آخرین اکسپدیشن برای یافتن لاکهید الکترای گم شده آملیا ارهارت توضیح می دهد. ابتدا، محققان برای بررسی یک شی مرموز در عکس های ماهواره ای راهی یک جزیره دورافتاده اقیانوس آرام شدند. سپس اکسپدیشن به مرحله بحرانی رسید و دنیای هوانوردی با نفس بند آمده منتظر ماند. سرانجام، کشف: مجموعه ای از درختان بود.

تقریبا 90 سال پس از ناپدید شدن ارهارت و دریانوردش فرد نونان، اقیانوس آرام (شاید به زودی به اقیانوس ترامپ تغییر نام داده شود) ناامیدی دیگری را به همراه داشته است. مسئله این است که ما همیشه ناامید می شدیم. سوخت ارهارت تمام شد؟ آیا او به دلیل یک خطای ناوبری گم شده بود؟ آیا او به سلامت فرود آمد و برای مدتی زنده ماند؟ آیا او توسط ژاپنی ها دستگیر شد؟ لاشه هواپیما ممکن است به برخی از این سوالات پاسخ دهد. همه چیز دیگر ناشناخته باقی می ماند. بازرسان سقوط هواپیما مراقب هستند که زود به نتیجه نرسند، بلکه شواهد را بسنجند.

تصور کنید این اصل را در سیاست آمریکا اعمال کنید. حالا این یک سقوط هواپیمای واقعی است. دموکرات ها جناح راست را مقصر می دانند. جمهوری خواهان جناح چپ را مقصر می دانند. پرونده قبل از اینکه کسی به محل سقوط برسد بسته شد.

یک نظرسنجی توسط مرکز بررسی زندگی آمریکایی یک بار نشان داد که 58 درصد از آمریکایی ها هنگام صحبت با افرادی که با آنها مخالف بودند، نسبت به دیدگاه های سیاسی خود مطمئن تر شدند. کمربندهای ایمنی خود را ببندید، زیرا بدتر می شود.

نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو که در مارس 2026 منتشر شد نشان داد که 53 درصد از آمریکایی ها همشهریان خود را از نظر اخلاقی بد می دانند. از 25 کشور مورد بررسی، ایالات متحده تنها کشوری بود که اکثریت آن دیدگاه را داشتند. این نوع تفکر از سال 2016 به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. (من شما را به اهمیت آن تاریخ می‌سپارم.)

اینجا یک مشکل جدی وجود دارد. بعضی چیزا واقعا اشتباهه اما بین درست بودن چیزی و اعتقاد به اینکه چیزی برای یادگیری باقی نمانده است، اقیانوسی وجود دارد.

هوانوردی این تمایز را بهتر از هر صنعت دیگری درک می کند. سوابق ایمنی آن، با وجود رسوایی ها و فجایع، محصول اصرار محققان بر این نیست که خلبانان، تولید کنندگان و تنظیم کننده ها همیشه درست هستند. این محصول کشف این است که دقیقا چگونه اشتباه می‌کردند، گاهی اوقات به بهای وحشتناک انسانی.

در مقابل، در سیاست، اعتراف به اشتباه به عنوان شاهدی بر ضعف تلقی می شود. در رسانه های اجتماعی، تغییر عقیده عملا زمینه ای برای استیضاح است. در رسانه ملی، تقویت نظرات خوانندگان بسیار آسان است.

هنوز ممکن است هواپیمای ارهارت پیدا شود. به نظر می رسد توانایی آمریکا برای گفتن "من اشتباه کردم" بدون هیچ ردی ناپدید شده است. شاید ارزش کشف مجدد این غریزه را قبل از سال 2028 داشته باشد.