فصل پوچ دری سیتی با قهرمانی جام FAI به پایانی سرگردان می رسد

وقتی همه چیز تمام شد، پاتریک مک‌کلین افتاد و ستاره‌های دریایی روی زمین افتاد، قبل از اینکه روی پاشنه‌های خود بنشیند تا در دنیای اطرافش غوطه ور شود. پشت سر او، دروازه بان برایان ماهر به گریه افتاد. دراگ برنز، برنده مسابقه، مقابل تماشاگران دری سیتی در انتهای دیگر زمین ایستاده بود و آتش زدن شراره ها را تماشا می کرد که پوزخند روی صورتش می ترکید.

این پایان سرگیجه دری به یک فصل پوچ بود. این کار با ولخرجی مالک میلیاردر فیلیپ اودوهرتی و صحبت صریح در مورد قهرمانی در لیگ برای دو فصل آینده آغاز شد و بلافاصله از ریل خارج شد و نگرانی های کوتاهی در مورد سقوط به دسته پایین آمد تا اینکه مارک کانولی به طور موقت فرمان را از تیرنان لینچ گرفت تا باشگاه را به سمت اوج وسط قرار دهد.

هیچ کس بهتر از مک کلین توانایی دری را برای موفقیت در شرایطی دیوانه وار توصیف نمی کند، کسی که بهترین فوتبال دوران حرفه ای خود را بازی کرده است در حالی که کارفرمایان و برادرش جیمز در یک خصومت عمومی تلخ درگیر شده اند.

ماهر گفت: «ما در این سال مشکلات زیادی را پشت سر گذاشته‌ایم و این موضوع در مقابل ما ایستاد. ما بهتر از آن بازی کردیم و امسال شکست خوردیم. اما شما 1-0 خود را بردارید و با یک جام به میدان بروید و احتمالا دیگر آن بازی را نبینید."

ماهر اعتراف کرد که نیمه اول مانند تماشای رنگ خشک بود، اما درام های فینال جام معمولا به جای تماشای نمایش از روی چوب چرخانده می شوند. این یکی از آن روزهای عالی در آستانه زمستان بود، جایی که خورشید کره ای در آسمان آبی پودری با سرمای ضعیف و فراگیر در هوا آویزان بود تا اعصاب همه را سفت کند.

با این حال، فینال جام FAI همچنان یک حمله به حواس است و این صحنه ماهوی ماه نوامبر برای صداهای معمولی و عدم دید زمانی که بازیکنان از تونل بیرون آمدند به پس‌زمینه فرو رفت. شراره های روشن شده توسط هواداران در دو طرف زمین، زمین را در مه شدیدی فرو برد، در حالی که هواداران نیز از تیفوس های نمایشی خود رونمایی کردند.

طرفداران دری سیتی بنری در دست داشتند که در عرض زمین بود و اشعار آهنگی در ستایش INLA روی آن نوشته شده بود، در حالی که طرفداران واترفورد تابلوهایی روی آن نوشته بودند «آیا عاشق یک مفهوم هستی»، عنوان آهنگی از گروه مستقل انگلیسی ژاکت کش باف و لاغر جین The Courteneers. اسمش را تضاد سبک ها بگذارید.

با این حال، تحت هدایت گراهام کوفلان، واترفورد کمترین تصور را در بین هر باشگاهی در لیگ دارد. آنها تهاجمی و فیزیکی هستند و واقعا در تصویر بی‌رحمانه و مستقیم مدیرشان ساخته شده‌اند. بالاخره این مردی است که توسط اریک تن هاگ، مدیر منچستریونایتد، یک بطری شراب قرمز 300 پوندی در تلویزیون به او هدیه داد و پاسخ داد که به جای آن بودویزر نوشیده است.

کوگلان در ماه می هدایت را بر عهده گرفت و با برگرداندن برنامه بازی خود به اصول اولیه، چرخش قابل توجهی را در فصل واترفورد رقم زد. کوگلن که در ترامور زندگی می کند، ماسه فراوانی برای ریختن در دنده های مخالف پیدا کرده است. ساعت اول این فینال جام ملتهب و خسته کننده بود و به عبارتی کاملا طبق شرایط واترفورد بازی شد. سه مدافع میانی آن‌ها، هیدن کان، کوین لانگ و جان ماهون، برای فینال جام حذفی کمتر از آن‌ها به‌نظر می‌رسیدند و آنها به نوبت از میان مهاجمان سبک و چابک دری عبور می‌کردند.

واترفورد وارد چالش شد و در اولین فرصت توپ را به جلو برد، امیدوار بود که فرصتی برای تامی لونرگان یا پادریگ آموند شکسته شود. هیچ چیز واقعا انجام نشد، تا حدی به دلیل بدشانسی و بخشی از طریق قضاوت خوب دفاع دری. ماهر، با زدن غیرقابل قانع‌کننده‌ای یک ضربه آزاد اولیه واترفورد روی تیر افقی دروازه، از این پس در زیر توپ‌های پرشمار واترفورد قابل اعتماد بود.

دری در جلوی راه خروجی نداشت و بنابراین، شاید مطابق با سال گیج‌کننده‌شان، برای یافتن جای ثابتی تلاش می‌کردند، و در مواقعی به نظر می‌رسید که در میان هیاهوی نویسنده واترفورد غرق شده‌اند و فقط زنده می‌مانند. کیفیت فردی در خط حمله آنها گاهی اوقات با تهدید می درخشید، و مایکل دافی از دیدن گل نیمه اول که به اشتباه ایجاد کرد، قبل از اینکه توپ از خط عبور کند، سوت زده شد. در حدود یک ساعت این حس وجود داشت که واترفورد باید مکث کند تا نفس بکشد.

با این وجود، لحظه تعیین‌کننده بازی با تکان‌ها فرا رسید، زیرا دراگ برنز از بال وارد شد و از محوطه جریمه به عقب برگشت تا زاویه‌ای محکم باز شود تا بتواند توپ را به گوشه پایینی استفن مک‌مولان بکوبد.

نسبت به واترفورد ظالمانه احساس شد، اما بی انصافی نبود. آنها به محاصره گیج کننده خود تا انتها ادامه دادند، اما ماهر، مک کلین و بقیه مدافعان دری ایستاده بودند و با تمرکز و غیرت مردانی دفاع می کردند که به اندازه کافی برای مقابله با درام های خودشان وقت گذاشته بودند.

این فرصتی بود تا در نهایت به عنوان یک باشگاه با هم باشیم. آن را هدر ندادند.