فقط ارتباط برقرار کنید: دو آهنگساز که انسان ها را در قلب موسیقی خود قرار داده اند و رهبر ارکستر که این کار را نکرده است

این هفته، از رایش گرفته تا کندال و سلبیداش، سه نوازنده که ثابت می‌کنند چیزی به نام «موسیقی ناب» وجود ندارد، چه در مورد تکنیک صحبت کنیم، چه شیوه بیان موسیقی یا میراث یک نوازنده.

استیو رایش روز شنبه 90 ساله شد و من به قطعات نوار اولیه او از اواسط دهه 1960 فکر می کنم، باران می آید و بیرون بیاید. آن‌ها آثار بسیار حیاتی هستند نه تنها به این دلیل که تصورات او را به روی اتفاقی می‌افتند که اگر یک میکرو کانن بسازید – که همان مواد را کمی سریع‌تر یا آهسته‌تر پخش می‌کرد – اتفاقی افتاد که زمانی رخ داد که یکی از دستگاه‌های نوار او با دیگری هماهنگ نشد: این صداهای انسانی هستند که رایش تنظیم می‌کند.

It’s Gonna Rain از صدای برادر والتر، یک واعظ خیابانی پنطیکاستی در سانفرانسیسکو ساخته شده است، که هشدارش درباره آخرالزمان در سال 1965 رایش بارها و بارها بر علیه خودش ضبط و حلقه زد، به طوری که صدای برادر والتر تبدیل به یک دیوار و زاری از صدا می شود، یک درک صوتی از صدای بلند او. بیا بیرون در سال 1966 با صدای دانیل هام، یکی از هارلم شش، شش مرد سیاهپوست که به اشتباه به جرم قتل درجه یک در نیویورک محکوم شدند، ساخته شد. قطعه رایش برای یک رویداد سودمند برای هزینه های قانونی آنها به عنوان "موسیقی پس زمینه برای عبور از کلاه" سفارش داده شد.

این قطعات فقط کلمات را تنظیم نمی‌کنند، رایش می‌گوید آنها «انسان‌ها» را تنظیم می‌کنند و از ضبط‌های آوازی نه تنها به‌عنوان مواد موسیقی بلکه الهام‌بخش سیاسی و بیان احساسی استفاده می‌کنند. تکنیک هایی که ظاهرا تماما در مورد فرآیندهای محدود موسیقی هستند - حلقه زدن، کانن نویسی، فوگ سازی - در حقایق مربوط به اینکه کجا و چگونه ساخته شده اند، و صدای چه کسی توسط چه کسی بازنمایی می شود، تعبیه شده است. ادامه مطلب...