فلسطینی ها برای پختن نان در غزه به تنورهای عمومی روی می آورند

شهر غزه، نوار غزه - عزا عاشور هر روز صبح برای پنج فرزندش خمیر می کند قبل از اینکه آن را به تنور عمومی در مدرسه ای که خانواده اش در آن پناه داده بودند ببرد.

این مادر 31 ساله پول کمی دارد، درآمد منظمی ندارد و شوهری در خانه ندارد. او توضیح داد که او از ماه مه 2024 توسط ارتش اسرائیل بازداشت شده است، یکی از هزاران فلسطینی که بدون محاکمه توسط اسرائیل زندانی شده است.

آزا خمیر را تا حد امکان کش می دهد، گاهی اوقات نان را با پنیر یا کمی شکلات پر می کند. اگر چیز دیگری برای غذا دادن به بچه ها نباشد، خود نان تبدیل به غذا می شود.

او گفت: "یک تکه خمیر می تواند فرزندان من را برای صبحانه، ناهار و شام نگه دارد."

عزا از بیت حانون در شمال غزه است، منطقه ای که اسرائیل در جریان جنگ نسل کشی خود ویران کرد. این خانواده ابتدا به جنوب غزه آواره شدند و در نهایت در مدرسه قاهره در غرب شهر غزه ساکن شدند. این مکان به یک مرکز آوارگان تبدیل شده است که آنها حدود یک سال است که در آن زندگی می کنند.

او اکنون مسئول اداره خانه و مراقبت از هر پنج کودک است.

او گفت: "من سه سال است که به تنهایی یک خانواده را اداره می کنم." "این یک مسئولیت بزرگ است."

خانواده او از برنامه جهانی غذا کمک غذای کنسرو شده دریافت می کنند، اما گاهی فقط یک بار در ماه یا هر دو ماه یکبار.

با پول کمی برای غذا و بدون درآمد شخصی، نان در نحوه تغذیه او به فرزندانش تبدیل شده است.

هزینه پخت و پز یکی دیگر از موانع است. آزا می گوید که او نمی تواند به طور منظم هیزم یا سوخت بخرد که برای خانواده اش بسیار گران شده است.

اینجاست که کوره عمومی وارد می‌شود. با حمایت کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC)، به آوارگان اجازه می‌دهد تا خمیر خود را به صورت رایگان بپزند.

او گفت: «راستش را بخواهید، این فر مهمترین چیز است. "نان برای ما بسیار ارزشمند است."

در چند قدمی جایی که آزا نان خود را جمع می کند، راندا عدوان به عنوان نانوا کار می کند.

مادر 7 فرزند 38 ساله حدود ساعت 5:30 صبح از خواب بیدار می شود تا قبل از رفتن به مدرسه برای فرزندانش خمیر تهیه کند. در ساعت 7 صبح، او شیفت خود را در فر شروع می کند و تا ظهر برای خانواده ها پخت می کند.

مکث می کند و صورتش را با حوله پاک می کند. گرما و ساعات کار تاثیر خود را می گذارد.

او گفت: "این خسته کننده است. واقعا خسته کننده است." "من به خانه می روم و می خوابم. دستانم درد می کند، کمرم درد می کند، سردرد دارم. این خسته کننده است."

راندا دارای مدرک لیسانس در آموزش و پرورش است. او هرگز تصور نمی کرد که روزی خود را در یک تنور عمومی کار کند و برای خانواده های آواره نان بپزد.

او گفت، اما شرایط جنگ برای او انتخاب کمی باقی نگذاشت.

کار در نانوایی یک امتیاز است. با وجود مشاغل کمی در غزه و فلسطینیانی که از هر نوع درآمدی ناامید هستند، نانوایان از طریق قرعه کشی برای کار یک ماهه انتخاب می شوند.

او گفت: "این برای ما خوب است زیرا پولی وجود ندارد." هیزم گران است، شرایط سخت است و خدا را شکر انتخاب شدم، حداقل چیزی برای خرج فرزندانم دارم.

قبل از جنگ، شوهر راندا مغازه ای داشت و از او و هفت فرزندشان حمایت می کرد. حالا او بیکار است و راندا باید مسئولیت را بر عهده بگیرد.

او گفت: "اکنون باید همه چیز را برای خود و فرزندانم فراهم کنم... غذا، لباس، آب، همه چیز."

کوره در مدرسه قاهره بخشی از برنامه کمیته بین‌المللی صلیب سرخ است که از کوره‌های عمومی در مدارس و پناهگاه‌های سراسر غزه حمایت می‌کند.

در این پناهگاه، 220 خانوار به طور دائم زندگی می کنند و شش تنور در آنجا کار می کنند. جوامع اطراف نیز می توانند به این سرویس دسترسی داشته باشند.

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ هزینه کوره‌ها و دستمزد کارگرانی که آنها را اداره می‌کنند، پرداخت می‌کند. خانواده ها خمیر خود را آماده می کنند و بین ساعت 7 صبح تا ظهر آن را برای پخت می آورند.

طبق گفته کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، هر کوره می‌تواند تا 200 نان در روز تولید کند.

در سراسر غزه، این سازمان از 179 کوره عمومی پشتیبانی می کند. از ژانویه تا ژوئن، آنها 9.2 میلیون نان برای حدود 44000 نفر تولید کردند.

متیو مانگوئت، مدیر معیشت کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، می‌گوید: «برای افرادی که جایی برای ماندن ندارند، قدرت خریدی برای خرید کالاهای ضروری در بازار ندارند.

حتی کالاهایی که در بازار موجود است بسیار گران هستند، بنابراین آنها قادر به خرید آن نیستند.

این پروژه در طول جنگ برای آوارگان نیازمند پدیدار شد.

مانگوئت گفت: «در طول درگیری، دسترسی به نان وجود نداشت و مردم به دلیل آوارگی، فضایی برای پختن غذای خود نداشتند. آنها به سوخت پخت و پز، هیزم دسترسی ندارند.»

تنورها همچنین منبع کوچکی از کار دستمزدی را برای زنانی مانند راندا فراهم می کند، در زمانی که منابع درآمد سنتی مختل شده است.

منگوئت گفت که بیش از 80 درصد مردم غزه شغلی ندارند، در حالی که دسترسی به کشاورزی و ماهیگیری - منابع مهم معیشت قبل از بحران - به دلیل محدودیت‌های اسرائیل و آسیب‌های وارده در طول جنگ محدود است.

با ادامه جابجایی، تقاضا برای کوره ها نیز در حال تغییر است. منگوئت گفت که کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تعداد اجاق‌ها را در سراسر غزه افزایش داده است، زیرا خانواده‌های بیشتری به پناهگاه‌ها می‌رسند.

او گفت: «ما حتی بر اساس تعداد افرادی که همچنان آواره می شوند، تعداد کوره ها را در سراسر نوار افزایش می دهیم. بنابراین ما شاهد کاهش، حداقل در آینده نزدیک نیستیم.

برای ICRC، کوره ها تنها یک پاسخ به نیازهایی هستند که بسیار بزرگتر از خود برنامه باقی می مانند.

مانگوئت گفت: «این یک قطره کوچک در اقیانوس است. "اما این تفاوت ایجاد می کند."

برای خانواده هایی که در چادرهای کوچک با فضای کمی برای پخت و پز زندگی می کنند، دسترسی به اجاق گاز می تواند تعیین کند که آیا غذایی که دارند می تواند تبدیل به یک وعده غذایی شود.

در مدرسه، این تفاوت در خمیر، نان و ساعت‌هایی که زنان صرف می‌کنند تا هر دو را ممکن کند، اندازه‌گیری می‌شود.

راندا بعد از هر شیفتی به هفت فرزندش به چادر خود باز می گردد و سعی می کند با اندکی که به دست می آورد نیازهای آنها را برطرف کند.

او می‌گوید که خانواده‌های اینجا همه از طریق یک مبارزه زندگی می‌کنند، سعی می‌کنند هر روز را پشت سر بگذارند و حتی ابتدایی‌ترین غذا و آب را تامین کنند.

"هر ابتکاری که به بهبود زندگی ما کمک کند برای ما بسیار مهم است. زندگی بسیار دشوار است و جابجایی دردناک است. چیزهای زیادی وجود دارد که ما فقط برای زندگی به آن نیاز داریم."