فلفل وحشی با ارزش در جنگل های رو به کاهش ماداگاسکار در خطر است

فلفل وحشی کمیاب بومی ماداگاسکار و مورد توجه سرآشپزهای بین المللی با آینده ای مبهم روبروست، قربانی موفقیت خود و نابودی زیستگاه جنگلی اش.

فلفل Voatsiperifery با طعم لطیف و معطر خود، بر روی تاک هایی می روید که به تاج پوشش جنگل های طبیعی جزیره می رسند که طبق گفته سازمان خواربار و کشاورزی سازمان ملل، بین سال های 1990 تا 2025، 27 درصد کاهش یافت.

برای رسیدن به دانه های فلفل بدون نیاز به بالا رفتن، دروگرها اغلب درختان انگور و در بسیاری از موارد درختان پشتیبان آنها را از بین می برند و به عقب نشینی بی امان جنگل های ماداگاسکار کمک می کنند.

الیویه رولینگر سرآشپز مشهور فرانسوی که 30 سال پیش برای اولین بار با این ادویه روبه رو شد، به خبرگزاری فرانسه گفت: "گاهی به خودم می گویم که هرگز نباید آن را اعلام می کردم."

او گفت: "این فلفل از همان ابتدا با آن پانچ پیپرین که نت هایی از ذغال سنگ نارس، رزین، حتی مرکبات را به ارمغان می آورد، من را متحیر کرد؛ این غیر قابل مقایسه است." روی سالاد میوه، کاملا خوشمزه است.

Roellinger، بنیانگذار بوتیک ادویه Epices Roellinger، با تلاش هایی برای تایید فلفل اصیل بر اساس مناطق برداشت کاملا تنظیم شده در ماداگاسکار همکاری می کند.

او گفت، اما او در مورد خطر دور زدن این قوانین "توهم نداشت".

روستای آمبونگامارینا، در شمال شرقی آنتاناناریوو، پایتخت، دو دهه پیش در مرکز هجوم فلفل بود که دم چوبی مشخصی دارد، باقیمانده ساقه‌اش.

کشاورز Maminiaina Rabearison از پشته ای که دهکده روی آن قرار دارد به دوردست اشاره کرد.

او به خبرگزاری فرانسه گفت: «تا سال‌های 2010 تا 2012، هنوز هم پوشیده از جنگل‌های طبیعی بود.

این مرد 45 ساله می گوید: «مردم به جنگل می رفتند و برای 10 تا 20 هفته در سال، هر هفته حداقل 100 کیلوگرم در بازار به یک تاجر فروخته می شد.

آن تاجر مدت زیادی است که از آن بازدید نکرده است. برداشت کاهش یافته است زیرا جنگل توسط آتش سوزی بوته ها، تولید زغال چوب و کشاورزی بریده شده و سوزانده شده است، یا در اعتراضات علیه دولت مرکزی دور آتش سوزانده شده است.

از بین رفتن انگورها همچنین برداشت‌کنندگان را وادار کرده است تا برای یافتن این گیاه به عمق جنگل بروند، گیاهی که در مالاگازی به آن tsiperifery می‌گویند، به معنای «که باعث می‌شود زخم‌ها وجود نداشته باشند» که اشاره‌ای به کاربرد دارویی آن برای نسل‌هاست.

هریناینا راندریاناریمانگا، کشاورز 51 ساله دیگری از روستایی که تنها 120 کیلومتر (75 مایل) از پایتخت فاصله دارد، اما رسیدن به آن با یک وسیله نقلیه چهار در چهار پنج ساعت طول می کشد، گفت: اکنون، "برای یافتن فلفل در جنگل باید تقریبا یک روز کامل پیاده روی کنید."

Mima Chateauneuf، یکی از بنیانگذاران شرکت صادرات فله Jacarandas گفت که هیچ سیستم ملی برای پیگیری توزیع، برداشت و صادرات این فلفل گرانبها وجود ندارد.

او که خواستار «قابلیت ردیابی» برای تعیین حجم صادرات شد، گفت: «امروز ما هیچ ایده ای نداریم که آیا این منبع در حال کمیاب شدن است یا خیر».

در غیاب یک چارچوب نظارتی، Jacarandas به سمت فلفل ارگانیک روی می‌آورد که یک سوم صادرات آن را تشکیل می‌دهد. Chateauneuf گفت: "برای محصولات ارگانیک، قابلیت ردیابی اجباری است."

با پیشرفت تحقیقات در مورد گیاه Voatsiperifery، اولیویه راماهریسون، کارآفرین فرانسوی-مالاگازی، کشت خانگی را در زمین هایی که از پدرش به ارث برده است، آزمایش کرده است.

بین 500 تا 1000 درخت انگور -- حاصل هزاران آزمایش -- در تراس های حک شده در جنگل ماندراکا در 60 کیلومتری شرق پایتخت رشد کردند.

در اینجا هیچ درخت پشتیبان وجود ندارد: گیاهانی که فقط چند هفته پس از بلوغ مملو از میوه هستند، در نزدیکی زمین خوشه می شوند.

راماهریسون، رئیس Essentialys، شرکتی که گیاهان معطر، اسانس‌ها، قهوه و فلفل تولید می‌کند، می‌گوید: «ایده این بود که سعی کنیم راه‌حلی برای انتخاب آسان‌تر پیدا کنیم.

به طور تصادفی، تیم او متوجه شد که قلمه های گرفته شده از شاخه های افقی انگور دیگر سعی در بالا رفتن ندارند.

او گفت: "اگر مانند مزارع Piper nigrum (فلفل سیاه) در ویتنام یا برزیل، موفق به تولید صدها تن فلفل وحشی شویم، این یک موهبت اقتصادی واقعی برای کشور خواهد بود."