فناوری پشت کروز کنترل تطبیقی ​​خودرو شما

در حال حاضر در جایی از دنیا، خودرویی که پای کسی فعالانه کنترل آن را ندارد، متوجه شده است که کامیون جلوی آن در حال کند شدن است و به خودی خود حرکت می کند. این کروز کنترل تطبیقی ​​است. در بیشتر سه دهه گذشته، این فناوری است که اساسا به یک رادار مخفی در دماغه خودرو رسیده است که در دهه گذشته یا بیشتر توسط دوربین پشت آینه عقب به آن ملحق شده است.

نحوه عملکرد آن در هوندا یک مثال بسیار معمول است: یک رادار موج میلیمتری و یک دوربین فاصله خودروی جلویی را اندازه می‌گیرند و این شکاف چقدر سریع بسته می‌شود. در همین حال، خودرو با پدال‌ها کار می‌کند تا هر کدام از چهار فاصله زیر را که خودرو را تنظیم کرده‌اید حفظ کند.

اما از زمان معرفی آن در اواخر دهه 90، کروز کنترل تطبیقی ​​از نظر نرم‌افزاری که در اطراف آن قرار گرفته است، پیشرفت زیادی کرده است. برای مثال BlueCruise فورد می‌تواند با استفاده از داده‌های نقشه، خودروی شما را قبل از پیچ سرعت کند، در حالی که کروز کنترل هوشمند هیوندای نحوه رانندگی شما را مطالعه می‌کند تا بتواند از شما کپی کند.

این به دو سنسور می رسد. رادار یک رادار است که در قسمت جلویی خودرو، معمولا در پشت نشان یا جلوپنجره قرار دارد. با پرتاب سیگنال رادیویی از خودروی جلویی و زمان‌بندی پژواک کار می‌کند، که هم فاصله و هم سرعت بسته شدن را در تاریکی یا مه اندازه‌گیری می‌کند. به همین دلیل، بسیاری از مالکان می‌توانند با انجام کارهایی مانند اضافه کردن قاب پلاک‌ها یا برچسب‌ها، یا برخورد به اشیا در حین پارک کردن، خود خرابکاری کنند.

سنسور دوم، یک دوربین، زندگی بسیار آسان تری در پشت شیشه جلو دارد. یکی از وظایف آن نظارت بر خط کشی است، بنابراین سیستم می داند که کدام خودرو مناسب است. هوندا می‌گوید این نیز چگونه است که سیستم می‌داند وقتی کسی ناگزیر شما را قطع می‌کند. برخی از خودروسازان این سنسورها را با سیستم های دیگر تکمیل می کنند تا تجربه کاربری یکپارچه تر داشته باشند. به گزارش The Drive پس از یک سواری با مهندسان فورد، برای مثال، BlueCruise فورد، نقشه های GPS را اضافه می کند.

سخت افزار در سیستم های کروز کنترل تطبیقی ​​مدتی قبل به اوج خود رسید. رادار دوربرد بوش در سال 2014 می‌توانست حدود 250 متر را ببیند، و جانشین آن 530 را می‌بیند. تغییرات جالب‌تر از آن زمان در رابطه با عملکرد خودرو با تصاویر بوده است. به عنوان مثال، هوندا با سرعت پایین دنباله، به آن یاد داد که در پشت صف بایستد و با ضربه زدن روی یک دکمه یا پدال گاز، دوباره خود را کنار بکشد، و آن را واقعا در ترافیک مفید می کند.

علیرغم پیشرفت های انجام شده با این فناوری، هنوز هم فقط در شرایط رانندگی مطلوب مفید است. به عنوان مثال تویوتا می گوید کروز کنترل راداری آن نباید در باران، مه یا برف، روی سطوح لغزنده، در ترافیک سنگین، در پیچ های تیز یا پایین تپه های شیب دار استفاده شود. هشدارهای سطح لغزنده وجود دارد زیرا یک دریچه گاز کامپیوتری می تواند همان سرعت را به داخل آب راکد منتقل کند، به همین دلیل است که یک خودرو با هواپیماهای آبی و باران، سخت افزار را نیز کور می کند. ولوو می‌گوید که توانایی رادار آن برای شناسایی خودروی جلویی در هنگام بارش شدید باران کاهش می‌یابد.

ولوو همچنین به مالکان می‌گوید در ترافیک متراکم یا در تقاطع‌ها از کروز تطبیقی ​​استفاده نکنند و اعتراف می‌کند که حسگر آن می‌تواند خودرویی را که ناگهان به‌طور ناگهانی نزدیک جلوتر می‌رود، تشخیص دهد. در همین حال، هوندا به مالکان می‌گوید که از این ویژگی فقط در جاده‌های نسبتا مستقیم استفاده کنند که به ترمز کمی نیاز دارند.

سیستم‌های دیگر، مانند کمک سرعت پیش‌بینی‌کننده فورد، سرعت تنظیم‌شده را قبل از پیچیدن کاهش می‌دهند و قبل از رسیدن به علامت، آن را به حد مجاز سرعت اعلام‌شده جدید کاهش می‌دهند، در حالی که GM LiDAR جاده‌ها را اسکن می‌کند. توسعه Super Cruise آن ۷۵۰۰۰۰ مایل جاده‌های روستایی را به آن اضافه می‌کند. در سال 2019، هیوندای یک کروز کنترل تطبیقی ​​ساخت که سبک رانندگی شما را از طریق یادگیری ماشینی تقلید می کند.

ولوو، در همان دفترچه راهنما، می‌گوید که کروز کنترل تطبیقی ​​یک سیستم جلوگیری از برخورد نیست و برای افراد یا حیوانات، برای وسایل نقلیه کوچک مانند دوچرخه، یا برای وسایل نقلیه روبه‌رو، آهسته یا ساکن ترمز نمی‌کند. که شامل ماشینی است که در مسیر شما ثابت می‌نشیند. این سیستم ترافیک در حال حرکت را تماشا می‌کند، بنابراین خودرویی که قبلا متوقف شده یا در پشت ترافیک است ممکن است ثبت نام نکند، به این معنی که شما همچنان با سرعت به سمت آن می‌روید.

از این رو، این که رانندگان به این سیستم ها اعتماد نادرست دارند، نگران کننده است. IIHS و AgeLab MIT به 20 خودروی داوطلب به مدت یک ماه، نیمی با کروز تطبیقی ​​به تنهایی و نیمی با کروز به اضافه خط وسط، ماشین دادند. در پایان مطالعه، گروه محور محور بیش از سه برابر بیشتر از هفته اول با تلفن یا کنسول بازی می‌کردند و 17 برابر بیشتر از شروع حرکت با هر دو دست از فرمان خارج می‌شدند.

یک مطالعه قبلی IIHS نشان داد که رانندگانی که کروز تطبیقی ​​را روشن کرده بودند، 24 درصد (!) بیشتر در بزرگراه‌ها سرعت داشتند و در هنگام انجام این کار، سرعت بیشتری داشتند.

این همه رضایت از رانندگی ناشی از سیستمی ساده است که یک شکاف و سرعت تعیین شده را مدیریت می کند. با در نظر گرفتن این موضوع، صراحتا ترسناک است که تصور کنید چگونه عادت های بد رانندگی ممکن است ظاهر شود وقتی اتومبیل های خودران که قول می دهند تمام رانندگی را مدیریت کنند، منظره مکرر در جاده ها می شوند.