فهرست نهایی جایزه بوکر: دو برنده سابق در رقابت برای جایزه 50000 پوندی

دو برنده سابق جایزه بوکر که به روش های بسیار متفاوت به همجنس گرا هراسی می پردازند، و یک نویسنده که قبلا در فهرست نهایی قرار گرفته بود، در میان شش نویسنده در فهرست نهایی بوکر امسال قرار دارند.

داگلاس استوارت، نویسنده اسکاتلندی ساکن نیویورک، که با شوگی بین در سال 2020 برنده شد، با جان جان جان بازگشته است، که در آن پسری به خانه نزد پدر سرکوبگرش در یک جامعه جزیره ای سنتی کالوینیست در هبریدهای بیرونی بازمی گردد.

ناپدیدشدگان اثر مارلون جیمز جامائیکایی، که در سال 2015 با «تاریخ مختصر هفت قتل» برنده شد، بازمانده یک حمله همجنس‌گرا هراسی را دنبال می‌کند که در دهه 1980 در کینگستون جامائیکا به قصاص می‌رود.

الیزابت استراوت، نویسنده آمریکایی، که در سال 2016 برای نام من لوسی بارتون است و در سال 2022 برای اوه ویلیام! در فهرست نهایی قرار گرفت، با The Things We Never Say بازمی گردد، داستان معلمی با زندگی به ظاهر راحت در ساحلی ماساچوست که رازی را در خود جای داده است.

فهرست نهایی

پایان همه چیز نوشته ام جان هریسون

ناپدیدشدگان اثر مارلون جیمز

کیف سیاه اثر لوک کنارد

می‌توانیم به پادشاه غذا بدهیم اثر ربکا پری

جان جان اثر داگلاس استوارت

چیزهایی که ما هرگز نمی گوییم اثر الیزابت استراوت

نویسندگانی که در فهرست نهایی ژانرهایی از داستان های دیستوپیایی تا رئالیسم معاصر، از طنز دانشگاهی تا داستان های تاریخی را در بر می گیرند، زندگی درونی یک گروه غنی از شخصیت ها را به وضوح به تصویر می کشند.

سه نویسنده بریتانیایی بقیه فهرست نهایی را تشکیل می دهند. در کیف سیاه اثر لوک کنارد، یک بازیگر بی‌کار برای شرکت در سخنرانی‌های دانشگاه که در داخل یک کیف چرمی مشکی بسته شده است، دستمزد می‌گیرد تا برای یک آزمایش روان‌شناسی شرکت کند. May We Feed the King نوشته ربکا پری، برنده اولین جایزه داستانی واتراستونز، یک پادشاه بی میل را در درباری قرون وسطایی در معرض تهدید درباریان مکر نشان می دهد. در «پایان همه چیز» نوشته ام جان هریسون، یک ساحل‌نشین در ساحل کنت زندگی می‌کند.

فهرست نهایی توسط هیئتی به ریاست مری بیرد کلاسیک نویس، شامل ریموند آنتروبوس شاعر، جارویس کوکر خواننده و ترانه سرا، ربکا لیو منتقد و پاتریشیا لاکوود رمان نویس انتخاب شد.

بیرد گفت: «ما با چک لیستی از انواع مختلف کتاب‌هایی که می‌خواستیم در شش دوره پایانی نمایش داده شوند، یا انواع نویسندگان یا موضوع شروع نکردیم. «اما وقتی به فهرست نهایی خود نگاه کردیم، که به طور منظم در مقابل یکدیگر قرار گرفته بودیم، تقریبا درخشان، خوشحال بودیم که بسیاری از نقاط قوت داستان‌های معاصر انگلیسی زبان را به نمایش گذاشته‌ایم.

این رمان‌ها از خنده‌دار تا ناراحت‌کننده، از ترسناک عجیب تا ترسناک داخلی، از تکان‌دهنده قدرتمند تا کم‌توجهی جذاب را شامل می‌شود. در آنها، ما با شخصیت‌هایی از کشورهای مختلف و قرن‌های مختلف آشنا می‌شویم که توسط نویسندگانی با فاصله 40 سال، استعدادهای جدید و افراد مورد علاقه شناخته شده خلق شده‌اند.

"این نوشتن در بهترین حالت خود است. چیزهای زیادی برای لذت بردن وجود دارد، برخی فرارهای سعادتمندانه و نثری برای مردن ("فقط ای کاش می توانستم آن را بنویسم" مدام در ذهنم می گذشت).

جمل وایت تنها نویسنده ایرلندی بود که امسال برای اولین رمانش «همه سگ‌ها» در فهرست طولانی‌مدت قرار گرفت. آخرین برنده ایرلندی جایزه بوکر، آهنگ پیامبر اثر پل لینچ در سال 2023 بود.

برنده جایزه 50،000 پوندی (58،000 یورو) در 9 نوامبر در مراسمی در لندن که به طور زنده از ردیف اول رادیو بی بی سی 4 پخش می شود، مشخص خواهد شد.

داوران، منتقدان آیریش تایمز و خود نویسندگان در فهرست نهایی کتاب‌ها

پایان همه چیز نوشته ام جان هریسون

داوران گفتند: "پایان همه چیز را می توان به عنوان یک مهیج، یک رمز و راز، یک طنز، یک دیستوپیا، یک رمان جاده ای، یک اثر رئالیسم خواند. چشم انداز ممکن است تیره و تار باشد، فاجعه ممکن است غوطه ور باشد، با این حال هنوز لحظاتی وجود داشته که خودمان را در حال خندیدن با صدای بلند می بینیم."

آیریش تایمز: «چرخش بدون سکان هریسون در داستان پسا آخرالزمانی، تصویری بدیع از آخرالزمان است. بازی با عناصر اصلی این ژانر، پایان همه چیز، هم کاوشی طولانی در مورد تأثیرات روانی تخریب سیاره‌ها و هم تمایل بشر به چشم پوشی است. متأسفانه، او یک دنیای شگفت‌انگیز را ارائه می‌کند که در آن جهان تسخیر شده است. روایت توقف-شروع پر از شخصیت هایی است که خارج از یک «ساختار عاطفی» قابل تشخیص عمل می کنند، و درگیری صحیح با متن را برای خوانندگان سخت می کند.

این یک اثر به یاد ماندنی و دلهره‌آور است، اما مشخص نیست که دقیقا برای چه کسی است.»

هریسون گفت: "شهرهای هنری سواحل شرقی بریتانیا زمینه را فراهم کردند. من آن ساحل را دوست دارم، از هیستینگز تا تیمز - حتی تا سافولک. امور جاری مضامین و طنز را فراهم می کند: چه اتفاقی می افتد وقتی همه انتظارات و توضیحات ما از جهان تبدیل به یک فاجعه دائمی می شود، اما ما هنوز هم باید زندگی کنیم؟"

ناپدیدشدگان اثر مارلون جیمز

داوران گفتند: «یک حماسه جامائیکایی از یکی از تأثیرگذارترین رمان‌نویسان کارائیب امروزی؛ خوانندگان از فهرست در حال تغییر دیالوگ‌ها و عبارات شاعرانه که اغلب با طنزی تند و دو لبه در آن نقش می‌بندند، دوست خواهند داشت».

آیریش تایمز: "اگر در کار جیمز تازه کار هستید، برای خواندنی چالش برانگیز آماده باشید، اما کتابی که ارزش وقت شما را داشته باشد. سبک او گسترده و آزادانه است، ترکیبی از فرم ها، دیدگاه ها و ژانرها... جیمز این رمان را زندگی نامه ای ترین زندگی نامه خود تا به امروز می نامد، و دستاورد بزرگ او در اینجا سخاوتمند، ترسناک، سخاوتمندانه و صادقانه آنها است. انزوا، سردرگمی و اشتیاق، لذت بردن از لذت جنسی.

جیمز گفت: "ناپدیدشدگان بر اساس یک حادثه خشونت آمیز است که شایعه شده بود اتفاق افتاده است اما هرگز ثابت نشد، حداقل تا زمانی که من شروع به نوشتن کردم. اما در جامائیکا ما به شایعات بیشتر از واقعیت ها اعتماد داریم، بنابراین این واقعیت که مردم مدام در مورد آن زمزمه می کردند به این معنی بود که درست بود. اما من بیشتر نگران عواقب یک حادثه هستم، و ممکن است یک اتفاق ایده آل باشد تا اینکه اتفاقی که ممکن است به آن پایان داده شود، چه چیزی است. به فضای باز.»

کیف سیاه اثر لوک کنارد

داوران گفتند: "در یک رمان پردیس فوق العاده عجیب و غریب، کنارد یک آزمایش پوچ را با داستانی تکان دهنده درباره ضعف، اشتیاق، سردرگمی و هویت انسانی ترکیب می کند. اینجا برای همه چیزی وجود دارد."

آیریش تایمز: «مراقبه‌ای بی‌نظیر درباره مردانگی با شگفتی‌های لذت‌بخش از جمله تفسیر زیرکانه از سگ خانواده و موضوعی آرام و دل‌گرم با دوست دوران کودکی‌اش، کلودیو. با این حال، این موضوع با طرحی ناخوشایند درهم می‌آید.»

کنارد گفت: "وقتی در حال تحقیق در مورد چیز دیگری بودم، به طور تصادفی با آزمایش اولیه کیف سیاه دهه 1960 روبرو شدم. توجه من را به خود جلب کرد، اما من بیشتر به کسی که کیف سیاه بازی می کند علاقه مند بودم تا نتایج مطالعه. راوی من یک بازیگر مبارز است، اما فکر می کنم تلاش برای هنرمندی از هر نوع در لحظه فعلی است، زمانی که هنرها و فرهنگ ها از نظر سیستمی بسیار گسترده تر از سیستم هستند. امکانات

این واقعا خودباوری متعصبانه شما را آزمایش می کند و شما را با نوعی شرم فراگیر می گذارد که همیشه موضوع خوبی برای داستان است.»

می‌توانیم به پادشاه غذا بدهیم اثر ربکا پری

داوران گفتند: «جواهری تأثیرگذار و باشکوه از رمانی که بین دنیای امروزی ما به سوی دادگاهی قرون وسطایی حرکت می‌کند و این ایده را که همیشه یک حقیقت تاریخی جهانی وجود دارد، متزلزل می‌کند».

آیریش تایمز: «پری، شاعری که در فهرست نهایی جایزه تی‌اس الیوت قرار گرفته است، نثر خود را با آن نوع غزلی که از او انتظار می‌رود آغشته می‌کند («یک روز تازه، مثل بریدن سیب»؛ بدن‌هایی «مثل راب روی گیاهان جوان پس از باران»)، لذت بردن از مادیات خنده‌دار این ضیافت تاریخی برای پروژه‌ی حواس پرت است. به خودی خود، شخصیت‌هایش را به گونه‌ای دور از دست نگه می‌دارد که عمدا سیرکننده نباشد.

حتی اگر آثار پری گاهی سبک را به جوهره ترجیح می دهد، این اولین رمان محکم و مطمئنی است که مطمئنا آغاز یک حرفه رمان نویسی برجسته است.

پری می‌گوید: «دو شخصیت – زنی که از صحنه‌های غذای مشابه برای تجسم روح در خانه‌اش استفاده می‌کند و خدمتکار جوانی برای پادشاهی در حال مرگ – جداگانه نزد من آمدند و من آنها را در دو داستان کوتاه می‌نوشتم.

"در مقطعی متوجه شدم که دنیای آنها به نوعی یکسان است و رمان را شروع کردم. می دانستم که می خواهم داستان تاریخی را تا حدودی خارج از ژانر بنویسم و ​​همانطور که کتاب توسعه یافت، ذهنم درگیر مسائل مربوط به حافظه، عاملیت و تخیل شد. همزمان، رویدادهای هولناک جهانی که بر اساس دستورات افراد ظالمانه به قدرت رسید، باعث شد تا سوالاتی در مورد قدرت ظالمانه ایجاد شود."

چیزهایی که ما هرگز نمی گوییم اثر الیزابت استراوت

داوران گفتند: «رمانی که با سیاست‌های عمیقا تفرقه‌انگیز آمریکای کنونی درگیر می‌شود، بدون اینکه خود تفرقه‌انگیز شود. این همان کتابی است که ما اکنون به آن نیاز داریم: پادزهری آرام برای رویدادهای معاصر.»

آیریش تایمز: "اگر خوانندگان با استراوت آشنایی ندارند، این رمان برای شروع او نیست. اما برای کسانی که قبلا شیفته نثر ظریف و عمیق او هستند، این باید بازگشت خوش‌آمدگویی از صدای آشنا را ثابت کند، صدایی که داستان جدیدی برای گفتن دارد."

استراوت گفت: "الهام من برای چیزهایی که هرگز نمی گوییم از دو مکان نسبتا عجیب نشأت گرفت. اولی یک آگهی ترحیم قدیمی بود که از دهه ها پیش دیدم. دوستم در شمال نیویورک صفحه ای از آنها را برای من فرستاد و مردی بود که نام خانوادگی دام داشت. مردی که در آگهی ترحیم حضور داشت مرا تعقیب کرد، زیرا ظاهری بسیار بزرگ داشت و ظاهری بسیار زیبا داشت. صورت

بخش دوم الهام از مکالمه کوتاهی با مردی که من در مین می‌شناسم بود که به من گفت که یک روز او و پدرش سوار بر قایق در سواحل ماساچوست بودند و سر مردی را در آب دیدند. آنها به سمت او رفتند و او را بیرون کشیدند و کسی که داستان را برای من تعریف می‌کرد گفت که چند شب بعد پدرش آن مرد را صدا کرده بود و او را برای گرفتن یک عکس هنری از این دو نفر گرفته بود.

جان جان اثر داگلاس استوارت

داوران گفتند: «رمان غنی و تکان دهنده درباره پدر و پسری است که در دهه 1990 در جزیره‌ای دورافتاده اسکاتلند زندگی می‌کنند، جایی که رازهای شهری کوچک و شرم دفن شده به تأثیر شگفت‌انگیز، ویران‌کننده و حتی شادی‌آور می‌رسد.»

آیریش تایمز: "به‌عنوان دیدگاهی قدرتمندتر در مورد مردانگی اسکاتلندی، جان جان جان کمتر بازگشتی به فرم است، بلکه یک تکامل است. داستان‌نویسی استادانه با نثر شاعر، این بهترین داستان استوارت است."

استوارت گفت: "من تصمیم گرفتم در مورد پیوند پدر و پسر با وجود سکوت عمیق بین آنها بنویسم. من به Hebrides بیرونی کشیده شدم زیرا وقتی در مورد طبقه یا جنسیت یا تحولات اجتماعی صحبت می کنیم، مکان های روستایی ما اغلب نادیده گرفته می شوند. در هریس فرهنگ غنی و الهام بخش یافتم؛ فرهنگی که توسط جامعه شکل گرفته است، با تاریخچه ای از زبان و محلی قوی که در محلی بسیار قوی است. شکل مذهبی پروتستان چنان غنای بود که نمی توانستم الهام بگیرم.

اینطور نیست که می‌خواستم این داستان را الان تعریف کنم - اگرچه دنیا مثل همیشه دوپاره شده است و افراد عجیب و غریب تحت حملات فزاینده‌ای قرار دارند - بلکه بیشتر این است که این داستانی است که باید بنویسم و ​​کاری جز نوشتن آن نمی‌توانستم انجام دهم.