فوتبالیست های مایو به قول خودشان: «آن بچه هشت ساله با کمال میل فقط آب را حمل می کرد»

چند روز قبل از اینکه آنها برای همیشه مردان سال 2026 شوند، اندی موران با فوتبالیست های ارشد مایو درباره چند پسر صحبت کرد.

پسر هشت ساله او اولی از بلاغادرین. پسری در آن روزگار به نام داوود از بیت لحم. و تک تک بازیکنان آن اتاق در زمانی که خودشان بچه بودند چگونه بودند.

Darragh Beirne: اندی شروع به احساساتی شدن کرد و در مورد اولی صحبت کرد. او گفت: «اولی این هفته 13 یا 14 بازی آل ایرلند را در باغ پشتی نواخته است و مایو هرگز یکی را از دست نداده است!» و این واقعا برای من جالب بود. چون در آن زمان سروصدای بیرونی این بود: «اوه مایو فینال‌های زیادی را باخت، این هم قدیمی‌تر خواهد بود، همان قدیمی‌تر است.» اما وقتی او اولی را مطرح کرد و اینکه چطور همیشه برنده می‌شد، من دچار غاز شدم.

او درباره ما صحبت می‌کرد که با همان آزادی در زمین بازی می‌کردیم که اولی در باغ پشتی، به ما می‌گفت که مثل بچه‌ها باشیم و تصور برنده شدن داشته باشیم و چه حسی دارد که صبح دوشنبه از خواب بیدار شویم که قهرمان سراسر ایرلند هستیم. ریچل شیهان [روانشناس ورزش تیمی]: موضوع بزرگ اندی در طول سال تشویق مردم به بازی با آزادی و ابراز وجود بود.

و وقتی بچه‌ها در حالی که ما برای بازی قهرمانی کوناخت در لندن بودیم، به بازدید از مرکز تمرینی برنتفورد FC رفتند، متوجه یک نقاشی دیواری روی دیوار شدند که نشان می‌دهد سفر بازیکنانشان از کجا شروع شده است، و اظهار کردند که زیبایی‌شناسی در پارک مک‌هیل بیشتر تاریخی است. بنابراین این ایده باعث شد که بچه ها عکسی از دوران کودکی خود بگیرند که برای آنها معنی داشت. سپس بیلی [بری مک‌گوایر، تحلیلگر آمار و ویدیو] آنها را کنار هم گذاشت و به اتاق رختکن رفتند.

باب توهی: هر کدام عکس خود را بالای پیراهن خود گذاشته بودیم. این تقریبا آخرین چیزی بود که بیرون آمدن به زمین را می دیدید. مثل این بود که داشتی برای آن آدم دوچرخه سواری بازی می کردی که با تماشای مایو بزرگ شد و آرزو داشت آنجا باشد.

استفان کوئن: فکر می‌کنم یادآوری متواضعانه برای همه بود که از کجا آمده‌اند و اینکه چگونه به این نقطه رسیده‌اند یک امتیاز است، پس فقط بیرون بروید و از آن لذت ببرید. نباید وزنه باشد وقتی آن بچه در حیاط خلوت بازی می‌کرد، هیچ‌وقت شک و ممانعت و ناامنی وجود نداشت. این بود، "من می خواهم امتیاز پیروزی را در فینال سراسر ایرلند بزنم."

پل تووی: من آن تمرین را دوست داشتم. وقتی فوتبال بازی می کنید حریص می شوید. به یاد دارم که فینال‌های 2016 و 2017 را از هیل تماشا می‌کردم و فکر می‌کردم: «تصور کن که با آنها گرم شوم، این کاملا دیوانه‌کننده خواهد بود!» وقتی جیمز هوران وقتی هنوز زیر 20 ساله بودم با من تماس گرفت، فکر کردم این یک شوخی است. مجبور شدم به تامی [کانروی] پیامک بزنم تا مطمئن شوم که شماره درست است. اما پس از آن شما می خواهید در پانل بمانید و پانل های روز مسابقه را همیشه بسازید، و سپس می خواهید شروع کنید و موقعیت خود را حفظ کنید. شما دائما به دنبال هدف بعدی هستید. و وقتی رعایت نمی شود می توانید احساس ضعف کنید.

این عکس به شما یادآوری کرد که کودک هشت ساله با پیراهن چارلزتاون با خوشحالی آب را حمل می کرد. Ryan O'Donoghue: تصویری که من انتخاب کردم مربوط به افتتاحیه زمین جدید در Belmullet در سال 2010 بود، زمانی که باشگاه میزبان Comórtas Peile na Gaeltachta بود. در آن زمان تنها کاری که من انجام می‌دادم فقط برای سرگرمی فوتبال بازی می‌کردم، تو هیچ اهمیتی در دنیا نداشتی. هر چه بزرگتر شدم، این موضوع جدی تر شد و در سال های اخیر سرگرمی از آن حذف شده بود، زیرا ما آنقدرها خوب کار نمی کردیم. آن عکس به شما یادآوری کرد که چرا این کار را انجام می دهید. بلموللت خانواده. سرگرم کننده.

Eoin McGreal: عکس من از بازی من برای Carras بود. در باشگاه ما گریمور زیر سن قانونی و هیو الافلین، کیلمین، با هم ترکیب می شوند. هیو و من تمام فوتبال زیر سن قانونی خود را با هم بازی کرده‌ایم: با کاراس، مایو زیر 20 سال گذشته، حتی با بزرگسالان آن سال در اوماگ. و وقتی آن عکس را در رختکنمان در پارک مک‌هیل یا کروک پارک می‌بینم، می‌گویم: «اگر آن پسر جوان بشنود من برای مایو بازی می‌کنم چه می‌کند یا چه می‌گوید؟ حالا چطور می‌توانم او را ناامید کنم؟» پس باید بیرون بروم و بازی کنم و با هر چیزی که دارم رقابت کنم.

دراگ بیرن: برای عکسم مجبور نبودم خیلی دور بروم. بیش از 10 سال است که در اتاق نشیمن ما وجود دارد. این مربوط به من و برادرم آدام و کیلیان [اوکانر] است که در سال 2012 در یک مسابقه برق آسا U8 در زمین شهر در کلرموریس برگشتیم. کیلیان بت من در دوران رشد بود. خوب، او و گوچ [کولم کوپر]. پدرم همیشه ویدیوهای گوچ و پیتر کاناوان و کیلین و اندی را به من نشان می داد. دیدن اینکه چگونه آنها فضا را برای شلیک باز می کنند. چگونه گوچ آدمک می فروخت و مردم را به راه اشتباه پرتاب می کرد.

من با رفتن به هر بازی بزرگی که مایو انجام داد بزرگ شدم و کیلیان همیشه از جلو هدایت می‌کرد، تکل می‌زد و مسئولیت تمام آزادی‌ها را بر عهده می‌گرفت. او کسی است که از او الهام گرفتم. من بازی ام را بر اساس بازی او پایه گذاری کردم. اندا هسیون: ما هرگز به تعطیلات نرفتیم. در واقع، من اشتباه می کنم - ما به مدت دو روز به لندن رفتیم تا یکی از اقوام را ببینیم. همین بود. تعطیلات ما رفتن به بازی های مایو در تابستان بود. پیرمرد می‌گفت: «اگر ما به هر بازی مایو برویم، تو به خارج از کشور نمی‌روی!» و ما می‌گفتیم: «آره، این صداست.

ما می‌خواهیم به بازی‌های مایو برویم!» به همین دلیل است که من عکسی از خودم در مسابقه برق آسای زیر سن قانونی در گریمور با برادر و خواهرم و یکی از بهترین دوستانم، لیام هورکان، انتخاب کردم، همه ما با پیراهن‌های مایو بیرون آمده بودیم. یادم می‌آید که از تمام آن شکست‌های نهایی ناامید شدم، اما در ۱۴، ۱۵، ۱۶ سالگی، تقریبا از آن بی‌اطلاع بودم. با خودم فکر می‌کردم، «قطعا می‌خواهم در یک مسابقه سراسری ایرلند اینجا برنده شوم.» و خودم و هورکان بارها و بارها همین را به هم می‌گفتند. «قطعا در اینجا برنده خواهم شد.» خیلی از آن مطمئن بودم.

دیوید مک براین: آن ها برخی از بهترین روزهای زندگی شما با پیروی از آن تیم بودند. رفتن با جفت خود در قطار یا سوار شدن اتوبوس. به عنوان یک مدافع همیشه به لیروی [کیگان]، بویلر، برندان هریسون، زیپی [کیث هیگینز]، دونیه وان، گر کاف [کافرکی] نگاه می کردی. همه آنها. تو عاشق تک تکشون بودی سم کالینان: من کاملا لی کیگان را می‌پرستیدم. او تمام چیزی بود که می خواستم به عنوان بازیکن باشم. من هرگز قرار نبود کیلیان اوکانر یا اندی موران باشم، اما فکر می‌کردم شاید بتوانم یک لی کیگان باشم - ورزشکار، تند، ایستاده و رهبر در بزرگترین روز.

من فکر می کنم من چیزی شبیه به دیر شکوفایی بودم. من تا حدودی یک مدافع کناری بزرگ بودم تا اینکه در 13 یا 14 سالگی شروع کردم به ضربه زدن. اما من همیشه به یاد دارم که بازپخش فینال 2016 را در خانه از تلویزیون تماشا کردم. و من هم مثل هر بچه ای در شهرستان ویران شدم. و مادرم گفت: "با این سرعت دفعه بعد که آنها آن را ببرند، بازی می کنی!" در آن زمان من در تیم B باشگاه بودم. اما این فکر را داشتم که «آره، شاید دفعه بعد که مایو برنده شود، بازی کنم.» و آن روز را به یاد آوردم که آن تمرین مطرح شد و دوباره زمانی که اندی در پیشبرد فینال به آن اشاره کرد.

چقدر برای یک شخص ثالث غیرقابل تصور بود که سم کالینان روزی در تیم مایو حضور داشته باشد که برنده مسابقات سراسری ایرلند شده است. و چقدر خاص خواهد بود که به خود 12 ساله‌ام بگویم که قرار است بازیکنی در تیمی باشم که بالاخره از خط خارج می‌شود.

Diarmuid O'Connor: من عکسم را از یک ویدیوی خانگی قدیمی که زمانی که حدودا چهار یا پنج ساله بودم در اتاق نشیمن داشتیم، با لباس قدیمی Genefitt Mayo پوشیده بودم و «Mayo, Mayo, Mayo» را می خواندم. خیالی ترین آهنگ نیست.

استفن کوئن: من پیراهن دروازه‌بان سفید پیتر برک با کلاه دلقک سبز و قرمز دارم. این در زمان فینال لیگ ملی سال 2001 بود که ما گالوی را شکست دادیم. نوئل کانلی از باشگاه ما [هالیمونت-کارامور] کاپیتان بود. این اولین خاطره من از حمایت از مایو است.

آیدان اوشی: مارتی مک نیکلاس از باشگاه ما گل برتری را در آن لیگ به ثمر رساند. مردم اکنون در مورد اندازه Breaffy می‌خندند و شوخی می‌کنند، زیرا بدیهی است که کمی با اندازه Castlebar گسترده شده است، اما از نظر تاریخی ما یک باشگاه بسیار کوچک هستیم. مارتی اولین بازیکن باشگاه ما بود که در بزرگسالان بین شهرستانی بازی کرد. او مانند من چپ چپ بود و به من نشان داد که رویاها می توانند برای کسی از Breaffy به واقعیت تبدیل شوند. و بدیهی است که من با مک دی [سیاران مک دونالد] وسواس داشتم. در حالی که جوراب ها را تا جایی که می توانستم بالا بیاورم دور زمین می دویدم و سعی می کردم شبیه او باشم. او خداگونه بود.

پدی دورکن: من قبلا سیاران مک را دوست داشتم. به یاد می‌آورم زمانی که حدودا نه ساله بودم، پس از اینکه مایو تایرون را در یک چهارم نهایی 2004 شکست داد، به سمت او به زمین دویدم. آن روزها می‌توانستید این کار را در پارک کروک انجام دهید.

متیو روآن: من به بازی‌های پارک مک‌هیل می‌رفتم و روی صندلی‌های سنگی راه می‌رفتم و می‌دویدم و از ردیفی به ردیف دیگر می‌پریدم. آنها امروز هنوز آنجا هستند. و من هنوز هم گاهی اوقات این کار را انجام می دهم. اما خاطره برجسته، حضور در نیمه نهایی سال 2006 مقابل دابز بود. آسیاب کنار تپه سیاران مک به آن نقطه لگد زد، لبخند زد و انگشتش را تکان داد. اون موقع کاملا عاشقش شدم کل ایده بازی برای مایو، از آن روز به بعد درگیر آن بودم.

Donnacha McHugh: اولین خاطره برجسته من مربوط به برد نیمه نهایی 2012 برابر دوبلین است. این اولین باری بود که بعد از یک بازی صدای "سبز و قرمز مایو" را می شنیدم که در اطراف استادیوم پخش می شد. یادم می‌آید که در هوگان بالا با پدرم بالا می‌رفتیم، به اطراف نگاه می‌کردم و می‌دانستم چه معنایی برای همه دارد، اما هنوز آن زمان درست متوجه نشدم. من فقط خوشحال بودم که یک روز دیگر را در پارک کروک می گذراندیم. و آن تیم به ما روزهای زیادی را در کروک پارک اختصاص داد.

من از سال 2012 تا زمانی که خودم به پنل فراخوانده شدم، بلیط فصل داشتم و می‌توانم بگویم برای تقریبا 10 سال در آنجا، خودم و پدرم و خواهرانش بردا و کارول تقریبا در هر بازی لیگ و قهرمانی می‌رفتیم. گاهی دلت می‌شکست، اما حتی آن بازی‌هایی که با دوبلین باختیم، با کلاس بود. من همیشه مراقب علامت زدن کیگان [Diarmuid] Connolly بودم. نبردهای انفرادی آنها به تنهایی ارزش ورودیه را داشت.

عکسی که من انتخاب کردم مربوط به یک مدرسه آخر زمانی بود که کلاس چهارم بودم. اولین باری که در مک هیل پارک بازی می کنم. وقتی سن شما بالا می رود، فشار آن بیشتر می شود. عوامل بیرونی بیشتری وجود دارد. اما عکس و پیام اندی در تمام سال این بود که به ما یادآوری کند که آن ذهن کودکانه را داشته باشیم. بیرون بروید و سعی کنید جلوتر بازی کنید، تهاجمی باشید. مرد خود را بهتر کنید فقط بیرون بروید و از آن لذت ببرید و رایگان بازی کنید.

موران یک داستان دیگر از دوران کودکی‌شان داشت تا قبل از اینکه سه‌شنبه قبل از فینال سراسر ایرلند به زمین تمرین برسند و دوباره در دیدارش با آنها در شب قبل از بازی، برایشان تعریف کند. "بچه ها، شما یکی را در مورد دیوید و جالوت شنیده اید؟ چقدر جالوت این غول، ترسناک، شکست ناپذیر بود، در حالی که دیوید فقط همین پسر چوپان با یک زنجیر و پنج سنگ بود. به من بگویید: آیا کسی انتظار داشت که دیوید برنده شود؟ یک نفر برنده شد. دیوید. و این همه چیز مهم بود. مهم نبود که دیگران چه فکری می کردند.

تنها افرادی در جهان که فکر می کنند ما در این فینال کری را شکست خواهیم داد در این اتاق هستند. و این تمام چیزی است که اهمیت دارد. ما دقیقا مثل دیوید هستیم ما این باور را داریم، برنامه بازی را داریم، قدرت بازی را داریم و مهمات را داریم، و زمانی که فرصت پیش بیاید، با بند خود تاب می‌خوریم و جالوت را از بین می‌بریم."

در آن روز در دره اله، پسری از کلرموریس که از دیوید بزرگتر نبود، موران را تماشا می کرد و گوش می داد. یکی با زنجیر و سنگ های خودش، دیوانه است که اجازه دهد آن یکشنبه پرواز کند.

Darragh Beirne: من فکر می کردم که این یک تشبیه بسیار عالی است، درست مانند آنچه در مورد Ollie. وقتی این را گفت، فکر کردم، "ما اینجا هستیم. این روشن است.

♦ Forever More: The Team of 2026 – The Official Inside Story of How Mayo Created History – به قول خودمان» که به Kieran Shannon (Reach) گفته شده این هفته منتشر می شود