فوتبال برای قدردانی از خسوس دی میگل در سراسر اسپانیا گرد هم می آید: "ما دیدیم که زندگی چقدر شکننده است"

در سراسر لالیگا و فراتر از این آخر هفته، فوتبالیست‌ها به میدان رفتند که می‌دانستند ممکن است آنها باشند

در دقایق پایانی قبل از اینکه بار دیگر پا به میدان بگذارد و برای نود و نهمین بازی خود در اوساسونا در شامگاه شنبه به میدان برود، مردی که بیش از هر کسی در تاریخ خود گل های لیگ دسته اول به ثمر رسانده است، برای لحظه ای هم تیمی هایش را متوقف کرد و به آنها گفت پوشیدن پیراهن به چه معناست. آنته بودیمیر در حالی که اتاق رختکن، پناهگاه آنها، در اطراف او ساکت شد، شروع کرد: "این بسیار مهم است." "ما امروز این پیراهن را به خاطر آن نداریم. او انتخاب نشده است و ما هم انتخاب نشده ایم. این ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد.

اجازه دهید بدانیم که از حضور در زمین سپاسگزاریم: بازی کردن، تماشا کردن، گرم کردن بدن، نشستن روی نیمکت، هر چه که باشد. پسرها، ما انتخاب نشدیم: نه ما، نه او. اجازه دهید ما برویم، با سپاس. بدون فکر. روز بزرگی در پیش داریم.»

با این کار، بازیکنان اوساسونا به سمت چپ از اتاق خارج شدند، جایی که فوتبالیست‌های باشگاه اتلتیک، رقبای شمال، در تونل به آنها پیوستند و با هم از کنار معبد کوچک سنت فرمین به میدان رفتند. آن‌ها نیلوفرهای سفید را حمل می‌کردند و همگی همان پیراهن‌های سفید با شماره 9 در پشت، روبان مشکی و نام ژسوس دی میگل، مهاجم تنریف که پنج روز پیش از آن در سن 30 سالگی پس از برخورد در زمین درگذشت، پوشیدند.

تقریبا در همان زمان، 2000 کیلومتر دورتر به سمت غرب، تیم تنریف در هلیودورو رودریگز لوپز در سانتا کروز بیرون می‌رفتند. آنها کسی را در کنار خود نداشتند، کت و شلوار مشکی پوشیدند، پیراهن سفید نداشتند و بازی نداشتند، نه این هفته. ادامه مطلب...