فونتینز دی سی در آلبوم جدید خود: «اضطراب زیادی وجود دارد. همه به دنبال چیزی برای فرار هستند

Fontanes DC هیچ مشکلی برای اعلام جزیره ای بودن خود به عنوان یک گروه ندارد. آنها می گویند که ظرفیت آنها در خلقت به این دلیل است که ارتباطات هنری اصلی آنها بین یکدیگر است، و همچنین به دلیل اخلاق کاری که از زمانی که بیش از یک دهه پیش در دوبلین شکل گرفتند، داشته اند.

اما منزوی بودن به این معنا نیست که آنها به سؤالات وجودی زمان ما بسته هستند. دامنه دوپامین چمبر، آلبوم جدید آنها، این را به ما می گوید.

سلف آن، رمانس، برنده جایزه موسیقی انتخاب شد و نامزد جایزه مرکوری و دو گرمی شد. این یک تغییر زیبایی شناختی و یک برنامه تور سخت به همراه داشت. ممکن است کسی فکر کند که فونتینز دی سی به دلیل استراحت بود. اما آنها اینگونه عمل نمی کنند.

آلبوم جدید، پنجمین آلبوم آنها در هفت سال گذشته، بدون شک بهترین آلبوم آنهاست. گروهی که قبلا در نئون عاشقانه غوطه ور شده بود، از میان تن های آبی سرد یک LP که طبیعت سرکوبگر عصر ما را بیان می کند - اضطراب ها، عدم قطعیت ها و احساس نقاط اوج آن - از طریق گیتارهای کوبنده، سیم های فراگیر، ترکیب های ترکیبی رنگارنگ فوق العاده و آهنگ هایی که با یک نقشه جدید در قلمرویی صحبت می کنند، بازمی گردد. زمان واقعی

از لحاظ موضوعی، به بدبینی هوش مصنوعی، بقایای عظمت در حال فروپاشی اروپا، لذت گرایی، اضطراب آب و هوا و ناامیدی می پردازد. خواننده اصلی گروه، گریان چتن، می گوید که چمبر دوپامین باید یک "هشدار فاجعه بار" باشد.

به طرز بی عیب و نقصی خوانده شده و نواخته شده است، همچنین در مقیاس و جاه طلبی خود برای جمعیت عظیمی ساخته شده است. Fontaines DC با تولید جیمز فورد و مهندسی به رهبری مارتا سالونی، آلبومی ساخته است که در آن بافت های آوانگارد در کنار حرکاتی به اندازه استادیوم قرار دارند.

Conor Deegan III، نوازنده باس گروه، و Tom Coll، درامر آنها، وقتی صحبت می کنیم در نیویورک هستند. آنها در شهر هستند تا برای جشنواره ای در ایالات متحده با برخی از بزرگترین گروه های راک در اطراف آماده شوند: The Strokes، Turnstile، Geese.

البته فونتینز دی سی نیز یک گروه راک است، اما احتمالا چیزهای زیادی در مورد شیوه‌ای که این آلبوم، مرکب از ترکیب‌های مصنوعی، محدودیت‌های این دسته‌بندی را گسترش می‌دهد، ساخته خواهد شد. دیگان می‌گوید: «در تلاش است تا بسیاری از چیزهای مختلف را با هم ترکیب کند که به نظر می‌رسد روی کاغذ با هم معنا ندارند یا با هم تضاد دارند.

"اما در واقع، آنها واقعا به خوبی توصیف می کنند که در این لحظه از زمان بودن چه احساسی دارد. شما می توانید در حالی که در پارتنون نشسته اید، عجله کنید. آیا می دانید منظورم چیست؟"

دیگان می‌گوید، قبل از رمانس، روند توسعه آن‌ها «بسیاری از دنیای رولینگ استونز بود: اگر نتوانید آن را با دستان خود بنوازید و آن را با صدای خود به یکباره بخوانید، آن را انجام نمی‌دهید».

فونتینز اکنون رویکرد متفاوتی دارد. گروه پس از خروج از تور در اوایل پاییز 2025، یک ماه را از هم جدا کرد. کول می‌گوید: «وقتی اینقدر نهادینه می‌شوید که هر روز همدیگر را ببینید، یک ماه شبیه یک سال پادشاهی است.

دیگان می‌گوید، وقتی دوباره گرد هم آمدند، سه ماه را با هم در استودیویی در لندن گذراندند و صدای آلبوم را توسعه دادند و دموی ضبط کردند.

کول می گوید: «همه واقعا شلیک می کردند. تلاش برای شکستن پالت‌های صوتی جدید همیشه جالب است. گاهی اوقات می‌خواهید بیش از حد پیش بروید، و سپس کمی آن را مهار کنید. من این فرآیند را شگفت‌انگیز دیدم.»

همانطور که دیگان می‌گوید، همانطور که «تلاش می‌کردند بفهمند همه ما در مورد جهان، در مورد محیط اطرافمان چه احساسی داریم»، تلاش می‌کردند کشف کنند که «جرقه این مجموعه جدید کار» چه خواهد بود. معلوم شد که شش شات صبح، آهنگ آغازین آلبوم است. ضربان قلب دستگاه تپنده آن، حس پرت شدن در پرتگاه را تقویت می کند. دو آهنگ بعد، در Mimesis - بالقوه بهترین آهنگ پاپ گروه ساخته شده - Chatten دوگانگی آلبوم را به تصویر می‌کشد، با خواندن آفتابی، "خب، همه افسرده هستند / ما روی چرخ می‌دویم."

دیگان درباره مضامین آلبوم می گوید: «اضطراب زیادی نیز وجود دارد که ما تجربه می کنیم و مردم آن را تجربه می کنند. "فقدان امید. قطع ارتباط. همه به دنبال چیزی برای فرار و ایجاد احساس بهتر هستند."

کار جامعه شناس فرانسوی برونو لاتور سنگ محک بود.

دیگان می‌گوید: "این کتاب عالی وجود دارد. اسمش Où Suis-Je؟ - من کجا هستم؟" "دوست ما نیکولای شولتز زیر نظر [لاتور] کار می کرد. او این جمله عالی را در خود دارد: "ماه تنها چیزی است که در طبیعت می توانم بدون احساس گناه به آن نگاه کنم."

"این یک خط بسیار قدرتمند و دلهره آور است و بسیار درست است. ما به رودخانه ها نگاه می کنیم، به درختان نگاه می کنیم و به خاطر کاری که با دنیای طبیعی انجام داده ایم احساس گناه می کنیم.

ماه از این جور چیزهاست، یک جرم آسمانی، ما می‌توانیم به آن نگاه کنیم و احساس خوبی داشته باشیم.»

با این حال، هنگامی که گروه در حومه‌های انگلیسی آلبوم را ضبط می‌کرد و به ستاره‌ها در آسمان شب عاری از آلودگی نوری لندن نگاه می‌کرد، «ما متوجه می‌شدیم که بسیاری از آنها ماهواره هستند».

Joy Division: Eternal Review – گروهی که دکمه‌هایش را بسته است، خم نشده، باز شده و با شکوه آزاد شده است.

این یادآوری بود که ما حتی نمی‌توانیم به آسمان شب نگاه کنیم و بدون احساس گناه به این اجرام آسمانی نگاه کنیم – چقدر فضا را مختل کرده‌ایم.»

متن پایانی Mimesis به ذهن خطور می کند: "اگر ستاره ای، به من نشان بده / اگر نیستی، بگذار من باشم."

همانطور که دیگان می‌گوید «فشار هراسی ذاتی در دنیای مدرن» - «از قضا به دلیل میزان ارتباطی که با دیگران داریم و مقدار اطلاعاتی که داریم» - برای آلبوم اساسی است.

این پنجره بزرگی که ما به دنیای بیرون در چنته داریم، هر جا که می رویم، به نحوی همه جا را بسیار ترسناک تر می کند.» چاتن برای نوشتن اشعار خود به سراسر اروپا سفر کرد، در وین توقف کرد تا از موزه زیگموند فروید بازدید کند، آثار اگون شیله و گوستاو کلیمت را در موزه لئوپولد تماشا کرد و داستان رویایی آرتور شنیتسلر را خواند، رمانی که استنلی کوبریک فیلمش را چشمان کاملا بسته از آن ساخت.

اما ونیز، گروه می‌گوید، استعاره تعیین‌کننده آلبوم است. چاتن قبل از ضبط اشعار در پالرمو، در سیسیل، اشعاری را در آنجا نوشت. او همچنین با وسواس به مینا خواننده ایتالیایی قرن بیستم گوش می داد.

یک جفت آهنگ قابل توجه لنگر آلبوم. اولی، One Man، حاوی عنوان آلبوم در قطعه‌ای است که با صدای کودکانی که در خارج از کلیسای جامع پالرمو فوتبال بازی می‌کنند، نوشته شده است: «اتاق دوپامین، فقط سعی کن درد را از بین ببری / وقتی اسمش را گذاشتی نمی‌توانی از این احساس فرار کنی».

دومی، کجا رفته؟، تصنیف گسترده ای است که ستاره اسپانیایی روزالیا را به نمایش می گذارد. دیگان می‌گوید: «این آهنگ مورد علاقه من است. «فکر می‌کنم این چیزی است که گریان واقعا به ذهنش خطور کرده است.

او به این مشکل مبتلا بود که به مدت یک هفته غیرقابل تماس بود و ما فقط به نوعی از دوستانی که با او بود می شنویم که او در اروپا است.

هنگامی که یک یادداشت صوتی از Chatten در مورد Where Is Gone؟ رسید، دیگان فکر کرد که "دیوانه خوبی است".

گروه در مورد روزالیا مشتاق است. دیگان می گوید: «ما سال ها به موسیقی او احترام می گذاریم. کول و کارلوس اوکانل، نوازنده گیتار و سینت گروه، سال گذشته به یکی از کنسرت های این خواننده کاتالانی رفتند.

کول می گوید: "این یک قطعه رقص، یک قطعه تئاتر، یک گودال ارکستر در وسط بود. کار بصری، فیلمبرداری - شگفت انگیز است." کجا رفته؟ دیگان را وادار می کند به فیلم توت فرنگی های وحشی اینگمار برگمان و مادلین پروست فکر کند - «یا، اگر می خواهید در مورد آن کمتر مدعی باشید، راتاتویی در راتاتویی».

او می گوید که این آهنگ یک سوال وجودی را مطرح می کند.

ما در حال حاضر خیلی دور می‌رویم، حتی نمی‌دانیم به کجا می‌رسیم، و نه فقط به کجا می‌رسیم، بلکه نمی‌دانیم که چگونه خواهد بود.»

Fontanes DC همیشه هنرمندان متعهد بوده است. دیگان می‌گوید: «ما با اخلاق کاری بسیار بالا شروع کردیم. ما واقعا پنج روز در هفته را در آن اتاق تمرین وقتی شروع می‌کردیم سپری می‌کردیم.»

سپس، با افزایش مشخصات آنها، دو برابر بیشتر از قبل رزرو تابستانی انجام دادند. دیگان می‌گوید: «این استانداردی از مشغله را تعیین می‌کند. بنابراین زمانی که یک یا دو آلبوم را منتشر می‌کردیم – مثل ضبط دو آلبوم در یک سال، مانند Dogrel و Hero’s Death – متوجه نشدیم.

او می گوید که از آن زمان به بعد، انزوا بودن آنها نقطه قوت آنها بوده است. ما فقط در حال حرکت بوده‌ایم، کارهایی را که دیگران انجام می‌دهند زیاد تماشا نمی‌کنیم، زیاد مقایسه نمی‌کنیم، فقط کارهای خودمان را انجام می‌دهیم. ما اهداف خود را از آنچه می‌خواهیم به دست آوریم داریم و می‌دانیم برای انجام آن‌ها چه باید بکنیم.» بعدا، کول می‌گوید: "ما واقعا ناخوشایند هستیم که به عنوان یک گروه در محیط‌های اجتماعی حضور داشته باشیم، بنابراین فقط با خودمان معاشرت می‌کنیم و واقعا آنقدر با افراد دیگر ارتباط برقرار نمی‌کنیم. ترو همیشه ما را روی زمین نگه می‌داشت، می‌دانی؟ بنابراین تلاش برای ادامه دادن به روحیه‌اش، مطمئنا چیز بسیار مهمی است."

Trev Trevor Dietz، مدیر گروه و به گفته آنها، ششمین عضو گروه است. مرگ او، در ژوئن، گروه را ویران کرد. موضوعی بسیار غم انگیز و حساس است که نمی توان آن را مطرح کرد.

Trevor Dietz و Fontaines DC در دوبلین ظاهر شدند که به نظر می رسد در حال فرار است.

اعتقاد اولیه دیتز به گروه، فونتینز دی سی را در مسیر قابل توجه خود قرار داد. آنها در تیتر اصلی خود در شب پایانی پیک نیک الکتریکی، در ماه آگوست، به او ادای احترام کردند، که طی آن چتن مشت خود را به سمت لنز یکی از دوربین ها برد و عملکرد خود را به نمایشگرهای بزرگ عرصه نمایش انتقال داد: هر یک از بند انگشتان او با نامه ای برای هجی ترو نوشته شده بود. با پایان یافتن مجموعه، روی صفحه نمایش این خبر منتشر شد که فونتینز سال آینده نقش اسلن کسل را بازی خواهد کرد. آیا اسلن در مرحله‌ای روی یک تابلوی چشم انداز بود؟

کول می خندد و سرش را تکان می دهد.

"راستش را بخواهید، نه. این دیوانه است. من در واقع هرگز به اسلن نرفته ام... فکر می کنم کرلی" - هم گروهش کانر کرلی - "در یک نمایش Kings of Leon در آنجا حضور داشت. انصافا، وقتی ما شروع می کردیم این موضوع اصلا در کار نبود. ما به طرز احمقانه ای جاه طلب بودیم، اما اسلن یک چیز دیوانه وار متفاوت است."

فونتینز دی سی در ژوئن 2027 دو شب در قلعه اسلن بازی می کند

تابستان آینده آنها همچنین در استادیوم های بریتانیا بازی خواهند کرد.

"همه اینها فقط کمی طاقت فرسا است، اما به روشی عالی، می دانید؟" کول می گوید.

او در تابستان امسال در پیک نیک الکتریک، به اولین بار خود در یک فستیوال موسیقی فکر کرد، با تماشای Arctic Monkeys که همان بازی یکشنبه شب را می نوازند، درست قبل از اینکه گروه انگلیسی پنجمین آلبوم خود را با نام AM منتشر کند. حالا او در همان موقعیت است.

"من گاهی اوقات احساس می کنم که بچه هایی که یکدیگر را در دوبلین در بیم ملاقات کردند" - کالج موسیقی که آنها در آنجا رفتند - "و سال ها در آن اتاق کوچک تمرین بودند و سعی می کردند گیتارهای خود را کوک کنند کمی متحیر می شوم، و این که لحظه ای نبود که هیچ یک از ما بگوییم "من نمی توانم این کار را انجام دهم".

به گفته دیگان، بخشی از فرآیند خلاقانه دوپامین چمبر، کشف نوع گروهی بود که می‌خواهند تبدیل شوند. اون باند چیه؟

او می‌گوید: «آنچه که هنوز واقعا مرا هیجان‌زده می‌کند، فلسفه The Velvet Underground است، جایی که آنها به طور همزمان مرزهای موسیقی پاپ را جابجا می‌کردند، اما همچنان موسیقی پاپ بود.» او ترکیب هنر جان کیل و لو رید را به عنوان یافتن «تعادل ذن واقعا جالب» توصیف می‌کند.

من می‌خواهم که بتوانیم مرزها را بیشتر و بیشتر پیش ببریم، و بیشتر تجربی باشیم، اما هرگز در مورد این حقیقت که باید یک آهنگ کارآمد باشد - که باید یک آهنگ لذت‌بخش باشد - مصالحه نکنیم، حتی اگر کارهای دیوانه‌کننده‌ای در آن انجام دهیم.»

او معتقد است که فونتینز بیشتر و بیشتر می‌تواند نوآورانه‌تر باشد و آهنگ‌هایی بسازد که از آهنگ‌هایی که در اولین آلبوم آن‌ها بودند به‌طور قابل‌توجهی تکامل یافته‌اند "اما هنوز هم مانند فونتینز هستند. ما در نهایت می‌توانیم کارهایی انجام دهیم که بسیار بسیار متنوع هستند و هنوز هم احساس می‌کنیم. این مکان فوق‌العاده‌ای برای حضور به عنوان یک هنرمند است."

Dopamine Chamber از طریق XL Recordings در روز جمعه 16 اکتبر منتشر می شود