"فکر می‌کردیم تمام شده است": بازگشت درامکری باعث سردرگمی وفاداران حزب کارگر در لیورپول شد

در این ایرلندی‌ترین شهرهای بریتانیا، بسیاری از نمایندگان کنفرانس حزب کارگر در لیورپول نسبت به رویدادهای نزدیک جاده گارواگی در پورتادون، در حفاری گذشته‌ای تاریک که فکر می‌کردند حزبشان به دفن کردن کمک کرده است، ابراز سردرگمی کردند.

مشارکت حزب کارگر در توافق بلفاست یکی از افتخارآمیزترین دستاوردهای حزب است که توسط شخصیت های ارشد این حزب در سالن های کنفرانس و اتاق های مناظره به عنوان نمونه ای از کارهایی که می توانند انجام دهند وقتی که اهرم های قدرت را در دست بگیرند، ذکر می کنند.

همیشه مورد تشویق اعضای حزب قرار می گیرد. این یادآوری مرهمی برای اذهان کارگری است، نوعی اطمینان به خود برای حزبی که این روزها، حزبی کمی ناآرام است که کشوری بسیار ناآرام را در مه یک عصر خطرناک هدایت می کند.

با این حال به هم می گویند وقتی گالوانیزه می کنیم چه کاری می توانیم انجام دهیم. چیزهای بزرگ می توانند در درک ما نهفته باشند. صلح در شمال ایرلند گواه این امر است. نمونه آن دستاورد هنوز به حزب کارگر امیدوار می‌کند که بتواند بیماری‌های امروزی بریتانیا را برطرف کند.

شاید به همین دلیل باشد که بسیاری از اعضای حزب کارگر که در روزهای اخیر در مورد جاده گارواقی با آنها صحبت کردم، از آنچه از هفته گذشته رخ داده است، بسیار سردرگم شده اند، زمانی که اختلاف دوباره بر سر راهپیمایی پیشنهادی نارنجی از طریق یک املاک ناسیونالیستی شعله ور شد.

چند نفر از اعضای حزب کارگر با تعجب به من گفتند: "ما فکر می کردیم همه چیز تمام شده است."

کنفرانس های احزاب سیاسی بریتانیا جشنواره ایده ها و بحث های سیاسی هستند. اما بیشتر از همه آنها افراط و تفریط هستند، جریانی بی پایان از معاشرت در رویدادهای حاشیه ای که به خوبی روغن کاری شده است، جایی که ارز واقعی کنفرانس - شایعات شاد - رد و بدل می شود.

در کنفرانس لیورپول، استقبال حزب کارگر جامعه ایرلندی همیشه بزرگترین و مسلما بهترین گردهمایی اجتماعی است. حزب آینه ممکن است به دلیل لیست مهمانان نخبه اش معتبرتر باشد. حزب کارگر ایرلندی همیشه سرگرم کننده تر است.

معمولا در عصر دوشنبه، اندکی پس از مهمانی سفارت ایرلند و یک رویداد جداگانه با حضور مشابه توسط Lodestone Communications، که دبیرخانه یک گروه پارلمانی همه حزبی مرتبط با ایرلند را اداره می کند، برگزار می شود. وقتی همه به گردهمایی ایرلندی کارگر می رسند، همه چیز و همه در نوسان است.

پیش از این، در مهمانی سفارت، سونیا هایلند، سفیر جدید ایرلند در بریتانیا (عنوان صحیح و رسمی او - شاخه جداگانه ای از ایالت روابط با استورمونت را اداره می کند) اولین مقامی بود که از یک سخنرانی به رویدادهای پورتادون اشاره کرد.

در زمان رویداد ایرلند کارگری یک ساعت بعد، این موضوع در هوا معلق ماند. در میان جمعیتی که از موسیقی سنتی، تنومند و هر چیز دیگری که ممکن است در یک مهمانی ایرلندی در بریتانیا انتظار داشته باشید، لذت می بردند، همه شادی آرام معمولی وجود داشت. اما تنش ناشی از حوادث شمال در صداها و چهره برخی از سخنرانان رخنه کرد.

این یک ترفند دشوار است که در اتاقی پر از مهمانداران پر سر و صدا در مورد یک موقعیت بسیار جدی صحبت کنید بدون اینکه فضا را از بین ببرید یا چیز اشتباهی بگویید.

ایوانا باچیک، رهبر حزب کارگر ایرلند، با ایراد سخنرانی شدید، تصمیم مقامات در شمال برای اجازه راهپیمایی را "بی پروا، غیرمسئولانه و اشتباه" خواند. اما این یک مهمانی بود، بنابراین او همچنین با تکرار کنایه قدیمی کلر هانا، رهبر SDLP، که دونالد ترامپ دوستدار اتحاد ایرلندی «آنقدرها که به نظر می‌رسید نارنجی بود، نارنجی نیست» بازی کرد. صدیق خان، شهردار لندن به قلمرو درامکری منحرف نشد، اما شعار قدیمی حزب کارگر را تکرار کرد که توافق بلفاست هسته اصلی ارزش‌های حزب است.

سپس به تعداد زیادی از عیاشی های شادی که در مقابلش بودند نگاه کرد و با لبخندی بازیگوش به آنها یادآوری کرد که به عنوان یک مسلمان همیشه می دانست که برای مهمانی ایرلندی آب بیاورد.

سپس نوبت به کولوم ایستوود، نماینده SDLP برای فویل و رهبر سابق حزبش رسید. ایستوود همیشه از روی یک سخنرانی با سهولت طبیعی صحبت می کند که از اکثر سیاستمداران دیگر طفره می رود. با این حال، این بار وقایع پورتادون نیز بر او سنگینی کردند.

او به جمعیت یادآوری کرد که موضوع رسمی اولین کنفرانس اندی برنهام به عنوان نخست وزیر، امید و «چگونه آن را برگردانیم» بود. او گفت که در لیورپول، Hope Street معروف است که شامل یک کلیسای جامع پروتستان در یک سر و یک کاتولیک در سمت دیگر است.

او گفت: «در حال حاضر به کمی امید نیاز داریم.

جمعیت به سرعت ساکت شدند. ایستوود تمام توجه اتاق را به خود معطوف داشت.

او به حزب خواهر SDLP گفت که جامعه ناسیونالیست در جاده گارواقی به آنها نیاز دارد تا در برابر "سلطه" در کنار آنها بایستند. او از "دوست خوب" خود کریس برایانت، وزیر امور خارجه بریتانیا در ایرلند شمالی، درخواست کرد که راهپیمایی را ممنوع کند. ایستوود در حالی که سهولت سخنوری اش دست نخورده است، اما هنوز احساساتش روشن است، گفت: "در حال حاضر برخی از مردم در شمال ایرلند هستند که مصمم هستند امیدی را که فرزندانم دارند و من به آنها دارم خاموش کنند. ما به آنها اجازه نمی دهیم."

جاذبه کلماتش برای چند لحظه فرود آمد.

پس از آن که این یک مهمانی ایرلندی بود، امیلی تورنبری، نماینده حزب کارگر، بلند شد تا آهنگی به نام The Lass of Aughrim بخواند و به دنبال آن وقتی چشمان ایرلندی می خندند.

در حالی که این دولت کارگر مشکلات زیادی برای حل کردن در بریتانیا دارد، بسیاری از ایرلندی ها در حال حاضر به برایانت دوخته اند.