فکر می کنید هرگز عضو فرقه نمی شوید یا دستکاری نمی شوید؟ «خانه پدری» از شما می خواهد که دوباره فکر کنید.

خانه پدری (فادرهوست) نه تنها مسیری غیرعادی برای کشف مکانیسم‌های کنترل در یک مستند ترکیبی درباره فرقه مسیحی دانمارکی فادرهوست یا «خانه پدر» ترسیم کرد. همچنین هدف آن این است که شما را در مورد دستکاری به معنایی گسترده تر بیندیشد که فراتر از تجربه چگونگی تکامل این فرقه خاص در دهه 1990 به یک جامعه کاملا کنترل شده است که توسط ایمان، دستکاری و سوء استفاده در کنار هم قرار گرفته است.

این روند باعث شد که اعضای سابق فرقه با بازیگران ستوده‌ای مانند Trine Dyrholm (دختری با سوزن، سم)، David Dencik (Tinker Tailor Soldier Spy، No Time to Die)، Laura Kronborg Kjær (The Sommerdahl Murders، The Girl From Athens) و Emma Seh (The Girl From Athens) و Emma Seh (The Girl From Athens) همکاری کنند. این فیلم شامل بازسازی‌هایی می‌شود که اعضای سابق به بازیگران کمک می‌کنند تا تجربیات واقعی زندگی‌شان را زنده کنند، تبادل نظر بین آن‌ها و خودی‌های سابق فرقه بینش‌های خود را درباره گذشته‌شان به اشتراک می‌گذارند.

داستان‌های مرتبط فیلم‌های THR Visionary: 5 فیلم‌های فیلم‌های یانوش کمینسکی یانوش کمینسکی، فیلم‌بردار لهستانی که به هالیوود یاد داد چگونه ببیند

دیرهولم نقش روث را بازی می‌کند که در طول دهه 1990 رهبری فرقه را بر عهده داشت، قبل از اینکه خانه پدری در سال 2013 به عنوان یک جماعت مذهبی به پایان برسد و رهبران و اعضای آن به خارج از کشور مهاجرت کنند. Dencik نقش عضو سابق فرقه جری جنسن را به تصویر می کشد. نویسندگان و کارگردانان پشت این تجربه غیرمعمول سینمایی که اواخر این ماه در سینماهای دانمارک اکران خواهد شد، آدام نیلسن (اتاق نامه، تحقیق)، آندریاس کوفود (لئوناردو گمشده، موسیقی برای کبوترهای سیاه) و اوا مولود (زندگی خوب، دشمنان خوشبختی) هستند. DR Sales (Mr Nobody Against Putin) فروش را مدیریت می کند.

اولین نمایش جهانی این فیلم عصر دوشنبه در برنامه مسابقه بین المللی Doc@PÖFF سی امین دوره جشنواره فیلم شب های سیاه تالین (PÖFF) در استونی برگزار می شود.

Dyrhom بازیگر، جنسن عضو سابق فرقه و کارگردان Mulvad با THR در مورد روند آزمایشی ایجاد خانه پدر صحبت کردند، چرا افراد در فرقه ها سزاوار احترام بیشتری هستند و چرا هیچ یک از ما ممکن است از دستکاری و کنترل در امان نباشیم.

دیرهولم در مورد ورود به نقش رهبر فرقه به THR می گوید: «این یک کاوش مشترک [رفتار] در همه صحنه ها بود. "این آزمایش بود. برای من، این در مورد شخصیت نبود، بلکه بیشتر در مورد دستکاری، موقعیت ها، مکانیسم ها بود. و من با احترام زیادی برای سه نفری که این صحنه ها را به طور واقعی زندگی می کردند، وارد این پروژه شدم. بنابراین در مورد بازیگری نبود. بلکه در مورد کاوش در موقعیتی بود که نوشته شده بود."

او ادامه می‌دهد: "من واقعا احساس می‌کنم که این موقعیت مشترک بود. البته، من یک هنرپیشه هستم، اما همچنین یک انسان بسیار علاقه‌مند به حضور در آنجا هستم. برای [جری و دو عضو سابق فرقه دیگر] احترام زیادی قائل هستم. آن‌ها بسیار آسیب‌پذیر هستند، با داستان‌شان ایستاده‌اند، اما انجام این کار برای هدف بزرگ‌تر، بسیار مهم است و فکر می‌کنم که چگونه می‌توانیم دریچه بزرگ‌تری را به سمت این فیلم باز کنیم. این دنیای پنهان یک جامعه مذهبی که توهین آمیز است.»

کلید فیلم حفظ همه همکاران و سلامت روان آنها بود. مولواد به THR می گوید: «این فقط یک بازی نیست، زندگی یک نفر است. بنابراین، شما باید از مردم محافظت کنید. اما از جهتی محافظت بیش از حد نیز اشتباه است. [رویکرد] خاصی در میان مددکاران اجتماعی وجود دارد که من برای تسخیر زندگی دیگران ملاقات می‌کنم، و این نیز یک نمایش قدرت است.»

او به بحث در مورد اینکه چگونه مسئولیت مشترک بین همه در فرآیند خلاقیت وجود دارد، ادامه می دهد. او توضیح می دهد: «من به این همکاری که یک مذاکره است بسیار عادت کرده ام. "این در مورد اعتماد است، اما در مورد بسیار شفاف بودن نیز هست. ما چه کار می کنیم؟ شما چه احساسی نسبت به آن دارید؟ به عبارت دیگر، این فرم با مستندهای معمولی متفاوت است. شما تجربه بسیار دردناکی را که جری و [دو عضو سابق خانه پدری] داشته اند، بازسازی می کنید. بنابراین، البته، در لحظه ای که ما تجربه جدیدی از زندگی مشترک با هم ایجاد می کنیم، شدت دارد."

او درباره جری می‌گوید: «زمانی که فیلم‌برداری را شروع کردیم، سال‌ها همدیگر را می‌شناختیم، و با هم درباره صحنه‌ها بحث می‌کردیم و می‌نوشتیم. و مسائل را به تفصیل مورد بحث قرار داده بودیم. همچنین یک روان‌شناس برای ایمنی داشتیم تا در صورت ایجاد نوعی ضربه روحی دوباره ایجاد شود.»

جری جو و روحیه همکاری در طول فرآیند را ستایش می‌کند و به THR می‌گوید: "احساس می‌کنم که در کل فرآیند از من بسیار مراقبت شده است. بنابراین در تمام طول مسیر احساس امنیت می‌کردم."

برای او و فیلمسازان، احساس کلیدی خانه پدری نیز کلیدی بود. جری تاکید می کند: «برای من بسیار مهم بود که به عنوان قربانی نشان داده نشم. برای من مهم بود که مسئولیت اعمالم را بپذیرم.»

او همچنین نمی‌خواست با تحقیر به او نگاه شود. مولود می‌گوید: «فیلم‌های فرقه‌ای، به‌ویژه در سینمای مستند، اغلب [به شما اجازه می‌دهند] روی مبل خود بنشینید و فکر کنید، «آه، خدا را شکر، این من نیستم! آن شخص باید کمی کمتر از من باهوش باشد تا بپذیرد چه بر سرش آمده است». ما نیاز داشتیم که از زاویه دیگری به آن بپردازیم. و در آن زاویه متفاوت، [جری و دیگران] به عنوان یک قربانی به تصویر کشیده نمی‌شوند.»

جری همچنین می خواست تجربه خود در این فرقه را با تمام پیچیدگی آن به تصویر بکشد. او به THR می‌گوید: «ما در مورد چگونگی خود صحبت کردیم، و عجیب است که بگوییم، اما گاهی اوقات اوقات خوبی را در خانه پدری داشتیم. "همه چیز سیاه و سفید، خوب و بد نیست. بسیار پیچیده است."

Dyrholm این را تکرار می کند. او درباره رهبر فرقه ای که به تصویر می کشد می گوید: «من هیچ پاسخی ندارم، اما قطعا بمباران عشقی زیادی در جریان بوده است. "اما البته، او همچنین یک فرد دوست داشتنی بود، و ما سعی می کنیم هر دو طرف را متعادل کنیم. این نه تنها شیطانی یا فقط عشق است، بلکه به نوعی به شیوه ای بسیار بسیار دستکاری آمیخته شده است. به همین دلیل است که کار می کند."

این بازیگر در پاسخ به سوالی درباره امیدهایش برای فیلم، به THR می‌گوید که می‌تواند به همه ما در درک دستکاری کمک کند. دیرهولم می‌گوید: «فیلم واقعا سند لایه‌ای از طبیعت انسان در وحشیانه‌ترین [شکل] است. "امیدوارم که تاثیر زیادی بر مخاطبان بگذارد، اما بحث ها را بیشتر کند. چگونه می توانیم به جوانان کمک کنیم، به ویژه به آنها کمک کنیم از این جوامع خارج شوند؟" اما سازندگان خانه پدری را الهام‌بخشی برای تفکر در مورد انواع انواع کنترل می‌دانند. مولود می گوید: «ما باید آن را به سطح جهانی تر در مورد دستکاری برسانیم.

"زیرا این فقط مربوط به این فرقه مذهبی نیست. ما می خواستیم بفهمیم که چگونه می تواند اتفاق بیفتد. این مکانیسم در مورد مکانیسم هایی است که باعث می شود افراد واقعا باهوش قدرت زندگی خود را به دیگری بسپارند. این یک روز به روز دیگر نمی رسد. این یک روند بسیار کند است و این روند دراماتورژی خاص خود را دارد."

و تأکید می‌کند: «در این گروه افراطی، آنجا بیشتر دیده می‌شود. اما این همان چیزهایی است که در خانواده‌های ناکارآمد اتفاق می‌افتد، در محیط‌های کار، وقتی به بانک می‌روید و سعی می‌کنند چیز دیوانه‌واری را به شما بفروشند که باید برایش پول بدهید، اما مستقیما آن را نمی‌گویند. منظورم این است که همه جا هست. بنابراین، این یک داستان جهانی است و نه فقط در مورد این فرقه خاص.

Dyrholm این را تکرار می کند. او به THR می گوید: «برای من، این یک فیلم بزرگ است. "این یک فیلم جهانی است. این یک فیلم بسیار مهم است. و من بسیار افتخار می کنم که بخشی از داستان این مردم هستم."