فیرفورد درسی از 11 سپتامبر را نشان می دهد که هرگز قدیمی نمی شود

«اگر چیزی می‌بینی، چیزی بگو» شاید ساده‌ترین ایده برای زنده ماندن از تحول ضد تروریسم پس از 11 سپتامبر باشد، و دستگیری‌ها در نزدیکی RAF Fairford یادآور این دلیل است: پس از 25 سال قدرت نظارتی جدید، اصلاحات اطلاعاتی و میلیاردها دلار هزینه‌های امنیتی، یک فرد عادی که متوجه می‌شود چیزی اشتباه به نظر می‌رسد، همچنان بخشی از سیستم هشدار است.

توالی دقیق رویدادها همچنان در دست بررسی است، اما این چیزی است که تاکنون می دانیم: یک کشاورز محلی گفت که با سه ون مواجه شد که یک جاده را در نزدیکی پایگاه مسدود کرده بودند، سپس گروهی از مردان کلاهدار و نقابدار را در آن نزدیکی دید و در ساعت 1:36 بامداد با 999 تماس گرفت. او گفت که ماموران در حدود 10 تا 15 دقیقه به محل رسیدند.

پلیس گلوسسترشایر گفت که افسران قبلا در ساعت 12:45 صبح روز 27 سپتامبر تماسی در مورد سه وسیله نقلیه مشکوک در حال حرکت به سمت RAF Fairford دریافت کرده اند. افسران مسلح بعدا پنج مرد را در منطقه ولفورد در مجاورت به ظن جرایم مواد منفجره دستگیر کردند و پلیس مبارزه با تروریسم متعاقبا گفت که آنها نیز به ظن تدارک یک اقدام تروریستی دستگیر شدند.

جزئیات هنوز مبهم است و با تشکر از کشاورز برای انجام کاری که مقامات از مردم می خواهند، وزیر دفاع وس استریتینگ گفت که او فقط "تصویری جزئی" از وقایع دارد. این یک هشدار مهم است زیرا شواهد موجود تا کنون ثابت نمی کند که یک غیرنظامی به تنهایی یک حمله تروریستی را کشف یا متوقف کرده است.

اما فیرفورد تصویر بادوام‌تری را برجسته می‌کند: حتی در اطراف یک تاسیسات نظامی حساس، با لایه‌های اطلاعاتی، پلیسی و امنیت فیزیکی، سیستم همچنان می‌تواند برای تشخیص یک ناهنجاری و گزارش آن به فردی خارج از آن وابسته باشد. همانطور که آنها بیش از دو دهه است که می خواهند انجام دهند: اگر چیزی دیدید، چیزی بگویید.

فیرفورد یک استدلال مجزا برای نگه داشتن مردم در حلقه مبارزه با تروریسم نیست. استراتژی مبارزه با تروریسم دولت بریتانیا در سال 2023 می گوید که پلیس بیش از 13000 گزارش از مردم در یک سال دریافت کرده است که نزدیک به 2000 مورد از آنها اطلاعات مفیدی را ارائه کرده است. دولت مردم را به عنوان یک "شریک کلیدی" در جلوگیری از حملات توصیف کرد و گفت که نقش آن در حال تبدیل شدن به اهمیت فزاینده ای با دشوارتر شدن شناسایی تروریست های بالقوه است.

تحقیقات آمریکایی نیز به همین جهت است. یک مطالعه FBI در سال 2019، 52 حمله تروریستی مجرم را در ایالات متحده بین سال‌های 1972 تا 2015 مورد بررسی قرار داد. در هر مورد، تماشاگران درباره رفتار مجرم قبل از حمله ابراز نگرانی کرده بودند. در 25 درصد موارد، حداقل یک نفر دیگر از تحقیق، برنامه ریزی یا آماده سازی مجرم آگاه شده بود.

این اعداد کمک می‌کنند تا توضیح دهند چرا چنین ایده‌ای ظاهرا کم‌تکنولوژیکی پس از 11 سپتامبر از رشد تکنولوژیکی و نهادی خارق‌العاده جان سالم به در برد. آنها به مشکلی اشاره می‌کنند که فناوری نمی‌تواند به طور کامل آن را حل کند: اطلاعات بالقوه مهم اغلب ابتدا در خارج از سیستم‌های دولتی، در مشاهدات همسایگان، اقوام، همکاران یا، مانند فیرفورد، کسی که اتفاقا متوجه می‌شود چیزی در اطرافشان درست به نظر نمی‌رسد، وجود دارد.

پس از 11 سپتامبر، ایالات متحده قدرت های اجرای قانون و اطلاعاتی را از طریق قانون میهن پرستان گسترش داد، وزارت امنیت داخلی را با ترکیب 22 آژانس و دفتر ایجاد کرد و پس از اینکه کمیسیون 11 سپتامبر نقص های جدی در نحوه پردازش و مبادله اطلاعات توسط آژانس ها شناسایی کرد و خواستار تغییر از "نیاز به دانستن" شد، به اشتراک گذاری اطلاعات را بازنگری کرد.

نتیجه، 25 سال بعد، یک سیستم ضد تروریسم بسیار دقیق تر از آنچه در 10 سپتامبر 2001 وجود داشت است.

درس قوی تر این است که این دو سیستم بهترین کار را با هم دارند. یکی از اعضای عمومی می تواند متوجه چیزی نامناسب شود. سپس ابزارهای مدرن ضد تروریسم می‌توانند این مشاهدات را در برابر فهرست‌های نظارتی، انبارهای اطلاعاتی، ارتباطات، سوابق سفر و سایر اطلاعاتی که یک شاهد عادی هرگز نمی‌تواند ببیند، آزمایش کند.

ما اعدادی را برای اثبات کارآمدی این رویکرد داریم: در بریتانیا، تنها حدود 2000 گزارش از بیش از 13000 گزارش عمومی در سال‌های 2022-23 اطلاعات مفیدی را تولید کردند، به این معنی که پلیس مجبور بود حجم زیادی از نکات را برای شناسایی موارد ارزشمند بررسی کند. در همین حال، در مطالعه FBI، ناظران قبل از هر یک از 52 حمله مورد بررسی ابراز نگرانی کرده بودند. اطلاعات اغلب در آنجا بود. چالش تشخیص اهمیت آن و وارد کردن آن به سیستمی بود که بتواند بر اساس آن عمل کند.

این به یکی از دروس اصلی 11 سپتامبر باز می گردد. این کمیسیون دریافت که دولت پیش از حملات دارای حجم وسیعی از اطلاعات بود، اما برای پردازش، اشتراک گذاری و ترکیب آن تلاش کرد. پاسخ آن یکپارچه سازی بهتر بود: راه های بیشتر برای جمع آوری اطلاعات و سیستم های بهتر برای اتصال آن.

فیرفورد پیشنهاد می کند که قدم اول هنوز هم می تواند به طرز قابل توجهی قدیمی باشد. کسی چیزی را می بیند. سیستم مدرن ارزش خود را در اتفاقاتی که پس از گفتن آنها اتفاق می افتد به دست می آورد.