فیلم های ترسناک درباره خدا چه می گویند

پادکست مسیحی آلی بث استاکی هفته گذشته هشداری با مضمون هالووین به مخاطبانش صادر کرد: فیلم های ترسناک را تماشا نکنید. استاکی در پستی که بیش از 1 میلیون بازدید داشت، نوشت: "چند بار در سراسر کتاب مقدس می خوانیم: "نترس." او در برنامه خود گفت که «مصرف عمدی محتوایی که ما را بترساند» یک مسیحی به منزله «تضاد مستقیم با دستور عیسی است که از هیچ چیز نترسید یا نگران نباشیم».

او در نهایت این پست را حذف کرد - حتی بسیاری از مسیحیان محافظه‌کار استدلال او را بیش از حد ساده انگارانه می‌دانستند - اما او اولین کسی نیست که علیه ژانر وحشت ادعای مذهبی می‌کند. بعد از اینکه در سال 1973 دو کشیش کاتولیک به یک دختر جوان جن زده کمک می‌کنند، بیلی گراهام، گوینده تلویزیونی در مصاحبه‌ای گفت: «شیطان در هر فریم فیلم است» و آن را به «هرزه‌نگاری معنوی، تسخیر خرافات ذاتی انسان» تشبیه کرد. مسیحیت امروز این فیلم را « زیرکانه » و « زشت » رد کرد.

انتقادات را درک می‌کنم: نمایش‌های مکرر این ژانر از چیزهای غیبی یا شیطانی می‌تواند بی‌احترامی یا توهین آمیز باشد. اما بسیاری از فیلم های ترسناک در واقع کاملا پذیرای ایده های الهیاتی هستند. بهترین ها برخی از مذهبی ترین فیلم هایی هستند که تا به حال دیده ام.

[ بخوانید: مذهبی که برای بیگانگان بسیار آماده است]

البته همه فیلم‌های ترسناک پرسش‌های عمیقی درباره خدا ندارند. هرتیک، همکار من مک کی کاپینز در هنگام انتشار نوشت، بسیار شیفته «ایده‌های سطح Reddit درباره دین» بود. فیلم عالی «Get Out Out» اثر جردن پیل، به مذهب و دغدغه‌های اجتماعی معاصر اهمیت زیادی داد. گاهی اوقات، خود عناصر ترسناک - ترس های پرش، غم و اندوه - می توانند حواس بیننده را از هرگونه پیام الهیاتی که فیلم ممکن است بخواهد ارسال کند، منحرف کند. اگر Saw می‌خواهد چیزی در مورد خدا به من بگوید - برخی از تماشاگران از آن به عنوان یک نمایشنامه اخلاقی یاد کرده‌اند - من پیام را در میان جشن اسلش از دست دادم.

با این حال، بسیاری از فیلم‌های این ژانر به بررسی مفاهیم بنیادین مذهبی می‌پردازند. تیموتی بیل، استاد مطالعات مذهبی در دانشگاه کیس وسترن رزرو، نوشته است که فیلم های ترسناک شبیه متون باستانی مانند Enuma Elish و کتاب مکاشفه هستند که در آن یک خدا یا خدایان بر هرج و مرج ناشی از نیروهای هیولا غلبه می کنند و نظم کیهانی را برقرار می کنند. بیل به من گفت که بسیاری از این فیلم‌ها درباره تجربه «سرگردانی و تهدید به نظم» هستند. به عنوان مثال می توان به گودزیلای اصلی، درباره یک هیولای خردکننده ساختمان، یا دراکولا، درباره یک خون آشام حیله گر که فانی های ساده لوح را شکار می کند، اشاره کرد.

علاوه بر این، فیلم‌های ترسناک پیشنهاد می‌کنند که خیر و شر آرمان‌هایی واقعی هستند، نه نسبی. شیطان در بیرون وجود دارد، در هیولا یا دیو یا قاتل بی‌پرده ساخته شده است. این نیز خوب است، در تمایل تماشاگران برای رام شدن، دستگیر شدن یا اخراج شرور مورد تایید قرار گرفته است.

بسیاری از این فیلم‌ها نیز بدشان نمی‌آید که اخلاق‌گرا باشند، و زمانی که این کار را انجام می‌دهند، کد اخلاقی آن‌ها به سمت سنت‌گرایی منحرف می‌شود. جن‌گیر سوء مصرف مواد، بی‌توجهی والدین و نابرابری اقتصادی را به‌عنوان شکست‌های انسانی معرفی می‌کند که باعث رنج می‌شوند، درست مانند نیروهای ماوراء طبیعی شیطانی. رابطه جنسی قبل از ازدواج در بسیاری از فیلم‌های ترسناک عواقب مرگباری دارد - هالووین، جمعه سیزدهم، و بعد از ازدواج، فقط چند مورد را نام ببریم - که یک شخصیت در فیلم اصلی جیغ به تمسخر می‌آید. (شخصیت توضیح می‌دهد: «قوانین خاصی وجود دارد که باید برای زنده ماندن از یک فیلم ترسناک رعایت کرد.» «نه.

1: شما هرگز نمی توانید رابطه جنسی داشته باشید. جنسیت مساوی با مرگ است.)

برخی از بهترین فیلم‌های ترسناک نشان می‌دهند که واقعیت چیزی فراتر از ماده است و انسان‌ها با نیروهای ماوراء طبیعی روبرو می‌شوند که نمی‌بینند یا درک نمی‌کنند. پدر رایان دانز، استاد دانشگاه مارکت، و نویسنده کتاب الهیات وحشت، به من گفت که این فیلم‌ها می‌توانند نشان دهند که «جهان چیزی بیش از آن چیزی است که بتوان آن را اندازه‌گیری و مدیریت کرد». نکته او مرا به یاد بازسازی استادانه Nosferatu در سال 2024 انداخت که یک فیلم کاملا مذهبی نیست اما اعتقاد به دنیای معنوی را جدی می گیرد.

این تصویر ساکنان دهکده‌ای در قرن نوزدهم ترانسیلوانیا را نشان می‌دهد که معتقدند موجودات شیطانی وجود دارند و می‌توان آنها را از طریق تشریفات جادویی دور نگه داشت. در مقابل، شهرنشینان ثروتمند و پیچیده که با مردم شهر به عنوان افراد ساده لوح برخورد می کنند، زمانی که خون آشام عذاب و مرگ را برای شهرشان به ارمغان می آورد، با پای صاف گرفتار می شوند. آنها خشم او را یک طاعون معمولی تشخیص می دهند و بیهوده سعی می کنند با دارو و قرنطینه با آن مبارزه کنند. یک استاد غیرمتعارف، یکی از معدود شخصیت هایی که منبع واقعی بدبختی شهر را می شناسد، می گوید: «ما توسط نور گازی علم کور شده ایم.

او ادامه می دهد: «اگر می خواهیم تاریکی را رام کنیم، ابتدا باید با وجود آن روبرو شویم.»

[ بخوانید: ] کری، با دستکش بچه

هنگامی که استاکی به شنوندگانش گفت که از ترس دوری کنند - و وقتی گراهام و مسیحیت امروز به مردم هشدار دادند که از The Exorcist دوری کنند - آنها نکته را از دست دادند و نتوانستند تصدیق کنند که ایده های مسیحی رستگاری می تواند حتی در تاریک ترین مکان ها قابل مشاهده باشد. برای مثال، جن‌گیر ممکن است داستانی درباره یک شیطان به نظر برسد، اما در واقع درباره اعتماد به خدا است. در ابتدای فیلم، قهرمان داستان، پدر دیمین کاراس، دچار بحران ایمان است. او نسبت به دیگران بیزار شده است.

مردی بی خانمان در ایستگاه متروی نیویورک از او می پرسد: "پدر، آیا به یک پیرمرد محراب کمک می کنی؟" پدر کراس به راه می افتد و رنج مرد را دور نگه می دارد. به نظر می رسد که از آن می ترسد.

جن گیری که در عنوان فیلم به آن اشاره شده او را تغییر می دهد. در خدمت به ریگان مک نیل جوان، پدر کاراس به استفراغ پرتابه او، طغیان‌های خشونت‌آمیز و معروف‌ترین آن‌ها سرش را 360 درجه می‌چرخاند. پدر کاراس به جای دور شدن از لجن و دیوانگی وحشت واقعی، با آن مقابله می کند. او به شیطانی که دختر را تسخیر کرده است می گوید: «من را ببر. او زندگی خود را تقدیم می کند تا جسم و روح یک کودک آسیب پذیر زنده بماند.

با پایان فیلم، به ما می گویند که دختر هیچ خاطره ای از تسخیر شدن یا احتمالا از مردی که دیو را بیرون کرده است، ندارد. اما وقتی با کشیشی دیگر برخورد می کند، چشمانش به یقه روحانی او متمرکز می شود. خم می شود و گونه اش را می بوسد. چیزی در اعماق حواس او بود که خدا در کار پایان دادن به داستان ترسناک او بود.