قانون حفاظت از ورزش کالج کافی نیست

در 20 سال گذشته، ورزشکاران کالج امتیازات بیشتری را به دست آورده اند، نه با مذاکره با مربیان خود یا مدارسی که برای آنها بازی می کنند، بلکه با استفاده از سیستم قانونی. در دادگاه، بازیکنان حق کسب درآمد از تصویر خود را به دست آورده اند. آزادی حرکت را به دست آوردند و به آنها اجازه می داد بدون جریمه بین برنامه ها منتقل شوند. و شاهد ایجاد یک سیستم تقسیم درآمد هستیم که به آنها امکان می دهد مستقیما توسط مدارس پرداخت شوند. با انباشته شدن شکست های قانونی، NCAA میلیون ها دلار را برای لابی کردن کنگره هزینه کرده است تا بتواند برخی از اختیارات را پس بگیرد.

اکنون ممکن است تلاش‌های این سازمان سرانجام نتیجه داده باشد: در اواخر سپتامبر، سنا قانون ورزش کالج محافظت (PCSA) را تصویب کرد، یک لایحه دو حزبی که حامیان آن امیدوارند ثبات مورد نیاز را برای ورزش دانشگاهی به ارمغان بیاورد. اکنون این لایحه به مجلس نمایندگان منتقل می‌شود که پس از انتخابات میان‌دوره‌ای دوباره تشکیل می‌شود.

از سال 2020، بیش از 40 لایحه با هدف ایجاد دستورالعمل های ملی سازگار برای برنامه های ورزشی دانشگاهی به کنگره ارائه شده است. اما PCSA یکی است که بیش از همه پیشرفت کرده است. همانطور که ممکن است برای یک قانون ساده انتظار داشته باشیم، این لایحه به برخی از مسائل می پردازد و برخی دیگر را دست نخورده باقی می گذارد. با این حال، PCSA علیرغم جاه طلبی خود به اندازه کافی برای رفع مشکلات ورزشی کالج قابل توجه نیست. در عوض، نتیجه اصلی آن بازگرداندن موازنه قدرت به نفع NCAA خواهد بود.

ورزش های کالج محبوب تر از هر زمان دیگری هستند و درآمدزایی بیشتری دارند. اما فقدان دستورالعمل‌های متفاوت در مورد نحوه ساخت محصول باعث ایجاد بی نظمی در مورد تعدادی از موضوعات شده است. یکی از مثال‌های متعدد: در ماه ژوئن، NCAA قوانین واجد شرایط بودن جدیدی را تصویب کرد که به ورزشکاران اجازه می‌داد تا پنج فصل در طول پنج سال بازی کنند.

(طبق قوانین قبلی، ورزشکاران می‌توانستند به مدت چهار فصل در طول پنج سال رقابت کنند و به دلیل مصدومیت یا سایر شرایط غیرمعمول، اجازه یک فصل قرمزپوش را داشتند.) اما قوانین جدید در حال حاضر در یک شکایت کلاسی توسط بازیکنان دسته اول که در فصل 2022-23 بازی کرده‌اند و امسال فارغ‌التحصیل شده‌اند، به چالش کشیده شده‌اند.

بازیکنان، که برخی از آنها قبلا شروع به بازی حرفه‌ای کرده‌اند، ادعا می‌کنند که به آنها مدیون فصل پنجم واجد شرایط بودن هستند، زیرا تغییرات قوانین اخیر باعث شد فرصت‌های نام، تصویر و شباهت (NIL) را از دست بدهند، سیاستی که اخیرا اتخاذ شده است که به بازیکنان اجازه می‌دهد از خود درآمد کسب کنند.

این نوع سردرگمی حقوقی یک شکایت رایج در مورد سیستم ورزش کالج را توضیح می دهد: اینکه اکنون بیش از حد اصلاح شده است. برخلاف گذشته نزدیک، زمانی که کالج‌ها به غیر از پرداخت شهریه به بازیکنان پرداخت نمی‌کردند، اکنون رقابتی برای جذب ورزشکاران مورد تقاضا در بین برنامه‌ها شعله‌ور شده است. کوارتربک های شروع کننده در Big Ten و کنفرانس جنوب شرقی ممکن است به راحتی هر کدام تا 3 میلیون دلار در معاملات NIL جذب کنند.

تلاش برای ایجاد فهرست های قهرمانی باعث شده است که دانشگاه ها از یکدیگر پیشی بگیرند. برخی از برنامه‌های فوتبال رده بالای کالج از 40 تا 55 میلیون دلار برای به خدمت گرفتن یک تیم نخبه هزینه می‌کنند. طبق گزارش ها، ایالت اوهایو که انتظار می رود در این فصل برای قهرمانی ملی رقابت کند، با حدود 50 میلیون دلار گران ترین تیم فوتبال دانشگاهی را دارد.

برای برخی، این فقط سرمایه داری در کار است. ورزشکاران کالج میلیاردها درآمد برای NCAA ایجاد می کنند. چرا آنها نباید از کار خود پاداش بگیرند؟ خرج کردن پول برای حفظ یک برنامه برتر تفاوتی با آنچه در ورزش های حرفه ای اتفاق می افتد ندارد، جایی که برخی از ورزشکاران ممکن است صدها میلیون دلار درآمد کسب کنند. با این حال، تصمیم گیرندگان بر این باورند که شکاف های نابرابری بین مدارس تنها در حال افزایش است و بسیاری از برنامه ها قادر به همراهی مالی با چشم انداز جدید نیستند.

سناتور ماریا کانتول از واشنگتن، یک دموکرات که در کنار سناتور جمهوری‌خواه تد کروز از تگزاس در نویسندگی PCSA مشارکت داشت، گزارشی منتشر کرد که در آن به افزایش انفجاری هزینه‌های ورزشی در دانشگاه اشاره کرد. بر اساس داده‌های ذکر شده، 94 درصد از برنامه‌های بخش I بیش از درآمدشان پول خرج می‌کنند. از سال 2005 تا 2023، هزینه های استخدام 322 درصد افزایش یافت. در همین بازه زمانی، حقوق مربیان 370 درصد افزایش یافت.

[ بخوانید : چگونه می توان آشفتگی ورزش های دانشگاهی را برطرف کرد ]

اما تنها هزینه ای که در PCSA به آن پرداخته شده است به میزان پرداختی به ورزشکاران مربوط می شود. اگرچه این قانون میزان درآمدی را که مدارس در حال حاضر می‌توانند با بازیکنان به اشتراک بگذارند، بیش از دو برابر می‌کند، NCAA و کنگره با اعمال محدودیت‌های سخت در مورد غرامت، ارزش بازیکن را تعیین خواهند کرد. در تئوری، این ممکن است از رقابتی بی پایان برای تضمین خدمات یک بازیکن جلوگیری کند، اما محدودیت‌ها قبلا در جلوگیری از یافتن پول به ورزشکاران شکست خورده بودند.

یک عارضه جانبی ممکن است تشدید اقتصاد زیرزمینی باشد که در آن بازیکنان زیر میز بوسیله تقویت‌کننده‌های به‌خوبی به هم متصل می‌شوند - همان اقتصادی که قانونی‌سازی پرداخت بازیکن قصد برهم زدن آن را داشت. با توجه به گزارش هایی مبنی بر اینکه پلی آف فوتبال کالج ممکن است زمین پلی آف سالانه خود را به 24 تیم افزایش دهد، به نظر می رسد که کارگزاران قدرت کالج از هر دو طرف می خواهند - بتوانند آزادانه از ارزش بازار ورزش خود سرمایه گذاری کنند و در عین حال حقوق بازیکنان را برای انجام همین کار محدود کنند.

PCSA همچنین به NCAA یک معافیت ضد انحصار محدود می دهد که به سازمان اجازه می دهد تا شیوه های تجاری را اتخاذ کند که معمولا غیرقانونی و ضد رقابت تلقی می شوند. لیگ اصلی بیس بال دارای معافیت ضد انحصاری است، اما همچنین دارای یک توافق نامه دسته جمعی با بازیکنان است که قوانین توافق شده را در مورد غرامت، رفتار بازیکن و موارد دیگر تعیین می کند. از آنجایی که NCAA چنین چیزی را ندارد، این سازمان به طور موثری از دعوای قضایی که به بازیکنان اجازه می دهد تا اهرم خود را توسعه دهند، جلوگیری می کند.

براندون کوپلند، مدیر اجرایی و یکی از بنیانگذاران Athletes.org، یک سازمان حمایتی که بیش از 5000 بازیکن کالج را نمایندگی می‌کند، به من گفت: «اول و مهم‌تر از همه، یکی از بزرگترین نگرانی‌های ما این است که شما به یک ناقض ضدانحصار زنجیره‌ای معافیت آنتی‌تراست بدهید. آنها هیچ کاری انجام ندادند تا ثابت کنند که سزاوار آن قدرت دوباره بر مردم هستند.»

اگر مدارس در چنین خطر مالی قرار داشته باشند، آنچه که آنها حاضرند برای مربیان برتر بپردازند داستان متفاوتی را بیان می کند. در اکثر ایالت ها، مربی کالج پردرآمدترین کارمند دولتی در ایالت است. 15 مربی پردرآمد در فوتبال دانشگاهی هر کدام بیش از 10 میلیون دلار در سال درآمد دارند. هیچ کس دانشگاه کالیفرنیای جنوبی را مجبور نکرد که سرمربی فعلی خود، لینکلن رایلی، 70 میلیون دلار بخرد، در صورتی که قبل از پایان قراردادش اخراج شود.

هزینه کالج‌ها برای تسهیلات نیز داغ است: هیچ کس دانشگاه ایلینویز را مجبور به صرف 20.9 میلیون دلار برای بزرگ‌ترین جامبوترون در تاریخ فوتبال کالج نکرد، و هزینه‌ها برای نورث وسترن که به تازگی استادیومی را افتتاح کرد که بیش از 800 میلیون دلار هزینه داشت، مشکلی نداشت.

بنابراین علیرغم آنچه که پیروزی قاطع سنا ممکن است نشان دهد، قانون پیشنهادی مخالفان زیادی دارد. NAACP، کنگره سیاه پوستان، AFL-CIO و Athletes.org از جمله سازمان هایی هستند که به شدت مخالفت خود را اعلام کرده اند. NAACP یک گام فراتر رفته و قانونگذاران را متهم کرده است که از این قانون برای ایجاد نسخه مدرن "شیرکشت" استفاده می کنند. از آنجایی که ورزشکاران سیاه پوست بیش از یک سوم بازیکنان بسکتبال و فوتبال کالج را تشکیل می دهند، این سازمان محدودیت شدید درآمد بازیکنان را به عنوان یک موضوع حقوق مدنی می بیند.

سناتور کریس مورفی از کنتیکت به من گفت: «بحران بسیار ساده است. "ورزشکاران شروع به گرفتن حقوق کرده اند. آنها قدرت دارند و مربیان و مدیران ورزشی و مدیران عامل صنعت ورزش این را نمی پسندند، زیرا اکنون آنها فشار دارند تا 14 میلیارد دلار درآمدی را که صنعت ورزش کالج به دست می آورد را با ارزشمندترین شرکت کنندگان در صنعت ورزش دانشگاهی یعنی بازیکنان تقسیم کنند." مورفی و کوری بوکر، سناتور دموکرات، اصلاحیه‌ای را در PCSA ارائه کردند که حقوق مربیان را به 5 میلیون دلار در سال محدود می‌کرد.

این اصلاحیه با نتیجه 47–52 شکست خورد، اما اینکه تعداد زیادی از تلاش‌های بوکر و مورفی حمایت کردند، نشان داد که برخی از قانون‌گذاران حداقل ریاکاری محدود کردن ورزشکاران و تنها گذاشتن مربیان را تشخیص می‌دهند.

برخی از عناصر این لایحه به مسائل جاری می پردازد. به عنوان مثال، طبق این قانون، یک ورزشکار می تواند یک بار بدون از دست دادن شرایط، انتقال یابد. پس از آن، آنها باید برای یک فصل در هنگام انتقال به زمین بنشینند، به استثنای چند مورد برای شرایط فوق العاده. این سیستم مانع از این می‌شود که بازیکنان از برنامه‌ای به برنامه دیگر برای جستجوی بهترین معامله بپرند - یک تکان منصفانه، زیرا بخشی از جذابیت ورزش‌های دانشگاهی تماشای بازیکنان در همان مکان در طول زمان است.

در عین حال، مربیان همچنان می توانند هر طور که می خواهند بیایند و بروند. تنها چیزی که این لایحه در این زمینه به آن اشاره می کند این است که از رفتن مربیان فوتبال به شغل دیگری در طول فصل جلوگیری می کند. در نهایت، بازیکنان توانایی خود را برای به حداکثر رساندن ارزش خود در یک بازار رقابتی از دست می دهند، در حالی که بزرگسالان توانایی خود را حفظ می کنند.

یکی از برجسته‌ترین حامیان این لایحه، نیک سابان است که قبل از بازنشستگی به عنوان سرمربی دانشگاه آلاباما در سال 2024، هفت قهرمانی ملی را به دست آورد. سابان، که اکنون یک تحلیلگر فوتبال کالج ESPN است، یکی از چهره‌های کلیدی در لابی کردن رئیس‌جمهور ترامپ و کنگره برای مداخله بود. سابان قبل از شروع این فصل فوتبال دانشگاهی گفت: "من فکر می کنم بسیاری از مسائلی که در حال حاضر داریم می تواند در این لایحه حل شود، اگر مردم با آن کنار بیایند."

این لایحه کامل نیست، اما از همه چیز بهتر است، و مطمئنا 100 برابر بهتر از آنچه اکنون داریم است، و احتمالا 80 درصد مشکلات را حل می کند.»

آیا آن را انجام می دهد؟ در حالی که هیچ قانونی نمی تواند بی نقص باشد، لایحه ای که عمدتا اختیارات NCAA را تدوین می کند - در حالی که بازیکنانی را که این ورزش را به یک نیروگاه چند میلیارد دلاری تبدیل کرده اند کاهش می دهد - به قیاس NAACP اعتبار می بخشد. پس از برده داری، قرار بود کشت و زرع به سیاهان آمریکایی راهی برای آزادی مالی فراهم کند. در عوض، این سیستم به یک سیستم ظالمانه تبدیل شد که در آن مالکان منابع را کنترل می کردند و کشاورزان سیاه پوست هیچ وسیله ای برای محافظت از خود نداشتند.

بله، این یک مثال افراطی است، اما حقیقت این است که PCSA اساسا چیزی را تغییر نمی‌دهد - سیستم را همانطور که کارگزاران قدرت می‌خواهند حفظ می‌کند.