قبرستان کیهانی سیارات زامبی هشداری وحشتناک در مورد سرنوشت منظومه شمسی ما ارائه می دهد.

"گاهی اوقات مردن بهتر است." چه کسی می تواند سخنان جاودانه جود کراندال را که توسط فرد گوین بی نظیر در اقتباس سینمایی «سماتاری حیوان خانگی استیون کینگ» در سال 1989 بیان کرد، فراموش کند؟ معلوم شد که کراندال می‌توانست درباره جایی ماورایی صحبت کند، درست مثل محل دفن نفرین شده چوماش در قلب یکی از ترسناک‌ترین آثار داستانی کینگ.

دلیل آن این است که ستاره شناسان دو پوسته از دو سیاره زامبی را کشف کرده اند که در میان بقایای زامبی همسایه های سیاره ای آنها در اطراف یک ستاره یا کوتوله سفید که مدت هاست مرده بودند، می چرخند. سیارات متلاشی شده توسط یک شکاف واضح در زباله های اطراف کوتوله سفید J1328-1450، واقع در حدود 1600 سال نوری از زمین، آشکار شدند. تخمین زده می شود که یکی از بقایای آن از اندازه یک سیارک متوسط ​​منظومه شمسی بزرگتر نباشد، در حالی که اندازه دیگری بین ماه و سیاره کوتوله پلوتو تخمین زده می شود.

اگر این به اندازه کافی وحشتناک نبود، این منظومه سیاره ای ترسناک می تواند هشداری وحشتناک در مورد آینده منظومه شمسی خودمان پس از مرگ اجتناب ناپذیر خورشید باشد. کوتوله‌های سفید مانند آنچه در قلب این منظومه قرار دارد، زمانی تشکیل می‌شوند که ستارگانی که هم جرم خورشید دارند، هیدروژن در هسته‌شان تمام شود. این بدان معناست که آنها دیگر نمی توانند هیدروژن را به هلیوم جوش دهند، فرآیند همجوشی هسته ای که فشار بیرونی را فراهم می کند که ستاره را در برابر فشار گرانش خود به داخل پشتیبانی می کند.

در نتیجه، هسته ستارگان فرو می ریزد در حالی که لایه های بیرونی، جایی که همجوشی هسته ای هنوز ادامه دارد، پف می کنند. این فاز به اصطلاح غول سرخ می تواند افزایش شعاع ستاره ها را تا 100 برابر افزایش دهد. وقتی این اتفاق در حدود 5 میلیارد سال آینده برای خورشید رخ می دهد، ستاره ما منبسط می شود تا سیارات داخلی از جمله زمین را مصرف کند.

مرحله غول سرخ زمانی پایان می‌یابد که لایه‌های بیرونی همراه با بقایای سیارات مصرف‌شده پراکنده می‌شوند و یک هسته ستاره‌ای در حال دود باقی می‌ماند که اکنون یک کوتوله سفید است که توسط بقایای قرص‌شکل لایه‌های بیرونی آن و بچه‌های سیاره‌خوار احاطه شده است. اما ممکن است این مرگ نهایی تمام سیاراتی نباشد که زمانی به دور این ستاره مرده می چرخیدند.

نیکولا جنتیله فوسیلو، اخترشناس دانشگاه تریست ایتالیا، در بیانیه‌ای گفت: مدتی است که می‌دانیم سیارات ممکن است فراتر از تبدیل ستاره مرکزی خود زنده بمانند، اما این اولین نمونه از یک منظومه پیچیده با یک دیسک بقایای دوگانه و احتمالا دو سیاره کوچک بازمانده است.

مرگ خشن ستاره ای نمی تواند این دو سیاره سیاره جیسون وورهیس را بکشد

این سیستم به دلیل شکاف بزرگ بین حلقه های داخلی و خارجی پایدار و قابل توجهی متفاوت است. همه دیسک‌های زباله‌ای که قبلا در اطراف کوتوله‌های سفید شناخته شده بودند، توسط دیسک‌های منفرد، مسطح و چرخان احاطه شده‌اند، نه ساختاری دوگانه مانند این.

جنتل فوسیلو از رصدخانه نجومی تریست گفت: «این منظومه نمایی نادر از روند خشونت آمیز و پر هرج و مرج است که طی آن یک منظومه سیاره ای به پایان خود می رسد، و اشاره می کند که ستارگان مرده می توانند ساختارهای دیسکی بسیار پیچیده تر از آنچه قبلا تصور می شد داشته باشند.

این تیم فکر می‌کند که این ساختار دوگانه منحصربه‌فرد شواهدی از سیاراتی است که در طول فاز غول سرخ این کوتوله سفید کاملا تبخیر نشده‌اند.

این بدان معناست که درست مانند ساکنان و ساکنان دریاچه کریستال نمی توانند پسر بچه پاملا وورهیس را به پایان برسانند، حتی یک ستاره در حال انبساط نیز نمی تواند این دو سیاره را به پایان برساند.

یک تصویر یک دانه سیاهچاله عظیم را در کنار یک سیاهچاله با جرم ستاره ای استاندارد نشان می دهد (اعتبار تصویر: Fortuna و Gentile Fusillo) مشاهدات این تیم که با تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT) انجام شد، وجود کلسیم، اکسیژن، منیزیم و آهن را در دیسک اطراف کوتوله سفید نشان داد. این نشان می دهد که سیارات نابود شده ترکیبی شبیه به سیارات سنگی منظومه شمسی داخلی داشته اند.

محققان همچنین شواهدی مبنی بر تنوع ترکیب در سیارات تخریب شده پیدا کردند. شیمی حلقه‌های بیرونی از حلقه‌های داخلی منحرف شده است، که نشان می‌دهد حداقل دو سیاره مصرف‌شده ترکیبات بسیار متفاوتی داشتند.

لاگوس-ویلچس توضیح داد: «بنابراین این سیستم یک نگاه اجمالی قابل توجه از آینده سیستم‌های سیاره‌ای، از جمله سیستم‌هایی مانند سیستم ما، ارائه می‌دهد.

تحقیقات این تیم روز دوشنبه (26 اکتبر) در مجله Nature Astronomy منتشر شد.