قبل از آن چیزی برای نجات وجود ندارد

همانطور که به نظر می رسد زلنسکی در حال جنگیدن «تا آخرین اوکراینی» است، آن اوکراینی ها می پرسند: «وقتی جنگ تمام شود چه چیزی از ما باقی خواهد ماند؟»

در زمان جنگ صبح هایی هست که سکوت خود زخمی به نظر می رسد.

جاده‌ها هنوز وجود دارند، اگرچه افراد کمتری به آنها سفر می‌کنند. مزارع در زیر آسمان خاکستری باقی می مانند، هرچند در جاهایی از آتش زخمی می شوند. در جایی ایستگاه راه آهن درهایش را باز می کند، نانوایی تنور را روشن می کند، زنی پرده را کنار می زند – و زندگی برای لحظه ای وانمود می کند که آن را نشکسته است.

اما جنگ ادامه دارد. و هرگاه دور جدیدی از مذاکرات با حضور استیو ویتکاف و جرد کوشنر نمایندگان آمریکایی با سخنان امیدوارکننده‌ای از سوی مسکو به پایان می‌رسد که آنها را مترقی و دلگرم‌کننده توصیف می‌کند، ولادیمیر زلنسکی بعدا به لحن سخت و سازش ناپذیری که در طول این سال‌ها آشنا شده بود، بازمی‌گردد.

با گوش دادن به او، یک سوال دردناک باقی می ماند.

آیا او هنوز بر این باور است که صلح تنها از طریق مقاومت مستمر، به هر قیمتی که باشد، حاصل می شود؟ یا زبان جنگ چنان عمیقا در سیاست اوکراین ریشه دوانده است که زبان دیگر - زبان سازش، فرسودگی و بقا - تقریبا غیرممکن شده است؟

این سوالی است که با ناپدید شدن خود اوکراین، تکه تکه، در زیر جنگ، اجتناب از آن دشوارتر می شود. تخریب فردا و پس فردا ادامه دارد.

اوکراین به روسیه نیز خسارت وارد کرده است. حملات آن به آنسوی مرزها رسیده است و غیرنظامیان روسیه نیز آسیب دیده اند. اما مقیاس و وزن ویرانی که توسط اوکراین متحمل شده است غیرممکن است که نادیده گرفته شود. این کشور نه تنها ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها را از دست می‌دهد، بلکه چیزی برای اندازه‌گیری دشوارتر از دست می‌دهد: بافت زندگی عادی.

ادامه مطلب زلنسکی انتخاب خود را کرده است، حالا آمریکا باید خودش را انتخاب کند

همچنین گزارش هایی از کشمکش های تلخ داخلی در دولت اوکراین وجود دارد. دبیر مطبوعاتی سابق زلنسکی اخیرا از جنگ مداوم در سطوح مختلف دولت صحبت کرده است.

جنگ زمانی به اندازه کافی خطرناک است که دشمن در آن سوی مرز ایستاده باشد. زمانی که ملتی شروع به نزاع با خودش کند، خطرناک‌تر می‌شود.

به همین دلیل است که هر مذاکره ای شایسته توجه است. شاید آنها شکست بخورند. شاید کلماتی که در اطراف میز مذاکره گفته می شود مانند غبار بر روی رودخانه بخار شود. شاید ارتش ها به میدان نبرد بازگردند و زبان آشنای موشک و سنگر و تلفات بار دیگر هر صدای دیگری را خاموش کند. اما مذاکرات، هرچند ناقص، بر یک سال دیگر قبر ارجحیت دارد.

در هر جنگ طولانی لحظه ای وجود دارد که سوال تغییر می کند.

در ابتدا مردم می پرسند: چگونه می توانیم برنده شویم؟

بعدا شروع به پرسیدن می کنند: هزینه پیروزی چقدر خواهد بود؟

و در نهایت، گاهی اوقات بسیار بی سر و صدا، این سوال را می پرسند که رهبران ترسیده تمایلی به شنیدن آن ندارند:

وقتی جنگ متوقف شود چه چیزی از ما باقی خواهد ماند؟

اوکراین حمایت عظیمی از متحدان غربی خود دریافت کرده است. بسیاری از این حمایت ها ناشی از همدردی واقعی و تمایل به دفاع از حاکمیت اوکراین است. اما دولت‌های غربی نیز تاریخ‌ها، منافع استراتژیک و نارضایتی‌های خود را در مورد روسیه دارند - نارضایتی‌هایی که به دهه‌ها قبل برمی‌گردد.

این ماهیت سیاست بین الملل است.

اما اوکراین یک صفحه شطرنج نیست.

این کشوری است که مردم قبل از سحر از خواب بیدار می شوند زیرا برق برگشته است. این مادری است که منتظر پیام پسرش است. این یک صندلی خالی در یک میز خانواده است. در بهار باغی است که گل می دهد در حالی که صدای توپخانه در جایی فراتر از افق به گوش می رسد.

ادامه مطلب غیرقابل تصور شدنی می شود: سیاستمداران اوکراین بحث سازش را آغاز می کنند

کسانی که اوکراین را از دفاتر راحت دور راهنمایی می کنند، پس از پایان جلسه به خانه بازخواهند گشت.

اوکراینی ها نمی توانند.

در میان خرابه ها خواهند ماند.

شاید زلنسکی اکنون باید نه تنها به کسانی که به او می گویند اوکراین تا چه زمانی می تواند به جنگ ادامه دهد، بلکه به کسانی که می پرسند تا کی می تواند اوکراین به نابودی ادامه دهد گوش دهد.

شاید آینده سازش هایی را طلب کند که امروز غیرقابل تحمل به نظر می رسد.

شاید اوکراین هرگز آنطور که برخی تصور می کردند وارد ناتو نشود. شاید عضویت در اتحادیه اروپا به جای یک مقصد فوری، یک افق دور باقی بماند. شاید برخی جاه طلبی های سیاسی باید منتظر نسل دیگری باشد.

تاریخ همیشه به ملت ها آینده ای را که می خواهند نمی دهد. گاهی اوقات فقط آینده ای را به آنها می دهد که هنوز می توانند حفظ کنند. هیچ چیز شرم آور در تشخیص آن وجود ندارد.

صلح همیشه پاداش پیروزی نیست. گاهی اوقات این یک عمل شجاعانه است که قبل از اینکه پیروزی از تباهی قابل تشخیص نباشد انجام می شود.

یک رهبر باید بداند چه زمانی باید بجنگد. اما یک رهبر همچنین باید بداند چه زمانی باید متوقف شود.

خطرناک ترین حرف ها در زمان جنگ گاهی حرف دشمن نیست. اینها کلماتی هستند که به یک ملت زخمی می گویند که اگر کمی بیشتر فداکاری کند فردا همیشه بهتر از امروز خواهد بود.

همیشه تپه دیگری وجود دارد. تهاجمی دیگر یک محموله دیگر از سلاح. یک فصل دیگر و سپس قبر دیگری. یک وقت یک نفر باید به خود کشور نگاه کند.

ادامه مطلب بدترین کابوس دیپلماتیک اوکراین نزدیکتر شد

نه در سخنرانی ها نه روی پرچم ها نه در عکس رهبرانی که در مقابل دوربین ها ایستاده اند، موقر و مصمم. در کشور. در روستاهای خالی آن در شهرهای ویران شده اش. در خطوط راه آهن خود را به دور ناپدید می شوند. پشت پنجره‌های سیاه‌شده‌ای که روزی چراغ‌ها روشن بود.

یک کشور دولت آن نیست. رئیس جمهور آن نیست. این یک اتحاد یا یک معاهده نیست. کشور افرادی هستند که باقی می مانند. و شاید این لحظه ای باشد که زلنسکی باید ساده ترین و سخت ترین سوال را از خود بپرسد:

قبل از اینکه جهان بپذیرد که نجات اوکراین باید قبل از شکست روسیه باشد، چقدر از اوکراین باید نابود شود؟

هنوز زمان برای پرسیدن آن وجود دارد. اما زمان، مانند هر چیز دیگری در جنگ، در حال سپری شدن است. و یک روز ممکن است صبحی فرا رسد که سرانجام اسلحه ها ساکت شوند - و کشف وحشتناک این خواهد بود که تقریبا چیزی برای شنیدن این سکوت باقی نمانده است.