قتل های واترفورد باعث ایجاد تبادل خون در Liveline می شود

با وجود همه چیزهایی که در Liveline (رادیو RTÉ 1، روزهای هفته) از زمانی که کایران کودیهی به عنوان مجری برعهده گرفت تغییر کرده است، برخی از عناصر به طور سرسختانه، اگر نه کاملا اطمینان بخش، یکسان هستند.

توانایی نمایش برای ایجاد دعواهای عجیب و غریب و نامناسب دست نخورده باقی می ماند، برای مثال، حداقل اگر نسخه چهارشنبه اتفاقی باشد. در حالی که بقیه کشور به قتل های وحشتناک خانواده انگلیسی در واترفورد با وحشت مات و مبهوت واکنش نشان می دهند، کودیهی در عوض خود را در حال تعدیل مبادلات بداخلاقانه در مورد مسائل ناشی از اخبار وحشتناک می بیند.

اگر منصف باشیم، Cuddihy به قصد ایجاد درگیری های بی رویه روی آنتن برنامه ریزی نمی کند. با آتش‌سوزی مرگبار که کیم و فیلیپ انگلیش و پسرانشان کالوم و جیدن را به قتل رساند و با ارعاب یک باند مواد مخدر محلی مرتبط شد، کودیهی با دبورا صحبت می‌کند، که تهدیدات - و بدتر از آن - را که پسرش به دلیل بدهی‌های پسرش به دلالان کوکائین متحمل شده بود، بازگو می‌کند.

دبورا که با صدایی مبدل صحبت می‌کرد، می‌گوید که چگونه با پرداخت ۵۰۰ یورو اولیه، اخاذی با افزایش اعتیاد پسرش تشدید شد و دلال‌های مختلفی برای تقاضای پول حاضر شدند. یک بار شیشه های او شکسته شد.

علاوه بر زندگی در ترس دائمی - "همیشه تحت نظر هستید" - وضعیت بد او در واقع به جای اینکه با پرداخت بدهی ها بهبود یابد، پیچیده شد و دلالان ترجیح می دادند اهداف آسانی را دنبال کنند.

اگرچه پس از ورود پسرش به مراکز توانبخشی، این تهدید کاهش یافت، اما داستان تلخ دبورا بر سهولتی که کل خانواده‌ها می‌توانند به خاطر پولی که مصرف‌کنندگان مواد به دلالان بدهی دارند وارد چرخه خشونت شوند، نشان می‌دهد.

تا اینجا خیلی دلخراش اما همه چیز بعد از اینکه Cuddihy از رابرت، یک فروشنده مواد مخدر که تبدیل به جرم‌شناس شده است، می‌شنود و پیشنهادی بدیع (به بیان خفیف) برای کاهش تشدید ارعاب مربوط به بدهی قبل از تبدیل شدن به مرگ‌آور دارد، بد می‌شود. با ناکارآمدی اقدامات پلیس و اجتناب ناپذیر مصرف مواد مخدر، رابرت پیشنهاد می‌کند که «پیام‌رسان‌های معتبر» محلی به‌عنوان واسطه‌ای بین دلال‌ها و خانواده‌های کاربران برای تسویه بدهی‌ها عمل کنند تا از قصاص کشنده بالقوه جلوگیری کنند.

رابرت می گوید: «خشونت برای تجارت بد است» و توضیح می دهد که چرا باندها با این رویکرد موافقت می کنند. Cuddihy در مورد هر چیزی که مجرمان را بدون مجازات می گذارد کاملا مشکوک به نظر می رسد: "آیا این نسخه ای از "مقابله با سارقان نباش" نیست؟

اما نگرش دوسوگرای میزبان در مقایسه با واکنش تماس گیرنده بعدی او چیزی نیست. کریس می گوید: «این مرد خون من را به جوش می آورد.

اگر کریس در مورد مشکل واضح است - "هیچ عامل بازدارنده ای در این کشور وجود ندارد" - او در مورد راه حل کمتر مشخص است، فراتر از سرکوب جرم به شیوه ای قوی و اگر تعریف نشده باشد. او می‌گوید: «من رشته افکارم را از دست می‌دهم چون خیلی آزرده‌ام.

رابرت نیز به نوبه خود از موضع خود دفاع می کند و ادعا می کند که زندان باعث تشدید جنایت در مجرمان جوان می شود، اما او در پاسخ به این سوال که آیا قاتلان خانواده انگلیسی، صرف نظر از سنشان، باید زندانی شوند یا خیر، به پرونده خود کمکی نمی کند. کودیهی با تکان دادن بی حوصله می گوید: «پاسخ باید مثبت باشد.

این لحن بحث‌آمیز تلخ ممکن است در تضاد با حالت گسترده‌تر تنفر مبهوت‌کننده باشد، اما با توجه به وقایع وحشتناک در واترفورد نیز قابل درک است. Cuddihy نیز از احساسات شدید مصون نیست، زیرا او ریاکاری حرفه‌ای‌های طبقه متوسط ​​را محکوم می‌کند که حملات مرتبط با مواد مخدر را در حالی که خودشان کوکائین مصرف می‌کنند، «دور می‌کنند».

مجری می‌گوید: «کوکی که دماغشان را بالا می‌برند، از همان مردم می‌خرند». "این حشره من است."

این همچنین بیان معتبر - و به موقع - خشم است.

پس از همه اینها، نظرات مخالفی که در بخش Cuddihy در مورد اعتصاب یک روزه روز چهارشنبه توسط کارکنان بخش دولتی پخش شد، در مقایسه، اگر هنوز پر جنب و جوش باشد، تقریبا ملایم به نظر می رسد.

لی برای حمایت از اعتصاب تلفن می‌زند و شرایط بد و دستمزدی را که دختر پرستارش متحمل شده است را برجسته می‌کند، در حالی که میزبان را به خاطر گفتن این که هزاران نفر به دلیل لغو قرارهای بیمارستانی ناراحت شده‌اند، سرزنش می‌کند.

کودیهی کوتاه پاسخ می دهد: "من از یک طرف وزن نمی کردم." "این یک بیانیه واقعیت است."

سایر مشارکت کنندگان ناگزیر دیدگاه متفاوتی دارند. رابرت شکایت می کند که معلمان حقوق بیشتری نسبت به کارگران کارخانه دریافت می کنند، در حالی که استفن با بی حوصلگی ادعا می کند که "کارمندان دولتی بسیار زیاد هستند که هیچ کاری انجام نمی دهند".

علیرغم مواضع متفاوت، این مورد فاقد خشم بحث مواد مخدر قبلی است. اما همه اینها به یک اپیزود قدیمی از نمایش طولانی مدت اضافه می شود که درام مورد نیاز روی آنتن را ارائه می دهد و در عین حال بینش هایی را در مورد موضوعات پر بار ارائه می دهد. اگر دوره تصدی کودیهی در لایو لاین هنوز هم می تواند باعث شوخی خشمگین شود، به این دلیل است که او می داند چگونه عصب را لمس کند.

در نمایش کلیر برن (نیوستالک، روزهای هفته)، مجری برنامه تحولات واترفورد و در خطوط پیکت را با کمترین بحث و جدل پوشش می دهد، خونسردی مرسوم او تضمین می کند که آتش بازی های سبک Liveline ناگهان شعله ور نشود.

اما در حالی که رفتار بیرن با این داستان‌های بزرگ معمولا از تضادهای خارجی اجتناب می‌کند، او همچنان به روش‌های دیگر، با حک کردن تم‌های امضاکننده بی‌سر و صدا، نشان خود را در برنامه Newstalk خود می‌گذارد.

برخی از این موضوعات، مانند تمرکز او بر روی موارد مرتبط با سلامت، شگفت‌انگیز نیستند. برن به ویژه زمانی که این مسائل با مسائل گسترده تری مانند زن ستیزی درگیر است. اگرچه او در طول بحث خود بر توصیف ناپسند کمدین آمریکایی شین گیلیس از زنان در ورزشگاه ها به عنوان "فاحشه" متمرکز است، اما احساسات قوی او در این مورد اشتباه نمی شود.

علاقه او به مقرون به صرفه بودن بازسازی خانه ها کمتر قابل پیش بینی است، اما این موضوعی است که میزبان از روزهای RTÉ خود با قدرت قابل توجهی دنبال کرده است. بیرن با شنیدن ادعای کارول کیسان از تعاونی حساب‌های کشاورزی ایرلندی در روز سه‌شنبه مبنی بر اینکه افراد کم درآمد نمی‌توانند به کمک‌های کمک هزینه‌های مقاوم‌سازی دسترسی پیدا کنند، این موضوع را روز بعد بررسی می‌کند.

درست است، یک الگوی آشنا برای استدلال های Sinn Féin TD Pa Daly (که سیستم اعطای خانه های گرمتر را محکوم می کند) و Fine Gael TD John Clendennen (که از آن دفاع می کند) وجود دارد. اما به نظر می رسد که میزبان از این برخورد گاه و بی گاه لذت می برد، و شکایت قهرمانان داستان در مورد قطع یکی از دیگری را رد می کند. او می گوید: "این یک بحث است. اشکالی ندارد."

نگرش آرام برن به سختی نشان دهنده یک دوره جدید بحث و جدل در برنامه او است. اما بار دیگر نشان می‌دهد که میزبان در محیط پخش نسبتا کم‌تنیدگی Newstalk چقدر راحت به نظر می‌رسد، و در نتیجه حتی یک بحث کوچک هم راه طولانی را در پیش می‌گیرد.

لحظه هفته

در حالی که شان مونکریف (نیوستالک، روزهای هفته) از موضوعاتی لذت می‌برد که دیگران ممکن است آن‌ها را ناخوشایند بدانند، موضوع او درباره ساس‌ها حتی با معیارهای او به‌طور آشکاری جذاب است.

مونکریف (که همچنین یک ستون نویس ایرلندی تایمز است) به دلیل خبر پرواز کانتاس که توسط هجوم ساس ها زمین گیر شده بود، از جانورشناس جانورشناس، میشل دوگون، که انرژی شوخ طبعی را به بحث خارش آور می آورد، در مورد این انگل ها مطلع می شود.

دوگون سهولت سفر ساس‌ها ("آنها سواران فوق العاده ای هستند") و سرعت تکثیر آنها ("وقتی متوجه شدید، دیگر دیر شده است") و همچنین تاثیرات روحی آنها روی ملحفه را شرح می دهد: "اگر یکی را له کنید، لکه خون خوبی خواهید داشت." علاوه بر همه اینها، ساس ها به اکثر حشره کش ها مقاوم هستند.

در پایان، حتی میزبان معمولا غیرقابل اغتشاش نیز به دنبال تکه‌های تسلی‌دهنده اطلاعات است. "آیا آنها می توانند زیاده روی کنند؟" مونکریف می پرسد.

میهمانش با لحن نگران کننده ای پاسخ می دهد: «آه، آنها چیزهای کوچک حریصانه ای هستند.

نمایش Moncrieff در بعدازظهر نیز به خوبی پخش می شود: سعی کنید بعد از آن بخوابید.