قدرت سیاسی عرب اسرائیل در حال افزایش با انتخابات، به چالش کشیدن مفروضات جهان - تحلیل

اواخر شب انتخابات، از منصور عباس در مورد شرایطی که گادی آیزنکوت برای همکاری با احزاب عربی تعیین کرده بود، سوال شد. پاسخ او به یک مشکل فوری تر بود: آیا از ابتدا دولتی تشکیل می شد؟ رهبر رعام در مصاحبه شبکه 16، حساب را مقدم بر مذاکرات قرار داد. ابتدا مشخص کنید که آیا یک دولت قابل دوام است یا خیر، سپس شرایط را مورد بحث قرار دهید. با توجه به نمایش های تلویزیونی در جهت های مختلف، دلیل عملی برای آن سکانس وجود داشت. عباس در حال ارزیابی امکاناتی بود که در اختیار حزب خود و رای دهندگان آن بود. او ممکن است اهرمی داشته باشد.

او ممکن است متوجه شود که نتایج نهایی برای او چیز کمی باقی نگذاشته است. شهروندان عرب اسرائیل اغلب در خارج از کشور به عنوان مدرکی در مورد دیگران مورد بحث قرار می گیرند. بحث های سیاسی خودشان کمتر مورد توجه قرار می گیرد. آنها به عنوان شواهدی از دموکراسی اسرائیل مورد استناد قرار می گیرند یا از طریق تبعیض هایی که با آن مواجه هستند توصیف می شوند. در همین حال، احزاب آنها در حال بحث هستند که چگونه اعمال نفوذ کنند، چه چیزی را مطالبه کنند و طرفداران آنها چقدر مصالحه را بپذیرند. برخی از این انتخاب ها قبلا تاریخ اسرائیل را تغییر داده است.

راعام در ائتلاف بنت-لاپید که در سال 2021 تشکیل شد، شرکت کرد و به حفظ دولتی کمک کرد که در ابتدا توسط نخست وزیری از جناح راست اسرائیل رهبری می شد. این انتخابات می تواند احزاب عربی را دوباره به مرکز مذاکرات ائتلاف نزدیک کند. سه رادیو تلویزیون بلوک نتانیاهو را فاقد اکثریت پیش بینی کردند. طرح به روز شده کانال 14 آن را بالاتر از یک قرار می دهد. این پیش بینی ها باقی می مانند، نه نتیجه رسمی. در پارلمان 120 کرسی اسرائیل، 61 کرسی اکثریت را به ائتلاف می دهد. برگه رای یک شهروند عرب به همان شکلی که یک شهروند یهودی در این محاسبه نقش دارد.

دولت‌ها می‌توانند به این آرا متکی باشند و وقتی حمایت پارلمانی از بین برود، دولت‌ها ممکن است سقوط کنند. هر کسی که اسرائیل را برای مخاطبان بین المللی توصیف می کند، باید به آن قدرت سیاسی وزن مناسب خود را بدهد. وزن کلمه "آپارتاید" کلمه "آپارتاید" به دقت بیشتری نیاز دارد تا شعار شب انتخابات اجازه می دهد. ادعای عفو بین‌الملل به اسرائیل و همچنین سرزمین‌های اشغالی نیز کشیده می‌شود و گزارش آن به نمایندگی اعراب در پارلمان اذعان می‌کند.

حقوق انتخاباتی اعراب، وضعیت فلسطینی‌هایی را که تحت اشغال اسرائیل در کرانه باختری زندگی می‌کنند، که شرایط حقوقی و سیاسی آنها متفاوت است، حل نمی‌کند. مشارکت همچنین تبعیض در داخل اسرائیل را از بین نمی برد. آن استدلال ها بر اساس شرایط خود نیاز به بررسی دقیق دارند. واقعیت دموکراتیک شهروندان عرب که احزاب را سازماندهی می‌کنند، کرسی‌ها را به دست می‌آورند و درباره نحوه اداره کشورشان مذاکره می‌کنند. تفاوت‌های میان این احزاب مهم است. عباس می خواهد رعام در حکومت شرکت کند.

فهرست مشترک، متشکل از هدش، تعال و بلد، پیشنهاد کرده است که در مورد حمایت خارج از دولت جایگزین نتانیاهو مذاکره کند. یوسف جبارین، رهبر آن، خواستار طرحی با بودجه و نظارت برای مبارزه با جنایات شده است و در عین حال خطوط قرمزی را بر روی مسائل ملی، از جمله بودجه جنگ و شهرک سازی تعیین می کند. همکاری باید از این اختلافات جان سالم به در ببرد.

علاقه مشترک به جانشینی نخست‌وزیر، آنچه را که پس از آن اتفاق می‌افتد حل نمی‌کند. راعام با استخدام یوآو سگالوویتز، قانون‌گذار یهودی سابق Yesh Atid که زمانی ریاست واحد ملی جنایات جدی اسرائیل را بر عهده داشت، گام مهم دیگری برداشته است. حرکت او به حزبی با ریشه‌های اسلام‌گرا-محافظه‌کار، پرسش‌هایی را درباره پلیس، مشارکت و هویت سیاسی در یک اتاق مطرح می‌کند. رای دهندگان می توانند آن را به عنوان یک فرصت، یک اشتباه یا ترتیبی که بعید به نظر می رسد دوام بیاورند. تصمیم با آنهاست.

چیزی که برای من جالب است این است که چنین انتخابی وجود دارد و از مرزی می گذرد که می تواند از دور غیرقابل حرکت به نظر برسد. بین احزاب یهودی نیز به همان اندازه تفاوت های نتیجه ای وجود دارد. زمانی که کشت نیو و من در سپتامبر با آیزنکوت مصاحبه کردیم، او شرایط مشارکت را شرح داد: پذیرش اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی و دموکراتیک، ارزش‌های اعلامیه استقلال، تعهد خدمت، و به رسمیت شناختن اینکه حماس یک سازمان تروریستی است که باید برچیده شود. او گفت که هیچ حزب عربی را نمی بیند که این اصول را رعایت کند.

او بعدا در پادکست اکتبر گزارش شده توسط رویترز، همسویی خود با هر یک از احزاب عربی را رد کرد. اینها سوالاتی در مورد مسئولیت های دولت هستند. پس از 7 اکتبر، اختلاف بر سر حماس مستقیما به امنیت ملی می رسد و اعتماد شهروندان به کسانی که از طرف آنها تصمیم می گیرند، دارند. رهبران عرب که به دنبال نقش حکومتی هستند، باید انتظار بررسی دقیق مواضع و سوابق خود را داشته باشند، همانطور که شرکای احتمالی آنها نیز باید انتظار داشته باشند. پیشنهادهای آنها بدون اینکه کسی پیشاپیش فرض کند که باید پذیرفته شود، شایسته توجه است. این بی اعتمادی نیز سابقه دارد.

در مقاله‌ای که در 8 اکتبر 2023 منتشر شد، رئیس بلد و سامی ابوشهاده سابق، اهمیت استراتژیک و دستاوردهای سیاسی بالقوه این حمله را بدون محکوم کردن کشتار و ربودن غیرنظامیان مورد بحث قرار داد. او بعدا قتل عام را محکوم کرد، گفت که قبل از درک ابعاد کامل این جنایات نوشته است و گفت که مقاله نباید به این شکل ظاهر می شد. در 5 نوامبر 2023، Ra'am MK Iman Khatib-Yasin گزارش‌های مربوط به کشته شدن نوزادان و تجاوز به زنان را زیر سوال برد، در حالی که درباره فیلم‌هایی که اذعان داشت که تماشا نکرده بود صحبت می‌کرد.

وی همچنین در آن مصاحبه این حمله را غیرانسانی، مغایر با اسلام و غیرقابل توجیه دانست. او عذرخواهی کرد و اظهارات خود را در آن شب پس گرفت. منصور عباس کوچک کردن کشتار را رد کرد و خواستار استعفای او شد. اظهارات مخرب و پاسخ به آنها هر دو در پرونده ثبت شده است. نفتالی بنت، که در سال 2021 حکومتی را که شامل رعام بود رهبری کرد، اکنون با تکرار این ترتیب مخالف است. او اعتراض خود را بر اساس شخصیت غیر صهیونیستی حزب و نه قومیت اعضای آن توضیح داده است.

یایر گولان، رهبر دموکرات ها، از آوردن رعام به ائتلاف حمایت می کند. هر موضعی دارای پیامدهایی برای نوع حکومتی است که می تواند تشکیل شود و مصالحه هایی که نیاز دارد. هیچ کدام را نمی توان از طریق مجموع کرسی ها به تنهایی درک کرد. اینکه هر یک از فهرست های عربی به یک دولت خاص تعلق دارند یا خیر، بستگی به یک توافق قابل اجرا، سیاست های آن و اعتمادی که شرکای آن می توانند حفظ کنند، دارد. امتناع از مشارکت ائتلافی به خودی خود باعث ایجاد نژادپرستی نمی شود. به همین ترتیب، مشروعیت سیاسی یک شهروند عرب نمی تواند به انتخاب حزبی بستگی داشته باشد که اکثریت یهودی آن را موافق می دانند.

یک دموکراسی باید این تمایزات را روشن نگه دارد، به ویژه زمانی که انتخابات باعث ناراحتی آنها می شود. هویت ملی به عادی ترین بخش های زندگی اسرائیل می رسد: امنیت یک خیابان، خدمات عمومی، تعهداتی که شهروندان به یکدیگر بدهکارند. احزاب عرب در مورد چگونگی شکل دادن این نگرانی ها به استراتژی سیاسی خود اختلاف دارند. احزاب یهودی بر سر شخصیت کشور و قیمت همکاری اختلافات خاص خود را دارند.

هیچ رهبر واحدی به جای کل جامعه صحبت نمی کند و هویت یک رای دهنده نمی تواند همه چیز را در مورد تصمیمی که پشت پرده گرفته شده به ما بگوید. عباس با این سوال شروع کرد که آیا امکان تشکیل حکومت وجود دارد یا خیر. پاسخ ممکن است در نهایت او را در داخل یک ائتلاف قرار دهد، از ائتلافی حمایت کند، یا محکم در اپوزیسیون بنشیند. هر یک از این نتایج می تواند از سیاست دموکراتیک ناشی شود.

آزمون مهم این خواهد بود که آیا اسرائیل می‌تواند نتیجه را به دولت مسئول تبدیل کند و در عین حال جایگاه شهروندانی را که نمایندگان آنها خارج از آن باقی می‌مانند، تبدیل کند. در شب انتخابات، توجه به صندلی های دور میز کابینه معطوف می شود. زندگی دموکراتیک کشور همچنین به آنچه برای هر کسی که جایی در آن ندارد، بستگی دارد.