قرارداد دیزلی ترامپ را برای سیاست روسیه اشتباه نگیرید | نظر

مدیر مرکز تحقیقات توران و عضو ارشد موسسه یورک تاون

احکام از قبل نوشته شده است. پرزیدنت دونالد ترامپ اوکراین را فروخته است، منتقدان همیشه حق داشتند: ترامپ، دارایی روسیه، بالاخره دست خود را نشان داد. ما قبلا اینجا بوده ایم - تقریبا دقیقا اینجا.

در فوریه 2025، ترامپ و معاون رئیس جمهور جی. درگذشت اوکراین نیز در آن زمان نوشته شد. هفده ماه بعد، دو رئیس جمهور در آنکارا کنار هم ایستادند و درباره پهپادهای اوکراینی بر فراز مسکو شوخی کردند، پس از یک سال که کیف به آن چیزی اعطا شد که هیچ دولت قبلی به او نداده بود: آزادی انتخاب اهداف خود در داخل روسیه.

این دلیل کافی است تا حکم را مدتی بیشتر نگه داریم. در 9 اکتبر، ترامپ اعلام کرد که روسیه گازوئیل را به بازارهای جهانی ارسال می‌کند - 300000 تن بلافاصله، بیش از سه میلیون تن دیگر - با لغو تحریم‌های خزانه‌داری تا آوریل 2027. دو روز بعد او "آتش‌بس انرژی" را اعلام کرد. کیف با تعلیق حملات پالایشگاهی موافقت کرد و زلنسکی ظرف چند روز گفت که روسیه قبلا آن را شکسته است. هفته گذشته او ترامپ را متهم کرد که اوکراین را برای تسلیم فشار آورده است و پیشنهاد داد کمپین پالایشگاهی را با رهگیرهای پاتریوت مبادله کند.

ترامپ به او گفت که یک توافق ببندد یا ببیند که «بدتر می‌شود». آن کارزار پالایشگاهی مهم‌ترین کاری بود که این دولت با روسیه انجام داد - من در ماه اوت این را گفتم - و اکنون یک تراشه روی میز است.

پیشرفت این هفته مطابق با الگو است. پس از ملاقات با ویتکاف در روز چهارشنبه در سن پترزبورگ، پوتین اصولا با مذاکرات سه جانبه موافقت کرد - پس از 10 نوامبر، هیچ تاریخی مشخص نشد، هیچ چیزی واگذار نشد. کرملین می گوید دستور کار یک معماری امنیتی برای «پس از پایان درگیری» است که به جای مذاکره، پایان را فرض می کند. سه دور از این مذاکرات در سال جاری، در ابوظبی و ژنو، باعث تبادل زندانیان شد.

در زیر این معامله، ترامپ بر اساس فرضیه ای کار می کند که منتقدانش به ندرت در آن صحبت می کنند: روسیه یک ابرقدرت نیست.

یک ابرقدرت در جهان موقعیت مسلط دارد و می‌تواند در سطح جهانی - نظامی، اقتصادی یا تکنولوژیکی - نیروی خود را اعمال کند. روسیه هیچ کدام را انجام نمی دهد. اقتصاد آن تقریبا به اندازه اقتصاد ایتالیا است و هیچ کس ایتالیا را ابرقدرت نمی‌داند. در فناوری، نه تنها ایالات متحده و چین، بلکه کره جنوبی، ژاپن و اسرائیل را نیز دنبال می کند. از نظر نظامی، سال‌ها را صرف شکست دادن همسایه‌ای با کسری از جمعیت و اقتصاد خود کرده است. این کشور بزرگترین زرادخانه هسته ای روی زمین را در اختیار دارد – اما فرانسه، کره شمالی و پاکستان دارای سلاح هسته ای هستند و هیچکس آنها را با ابرقدرت ها اشتباه نمی گیرد.

سلاح های هسته ای بازدارندگی می خرند. آنها نفوذ جهانی را نمی خرند.

همسایگان روسیه به این نتیجه رسیده اند و شروع به بیان آن با صدای بلند کرده اند. الهام علی اف، رئیس جمهور آذربایجان، در کنگره حزب خود در سوم اکتبر، دو ابرقدرت جهان، آمریکا و چین را نام برد و با صراحت افزود: سومی وجود ندارد. نیمه آشکارتر بعدی بود، زمانی که او آذربایجان را به عنوان یک قدرت متوسط ​​توصیف کرد - کشوری که از نظر اقتصادی و نظامی به اندازه کافی خودکفا است تا از حاکمیت خود دفاع کند. این هدف قطعی سیاست آذربایجان است و نسخه هایی از آن از آستانه تا تاشکند در حال پخش است.

جنگ ناموفق روسیه فضای شوروی سابق را به اندازه ای از استقلال خرید که در طول نسل ها نداشته است.

هیچ کدام روسیه را بی ضرر نمی کند. یک برق درجه دو هنوز هم می تواند یک مزاحم درجه یک باشد. گزارش شده است که مسکو مهمات ارتقا یافته، تصاویر ماهواره ای مورد استفاده علیه نیروهای آمریکایی و کمک به توسعه موشک های کروز مافوق صوت و مافوق صوت را به ایران ارسال می کند - تجارت پهپادهای بدون سرنشین در سال 2022 بر اساس یک معاهده 20 ساله انجام می شود. فرانسه با 107 حادثه در سال گذشته، پس از اوکراین، بیشترین هدف عملیات اطلاعاتی روسیه روی زمین است. روسیه نمی تواند در جنگ در مرزهای خود پیروز شود. هنوز هم می تواند هزینه هر کاری را که آمریکا انجام می دهد افزایش دهد.

مشکل بزرگتر این است که جنگ چه چیزی برای روسیه ایجاد می کند. چین در حال حاضر تقریبا 35 درصد از تجارت خارجی روسیه را به خود اختصاص داده و 90 درصد از فناوری تحریم شده وارداتی خود را تامین می کند. موسسه کیل آن را نه ائتلافی از افراد برابر، بلکه یک تامین کننده اسیر می نامد که تخفیف های عمیقی دریافت می کند، زیرا جایی برای فروش ندارد. این وابستگی نه از جنگ، بلکه ناشی از روسیه است که تحریم، شکسته و بی دوست است. توافقی که تحریم‌ها را بر اساس شرایط پوتین لغو می‌کند و دونباس را رها می‌کند، آن را معکوس نمی‌کند. با صرف اهرم های واشنگتن، آن را قفل می کند.

این سوال هرگز این بود که آیا این جنگ به پایان می رسد یا خیر، بلکه سوال این بود که روسیه در زمان انجام آن چگونه به نظر می رسد - و معافیت از دیزل تا آوریل 2027 پاسخ بدی به آن می دهد. چین رقیبی است که ترامپ در رتبه اول قرار دارد و روسیه وابسته رقیب چین نیست. دارایی چین است.

پس پیش بینی پوتین این کار را نخواهد کرد - نه حجم، نه یک آتش بس پایدار، نه توافقی که از تسلیم شدن متوقف شود. هنگامی که این موضوع آشکار شد، احتمالا پس از 3 نوامبر، پرداخت دوره متوقف می شود و ترامپ آن را رها می کند، همانطور که آخرین دوره را رها کرد. او تابع مسکو نیست. او هرگز روسیه را آنقدر مهم نمی‌دانست که بتواند دکترینی در اطراف ایجاد کند، که دقیقا همان چیزی است که سیاست او را در هر دو جهت قابل برگشت می‌کند.

مراقب باشید که آیا پوتین برای او مفید می ماند یا خیر. در حال حاضر، برای حدود دو هفته دیگر، او است.

جوزف اپشتاین مدیر مرکز تحقیقات توران است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.