قرار بود نوازش سگ ها استرس را کاهش دهد - دانشمندان چیز دیگری پیدا کردند

بر اساس مطالعه جدیدی که اثرات تماس فیزیکی بین سگ ها و صاحبان آنها را مورد بررسی قرار داده است، نوازش سگ شما ممکن است بیشتر از ایجاد لبخند بر روی صورت شما باشد.

محققان دانشگاه اینسبروک دریافتند که صاحبان سگ هایی که سگ های خود را بعد از یک موقعیت استرس زا لمس می کنند، در مواجهه با چالش دوم، سطح استرس کمتری را نشان می دهند.

دکتر مونیکا برنتسن، مشاور روانشناس و روانشناس عصبی که در این مطالعه شرکت نداشت، به نیوزویک گفت که یک توضیح احتمالی این است که تعامل با یک سگ آشنا ممکن است به سیستم عصبی هشدار دهد.

او گفت: "مغز انسان دائما در حال بررسی یک سوال است: آیا من ایمن هستم؟ نوازش سگی که می شناسید به جای فکر کردن، از طریق بدن پاسخ مثبت می دهد. لمس آرام و ریتمیک، گرما و یک حیوان آرام و آشنا، همه به سیستم عصبی می گویند که بایستد."

این مطالعه که در Biological Psychology منتشر شد، شامل 64 صاحب سگ، از جمله 51 زن و 13 مرد، با میانگین سنی 34 سال بود. هر شرکت کننده سگ خود را که باید حداقل 2 ساله، سالم و راحت در محیط ناآشنا بود، آورد.

برای بررسی اثرات تماس فیزیکی، محققان شرکت کنندگان را در معرض دو کار استرس زا قرار دادند: یک مسابقه دانش عمومی زمان بندی شده و یک تمرین ریاضی ذهنی.

در طول مسابقه، شرکت کنندگان فقط پنج ثانیه فرصت داشتند تا به هر سوال پاسخ دهند. برای تکلیف ریاضی، آنها باید با اعداد ثابت شمارش معکوس می‌کردند، در حالی که یک نقطه قرمز چشمک‌زن را دنبال می‌کردند و از کاهش سرعت آنها جلوگیری می‌کرد. یک محقق آنها را از طریق تماس های ویدیویی تحت نظر داشت و بازخورد منفی ارائه کرد.

شرکت کنندگان دو بلوک تست جداگانه را تکمیل کردند. در یکی، آنها می‌توانستند با نوازش، نوازش یا در آغوش گرفتن سگ‌هایشان آزادانه با آنها تعامل فیزیکی داشته باشند. در سگ دیگر، سگ‌هایشان روی یک افسار کوتاه در همان نزدیکی می‌ماندند، جایی که می‌توانستند ببینند و با آنها صحبت کنند، اما اجازه نداشتند به آنها دست بزنند.

محققان مغز و فعالیت شرکت‌کنندگان را با استفاده از ضبط‌های مغزی و الکتروکاردیوگرام (ECG) زیر نظر گرفتند و همچنین از آنها پرسیدند که در نقاط کلیدی چه احساسی دارند.

در ابتدا، محققان می خواستند تعیین کنند که آیا نوازش سگ می تواند به بهبود سریعتر افراد پس از یک موقعیت استرس زا کمک کند. با این حال، نتایج مزیت بازیابی فوری را نشان نداد.

تفاوت های قابل توجه تری در طول دومین کار پر استرس ظاهر شد.

پس از انجام اولین چالش، شرکت کنندگان پنج دقیقه استراحت داشتند. کسانی که سگ های خود را در طول استراحت لمس کردند، در مواجهه با چالش بعدی، پاسخ های استرس بیولوژیکی ضعیف تری نشان دادند.

برنتسن گفت که این اثر را می توان با اثرات فیزیولوژیکی لمس ملایم، از جمله فعال شدن سیستم "استراحت و هضم" پاراسمپاتیک و افزایش اکسی توسین، که به گفته او می تواند ضربان قلب و پاسخ کورتیزول را کاهش دهد، مرتبط دانست. او این را با "حفاظ اجتماعی" مقایسه کرد که در هنگام حضور یک فرد مورد اعتماد در یک موقعیت استرس زا مشاهده می شود.

او گفت: "مغزی که به تازگی به او گفته شده "تو در امان هستی" چیزهای استرس زا بعدی را از پایه پایین تر شروع می کند. منابع بیشتری در مخزن دارد، بنابراین لازم نیست به سرعت از صفر به وحشت برود."

ضبط‌های مغزی شرکت‌کنندگان نشان داد که افرادی که با سگ‌هایشان تماس فیزیکی داشتند، در طول بخش دوم آزمایش، فعالیت موج آلفا بالاتری داشتند که نشان‌دهنده کاهش فعال‌سازی مغز بود.

کسانی که در طول استراحت سگ های خود را لمس نکردند، همان اثر را نشان ندادند.

به گفته برنتسن، آشنایی سگ نیز می تواند نقش داشته باشد. او گفت: "یک سگ عجیب چیزی برای ارزیابی است. سگ شما سال ها به مغز شما آموزش داده است که "این یکی امن است"، بنابراین سیگنال آرام بخش سریعتر می رسد و عمیق تر می شود."

محققان همچنین دریافتند که احساسات گزارش شده شرکت کنندگان لزوما با پاسخ های بیولوژیکی بدن آنها مطابقت ندارد. میزان استرسی که کسی می گوید همیشه با آنچه ضربان قلب و فعالیت مغزشان نشان می دهد مطابقت ندارد.

به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که تماس فیزیکی با سگ‌ها ممکن است بر نحوه واکنش بدن به موقعیت‌های استرس‌زا در آینده تأثیر بگذارد، به جای تسریع بهبودی از استرسی که قبلا رخ داده است.

برنتسن نسبت به تفسیر این یافته ها به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه نوازش سگ می تواند اضطراب را درمان کند هشدار داد. او گفت: "درازمدت و هشدار: لحظات منظم آرامش مانند این ممکن است به کاهش سطح اولیه استرس شما در طول زمان کمک کند، اما بیشتر مطالعات کوچک و کوتاه مدت هستند. این یک درمان برای اضطراب نیست، اما راهی ارزان و دلپذیر برای تقویت سیستم عصبی قبل از یک روز سخت است."

ونسا کافمن و همکاران، بافر استرس ناشی از حیوانات خانگی به لمس بستگی دارد: شواهد از اقدامات مغزی و قلبی، روانشناسی بیولوژیکی (2026). DOI: 10.1016/j.biopsycho.2026.109366

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و اما لی سانگ