قلبش یک مایل مانده به پایان ایستاد. شش ماه بعد، او مسابقه را به پایان رساند

گرت هاپکینز، یک امدادگر که حدود 2 کیلومتر از پایان ماراتن لندن 2026 به همراه همسرش جودی و دو پسرشان دچار ایست قلبی شد.

گرت هاپکینز چهل کیلومتر در ماراتن لندن 2026 با همسرش جودی تماس گرفت.

جودی به او یادآوری کرد که تنها 2 کیلومتر باقی مانده بود - یا حدود یک مایل. می توانست راه برود.

اما چیزی در صدای شوهرش او را نگران کرد. سپس صدای غوغایی شنید و تماس قطع شد.

حالا، جودی، یک پرستار 38 ساله، در تلاش بود تا او را پیدا کند.

او مکان او را ردیابی کرد و به یک چادر پزشکی در همان نزدیکی رفت. شماره مسابقه او را به امدادگران داد و پرسید که آیا او را آورده اند یا خیر.

به او گفتند شوهرش ایست قلبی داشت.

پلیس او را روی سنگفرش نشاند و جدیت آنچه در حال رخ دادن بود شروع به فرو رفتن کرد.

او در مصاحبه ای با The London Standard به یاد می آورد: «همه چیز کمی مبهم بود.

قلب گرت 16 دقیقه ایستاد. آمبولانس او ​​را به بیمارستان سنت توماس، درست روبروی ساختمان پارلمان برد.

او حدود چهار هفته را در بخش مراقبت‌های ویژه در آنجا سپری کرد، در کما. پزشکان نگران بودند که او ممکن است در حالت نباتی قرار گیرد.

سپس، پس از 28 روز، گرت شروع به نشان دادن علائم بیداری کرد. این یکی از آن چیزی بود که جودی بعدها آن را "1000 پیروزی کوچک" نامید.

در 26 آوریل، وقتی به کیلومتر 25 ماراتن لندن رسید، گرت به جودی پیام داد و گفت که گوساله‌هایش احساس می‌کنند که قرار است منفجر شوند.

او به استاندارد گفت: «من دوست ندارم تسلیم شوم.

پانزده کیلومتر بعد تماس تلفنی آمد. سپس آمبولانس و مراقبت های ویژه.

چند هفته بعد، پس از اینکه در بیمارستان از خواب بیدار شد و به واحد توانبخشی بیمارستان نورثویک پارک منتقل شد، گرت خود را در یک مسابقه استقامتی دیگر دید.

اما ماراتن نبود. او به سادگی سعی می کرد صحبت کند، راه برود، بخورد، بیاشامد - تا روی پاهایش بلند شود و دوباره زندگی کند.

عفونت، نارسایی کلیه و سایر عوارض وجود داشت.

جودی بهبودی را به عنوان یک ترن هوایی توصیف کرد. اما او هرگز امید خود را از دست نداد.

گرت به قول خودش "خانواده ای برای زندگی" داشت.

او به استاندارد گفت: "من همیشه به آنها می گفتم که تمام تلاشم را می کنم تا به جایی که بودم برگردم."

فکر می‌کنم چون فردی سرسخت و مصمم هستم، به این فکر می‌کنم که «فقط باید بهتر شوم»، بنابراین هر کاری که به من بگویند، انجام خواهم داد.»

او گفت که مسافت‌های طولانی را می‌دوید، "من را به این کار برد، اما من را نیز بیرون آورد".

وقتی گرت بعد از چهار ماه آماده ترک نورثویک پارک شد، کارکنان در راهروها صف کشیدند.

کف زدند. تشویق کردند و برای او سورپرایز داشتند. آنها یک مدال ماراتن لندن را به او دادند که توسط فردی که مسابقه را تمام کرده بود اهدا کرد.

اما این برای گرت کافی نبود. هنوز آن مایل آخر باقی مانده بود. او می خواست این شکاف را کم کند.

او گفت: "من باید این کار را برای پرستارم، برای Age UK، برای همه کسانی که اهدا کردند انجام دهم." "و همانطور که گفتم، من دوست ندارم کارها را شروع کنم و به پایان نرسانم. این یک دایره کامل خواهد بود."

در 1 نوامبر، او این حلقه را بست. او آخرین مایل را دوید و - شش ماه پس از اینکه تقریبا جان خود را از دست داد - از خط پایان گذشت.