قلدرهای مسطح سلتیک به نزول خود در اروپا ادامه می دهند

کالوم عثماند و سلتیک شبی خسته کننده را در گلاسکو پشت سر گذاشتند

وقتی میکا باور در اوایل نیمه دوم مقابل سلتاویگو گلزنی کرد، خیلی چیزها در باغ سلتیک گلگون شد.

تیم اکنون شدتی داشت که قبلا نداشتند. آنها شتاب داشتند. باور. آنها یک ضربه سر لیام اسکیلز داشتند که از بالای تیر افقی به بیرون پرید. میهمانان لالیگا زیر نظر بودند.

در آن لحظات ساده لوحانه خوشبینانه به راحتی می شد نتیجه گرفت که سلتاویگو همه در حال عبور است و هیچ نفوذی وجود ندارد. آنها آن را به جان خریدند و تقریبا به جایی نرسیدند.

بیش از 350 پاس در نیمه ابتدایی و یک بار تلاش روی هدف. همه خیلی خوشگلن همه خیلی فنی همه بسیار گیج کننده.

سوالی که الان هواداران سلتیک خواهند پرسید این است که در نیم ساعت آخر این بازی چه اتفاقی افتاد. به خصوص اتفاقی که از دقیقه 68 تا 71 افتاد.

از سه امتیاز تا بدون امتیاز. از ساختن روی مخفیگاه گرفته تا Hearts تا ضرر دیگر و بازگشت به تلخی و کینه توزی.

سلتیک پس از چرخش سلتاویگو سومین شکست متوالی لیگ اروپا را تجربه کرد

اونیل از لحظات حاشیه ای ناراحت است اما آیا سلتیک به اندازه کافی خوب نیست؟

سلتیک بازی را متوقف کرد و دیگر باور نکرد. آنها با اندکی مصیبت مواجه شدند و تحت تأثیر آن قرار گرفتند. به زمین کوبیده شد، دیگر هرگز بلند نشد.

آنها شکایت خواهند کرد - همانطور که قبلا هم داشتند - از خطای کامیلو دوران که درست قبل از گل تساوی برداشته نشد، شکایت خواهند کرد، اما در مورد خطاهایی که بعد از آن مرتکب شدند صحبتی نمی شود.

ناتوانی در برخورد با ضربه ایستگاهی، عدم دریافت گلزن در مرحله اول و سپس مصیبت های متعدد در امتیاز دادن به گل دوم. یک طرف به چند فرصت نیاز دارد تا توپ را به محل امن براند؟

مدت ها قبل از پایان، سلتیک رفته بود. از نظر روانی صرف شده است. این چیز جدیدی نیست. چیزی جدید می‌توانست مشاهده آن‌ها با نتیجه 1-0 باشد، اما در اروپا چنین قدرتی یک هنر در حال مرگ در این تیم است.

سومین باخت متوالی در اروپا، 35 تیم از 36 تیم در جدول لیگ اروپا، تنها یک تیم از ارمنستان آنها را از قعر جدول حفظ کرده است. اکنون این جایگاه آنها در طرح بزرگ است.

کریس ساتون آنها را قلدرهای بی‌طرف می‌خواند. چند نفر از هواداران سلتیک با این تصویر موافق نیستند؟ زیاد نیست.

پنج شنبه نمونه دیگری از فوتبال داخلی بود که فشارسنج ضعیفی از ظرفیت سلتیک برای پیروزی - یا حتی تساوی - در بازی های اروپا بود.

در پی شکست 7-1 هارتز، عده ای از سلتیک ها با خاطرات ناامیدانه کوتاهی به چند مفسر انتقاد کردند که از مارتین اونیل، بازیکنانش و هیئت سلتیک پس از باخت آنها به رنجرز و ناکامی آنها در برابر LASK، Ferencvaros و Benfica انتقاد می کردند.

انگار ضربان قلب ها همه چیز را بهتر کرد. پیام بعد از سیل گل این بود که "حالا به آن چه می گویی؟" پاسخ: دقیقا همانطور که قبلا می گفتیم.

اونیل روز پنجشنبه گفت که هنوز امتیازهای زیادی برای بازی کردن وجود دارد - و وجود دارد. اما این ادعایی بود که از موضع ضعف جدی مطرح شد. ناامیدی، تقریبا

حتی در بهترین حالت خود در دهه های اخیر، سلتیک به طرز وحشتناکی برای پیروزی در بازی های اروپایی در خارج از خانه تلاش کرده است. در حال حاضر، این بسیار فراتر از آنها به نظر می رسد. برد در خانه هم این روزها برای آنها زیاد است.

بنابراین، بله، امتیازات کافی برای سلتیک برای خروج از سیاهچال لیگ اروپا و رفتن به پلی آف وجود دارد، اما در وضعیت فعلی آنها بیشتر یک تفکر فلسفی است تا یک واقعیت قابل دستیابی.

اگر سه گل از سه شکست خورده اید، سه گل زده اید و 9 گل دریافت کرده اید، پس زدن امتیازهایی که ممکن است به دست بیاورید، تمرینی برای تفکر آرزویی است.

در اینجا و اکنون، استانداردهای سلتیک به شدت در حال سقوط است. این مربوط به همه است.

این به اونیل و بازیکنانش مربوط می شود، هر چند وقتی که او نه تنها باید در مورد مسائلی که مسئولیت آنها را بر عهده دارد سؤالاتی را مطرح کند، بلکه در مورد مسائلی که هیچ مسئولیتی در مورد آنها ندارد، همدردی با مربی آسان است - سیرک در حال انجام که رابطه سلتیک با عناصر بزرگ حمایت خود است.

و همچنین تا حد زیادی مقصر هیئتی است که از داشتن اونیل و - وقتی او در اطراف نیست - شان مالونی خوشحال هستند، که در مورد قطع ارتباط بین هواداران و باشگاه صحبت می کنند، همانطور که در روز چهارشنبه اتفاق افتاد.

وقتی این مسائل در کنفرانس های خبری مطرح می شود، هیچ مدیر اجرایی، هیچ رئیس، هیچ سهامدار عمده و هیچ پسر سهامدار عمده دیده نمی شود. فقط یک مدیر یا دستیار که بگذریم، چند چیز دیگر در ذهنشان است.

درست پس از پایان پوشش تلویزیونی در روز پنجشنبه، برنامه‌ای از شب‌های بزرگ لیگ قهرمانان سلتیک پارک برگزار شد. آنها را به خاطر می آورید؟

سلتیک با شکست منچستریونایتد از پل اسکولز، رایان گیگز، کریستیانو رونالدو و وین رونی؛ سلتیک با الساندرو نستا، آندره آ پیرلو، کلارنس سیدورف و کاکا میلان را شکست داد. سلتیک بارسلونا جوردی آلبا، ژاوی، اینیستا و لیونل مسی را شکست داد.

ورزشگاهی که به معنای واقعی کلمه می لرزد. جامد بسته بندی شده کر کننده. فراموش نشدنی

الان نگاهش کن صندلی‌های خالی و مردم زودتر می‌روند. بازی مقابل هشتمین تیم برتر اسپانیا، در رقابت های درجه دوم اروپایی - شکست و بی تفاوتی. چگونه سقوط کرده اند.

البته، شاید نگاه کردن به گذشته 20 سال پیش کمی خسته کننده به نظر برسد، پس اجازه ندهیم. بیایید نگاه کنیم که اوضاع در فوریه سال گذشته چگونه بود.

بایرن مونیخ مقابل سلتیک نود و سه دقیقه در بازی برگشت آلمان به پایان رسید و در مجموع 2-2 شد.

بایرن با چهار تیم جلویی مایکل اولیس، جمال موسیالا، سرژ گنابری و هری کین شروع کرده است. توماس مولر به جای موسیالا، لروی سانه به جای گنابری، کینگزلی کومان به جای کین به میدان رفتند.

بایرن تا چهارمین دقیقه وقت اضافه طول کشید تا سلتیک را از بازی خارج کند. از آنجا به اینجا مقداری نزول به سمت متوسط ​​و بی ربط اروپایی است.

اونیل پس از فروپاشی سلتاویگو صحبت می کند: "ما آنچه را داریم داریم".

اونیل گفت که "نمی تواند بیشتر از این از بازیکنانش بخواهد". او می تواند - و باید.

باید بیشتر از اونیل و بیشتر - خیلی خیلی بیشتر - از هیئت مدیره پرسید. در صورت تمایل، جذب بازیکنان جدید و مربی جدید به راحتی انجام می شود. اینکه آیا بازیکنان مناسب و سرمربی مناسب هستند داستان متفاوتی است، اما می توان آن را با ضربان قلب انجام داد.

تغییر تابلو و طرز تفکر بسیار سخت تر است. شکی نیست که همه این افراد خواهان موفقیت برای سلتیک هستند. آنها ممکن است مقدار بیشتری از آن را در داخل کشور دریافت کنند. آنها ممکن است یک لیگ دیگر، یک جام دیگر، شاید دو قهرمانی را ببرند. این همه بسیار ممکن است، اگر محتمل نباشد.

این سوال بارها پرسیده شده است - و این تاسف بار است که هنوز باید پرسیده شود. سلتیک مخفف چه چیزی است؟ قلدری مسطح یا چیزی بیشتر، چیزی ماجراجویانه تر، چیزی مطابق با «داستان بزرگ اروپایی» که اغلب درباره آن صحبت می کنند.

به خاطر شیرهای لیسبون، این بهترین داستان فوتبال اسکاتلند است و همیشه خواهد بود. هرگز هیچ چیز از آن فراتر نخواهد رفت.

اما داستان‌های دیگری نیز در عصر حاضر وجود دارند که برای مردم سلتیک خسته‌کننده هستند، داستان‌هایی که اکنون تقریبا در یک حلقه در حال پخش هستند. از لیگ قهرمانان تا لیگ اروپا. بعدش چی؟ لیگ کنفرانس و بعد از آن؟

همه افراد صاحب قدرت در باشگاه نمی توانند به جدول 36 تیمی نگاه کنند و احساس شرمندگی زیادی نداشته باشند. اگر این کار را نکنند، واقعا در کار درستی نیستند.

سوال این است که آیا آنها هیچ گونه چشم اندازی برای بهتر کردن آن دارند؟ بسیاری از ناظران باشگاه ممکن است آن را به عنوان یک سوال لفاظی ببینند.

سلتیک در این سطح به اندازه کافی خوب نیست.