قلعه های بریتانیا باید تکامل یابند یا در خطر تبدیل شدن به یادگارهای گذشته | نظر

قلعه ها و املاک تاریخی بریتانیا باید دوباره به مکان های مفید اقتصادی تبدیل شوند، در غیر این صورت بسیاری از آنها غیر قابل تعمیر خواهند شد. نگهداری نمی تواند به نوستالژی، فروش گاه به گاه بلیط یا امید به پرداخت هزینه توسط شخص دیگری بستگی داشته باشد. این ساختمان ها به اهدافی در طول سال و درآمد قابل اعتماد نیاز دارند.

این به معنای استقبال از عروسی ها، رویدادهای فرهنگی، گردهمایی های تجاری، مهمانان شبانه، و اشکال جدید گردشگری است و در عین حال از معماری که آنها را غیرقابل جایگزین می کند محافظت می کند. اگر مالکان، دولت و صنعت گردشگری نتوانند اقدام کنند، بریتانیا ساختمان های تاریخی، مشاغل محلی، بازدیدکنندگان و پیوندهای زنده با تاریخ خود را از دست خواهد داد.

خطرات بسیار فراتر از بخش میراث است. گردشگری از معیشت در سراسر کشور حمایت می کند. VisitBritain تخمین می زند که 44.2 میلیون بازدید کننده بین المللی در سال 2026 وارد بریتانیا خواهند شد و 33.9 میلیارد پوند هزینه خواهند کرد.

در همین حال، دولت گفته است اصلاحات پیشنهادی در قانون عروسی می‌تواند با گسترش دامنه مکان‌هایی که زوج‌ها می‌توانند به طور قانونی جشن بگیرند، حدود 535 میلیون پوند سود اقتصادی به همراه داشته باشد. این بدان معناست که املاک تاریخی می توانند بازدیدکنندگان و هزینه ها را جذب کنند، اما تنها در صورتی که بتوانند خود را با آن سازگار کنند.

واقعیت مالی نابخشودنی است. سقف ها نیاز به تعمیر دارند، سنگ کاری فرسایش می یابد، رطوبت به دیوارها نفوذ می کند و آب و هوا به سنگ تراشی آسیب می زند. مرمت تخصصی به صنعتگران ماهر و مواد گران قیمت نیاز دارد. نگهداری یک تعهد دائمی است، نه یک قبض یکبار مصرف پس از بازگشایی بزرگ. ملکی که نتواند درآمد کافی برای تامین آن ایجاد کند، هر چقدر هم که در عکس ها زیبا به نظر برسد، خراب می شود.

من این را از طریق بازسازی و راه اندازی یک قلعه قرن هفدهمی در شمال سامرست آموختم. این کار به چیزی بیش از اشتیاق برای معماری نیاز داشت. این به معنای مواجهه با یک محیط ساحلی در معرض دید، تامین سنگ مناسب، و قابل استفاده کردن ساختمان برای مهمانان مدرن بدون از بین بردن ویژگی آن بود.

درس این بود که مرمت با رفتن کارگران تمام نمی شود. این نیاز به یک مدل مالی پایدار و تعهد به نگهداری مداوم دارد.

املاک تاریخی باید دلیلی برای باز کردن درهای خود داشته باشند. قلعه ای که هر سال فقط برای چند روز استفاده می شود، بعید است که درآمد کافی برای نگهداری آن داشته باشد. ملکی که یک تعطیلات آخر هفته میزبان عروسی، هفته بعد یک استراحتگاه شرکتی و کنسرت در اواخر ماه باشد، راه های بیشتری برای کسب درآمد و دستیابی به مخاطبان مختلف دارد. این می تواند بخشی از زندگی اجتماعی شود، نه اینکه مردم به سادگی از کنار آن عبور کنند.

این در مورد تبدیل هر بنای تاریخی به یک مکان رویداد عمومی نیست. ما باید به مردم راه‌های معنی‌داری بدهیم تا مکان‌هایی را تجربه کنند که قابل بازسازی نیستند. مسافران به طور فزاینده ای به دنبال تجربه هایی با حس قوی مکان هستند.

زوج ها جشن هایی می خواهند که نشان دهنده هویت آنها باشد، نه بسته های قابل تعویض. خانواده ها و گروه ها می خواهند تجربیات خود را شکل دهند. ساختمانی با قدمت چند قرن، فضا و تاریخی را ارائه می دهد که مکان جدید نمی تواند آن را بسازد.

مزایا فراتر از دروازه های ملک گسترش یافت. بازدیدکنندگان با هتل‌ها، رستوران‌ها، شرکت‌های حمل‌ونقل، تامین‌کنندگان، راهنماها و مغازه‌های اطراف پول خرج می‌کنند. رویدادها برای کترینگ ها، تکنسین ها، گلفروشان، نظافتچی ها و کارکنان مهمان نوازی کار ایجاد می کنند. وقتی مکان‌های میراثی در طول سال بازدیدکنندگان را جذب می‌کنند، این هزینه‌ها به پایداری کسب‌وکارهای محلی کمک می‌کند. هنگامی که آنها بسته می مانند یا کمتر مورد استفاده قرار می گیرند، آن فرصت ها ناپدید می شوند.

انتخاب واضح است. در بهترین حالت، دارایی‌های تاریخی به مکان‌های فعال و انعطاف‌پذیر مالی تبدیل می‌شوند: ساختمان‌ها حفظ می‌شوند، کسب‌وکارهای محلی مشتریان پیدا می‌کنند، صنایع دستی ماهر به کار گرفته می‌شوند، و نسل‌های جدید با تاریخ به‌عنوان چیزی زندگی‌شده و نه حصارکشی مواجه می‌شوند.

در بدترین حالت، مالکان نمی توانند هزینه تعمیرات را بپردازند، املاک بسته می شود، سقف ها خراب می شوند و جوامع دارایی فرهنگی و منبع فعالیت اقتصادی را از دست می دهند. زمانی که یک ساختار تاریخی از دست رفت، هیچ استراتژی گردشگری نمی تواند آن را بازگرداند.

استفاده های جدید باید به دقت مورد قضاوت قرار گیرد. برنامه‌های سلامتی، فعالیت‌های خارج از منزل، اقامت‌های مبتنی بر طبیعت و برنامه‌های فرهنگی ممکن است فصل بازدیدکنندگان را افزایش دهند، اما هر پیشنهادی باید به ساختمان، محیط آن و محیط‌زیست احترام بگذارد. مقامات دولتی باید مسیرهای روشنی را برای استفاده های جدید مناسب ایجاد کنند، از سرمایه گذاری در تعمیرات حمایت کنند و راهنمایی های تخصصی حفاظت را در دسترس قرار دهند.

مسئولیت مشترک است. مالکان باید برنامه های تجاری واقع بینانه را توسعه دهند و در تعمیر و نگهداری مجدد سرمایه گذاری کنند. سیاستگذاران باید این امکان را فراهم کنند که پروژه های حفاظتی بدون موانع غیر ضروری پیش بروند. سازمان‌های گردشگری و متخصصان رویدادها باید مکان‌های میراث را در برنامه‌های خود بگنجانند. جوامع باید زودتر با بحث های صادقانه در مورد ترافیک، سر و صدا، دسترسی و مزایای محلی درگیر شوند.

بریتانیا باید از رفتار با قلعه های خود به عنوان اشیاء شکننده ای که باید از زندگی مدرن جدا نگه داشته شوند، دست بردارد. آنها بخشی از میراث کشور هستند و وراثت مسئولیت دارد.

مالکان باید ساختمان های مناسب را به استفاده فعال ببرند و هزینه مراقبت از آنها را تامین کنند. سیاستگذاران باید سازگاری مسئولانه را فراهم کنند. صنعت گردشگری باید کمک کند تا این مکان ها بخشی از اقتصاد بازدیدکنندگان شود.

مارگاریتا همیلتون مالک قلعه والتون، قلعه بازسازی شده قرن هفدهمی در شمال سامرست است. همه دیدگاه ها متعلق به نویسنده است.