قمار سیاسی بنیامین نتانیاهو اسرائیل را به طرز خطرناکی منزوی کرده است - نظر

راست پوپولیست در سراسر جهان متحمل شکست های انتخاباتی شده است و اسرائیلی ها باید توجه کنند. ویکتور اوربان پس از 16 سال قدرت را در مجارستان از دست داد و گروه او توسط رای دهندگان از کانادا و هلند گرفته تا رومانی و استرالیا رد شد. اکنون، جمهوری خواهان دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، هر دو مجلس کنگره را از دست داده اند. برای اسرائیل، پیامدهای آن می تواند وجودی باشد. امنیت آن نه تنها بر قدرت نظامی بلکه بر اتحادهایی است که این قدرت را بزرگ می کنند. اسراییل عمق استراتژیک کمی دارد و با دشمنانی مواجه است که جمعیت و منابع مجموعا متعلق به خودش است.

آمریکا تسلیحات، اطلاعات، تدارکات اضطراری و حفاظت دیپلماتیک را فراهم می کند. اتحادیه اروپا بازارهای ضروری را فراهم می کند که تقریبا یک سوم تجارت کالاهای اسرائیل را تشکیل می دهد. گسست با هر یک از این دو، امنیت و رفاه اسرائیل را به خطر می اندازد. میراث نتانیاهو از پرورش رهبران ملی گرا، نخست وزیر بنیامین نتانیاهو، سال ها را صرف بیگانه سازی دموکرات ها و دولت های اروپایی کرده است و در عین حال رهبران ملی گرا را پرورش داده است. جنگ اسرائیل و حماس و تغییر افکار عمومی نیز به جایگاه اسرائیل آسیب رسانده است، و نتانیاهو را مجددا به حکومت جمهوری خواهان تبدیل کرده است.

و راست ناسیونالیست اروپا حمایتی پایدار ارائه خواهد کرد. این نتیجه معکوس دارد. بنابراین اکنون او از تبدیل اسرائیل به اسپارتی مدرن، خودکفا از نظر سلاح و آماده برای انزوا صحبت می کند. توسعه صنایع نظامی داخلی معقول است. اما اسرائیل نمی تواند راهی برای خروج از جغرافیا، جمعیت شناسی یا انزوای دیپلماتیک ایجاد کند. این کشور به مشارکت‌های غربی مانند اکسیژن نیاز دارد. ملاقات‌های مکرر من با مقامات دیپلماتیک و نظامی و رهبران افکار در اروپا و آمریکا پنجره‌ای به خلق و خوی تغییر می‌دهد. بسیاری از دوستان اسرائیل هستند.

با این حال، من در تلاش برای نام بردن از کسی هستم که از اسرائیل که توسط ائتلاف نتانیاهو نمایندگی می شود، وحشت زده نشده باشد. اگر نتانیاهو در انتخابات اسراییل پیروز شده بود، با بیان اینکه ممکن است خسارات وارده غیرقابل محاسبه باشد، احساس می‌کنم با گذر زمان به سمت تحریم‌ها و تحریم‌های تسلیحاتی. اسرائیلی‌ها باید با وضوح بفهمند: آنها نیروی هوایی نخواهند داشت. آنها هوش برتری نخواهند داشت. گنبد آهنین نخواهند داشت.

این که این به طور قانع کننده برای افراد بیشتری توضیح داده نشد، تراژدی بزرگ کمپین انتخاباتی است که به تازگی به پایان رسیده است. خودفریبی عظیمی که سیاست را در این کشور به پیش می برد، اجازه داده شد تا ادامه یابد. شکست نتانیاهو باید بسیار واضح تر می بود - مانند جمهوری خواهان. فرصت برای یک دولت تحت رهبری آیزنکوت.

این مطمئنا فرصتی را ایجاد می‌کند، اما برکناری نتانیاهو از سمت خود تنها آغاز راه است. در خارج از کشور، مردم از هم‌اکنون نسبت به اینکه آیزنکوت به‌ویژه در مورد فلسطینی‌ها حکومت متفاوتی خواهد داشت، تردید دارند. کمپین او پیام‌های کمی برای صلح ارائه می‌کرد که منعکس کننده خلق و خوی عمومی بود. با این حال، من با قطعیت می‌دانم که آیزنکوت می‌داند که حرکت به سوی یک دولت دو ملیتی و غیردموکراتیک برای صهیونیسم فاجعه‌بار خواهد بود. او همچنین می‌داند که خروج فوری از کرانه باختری واقع بینانه نیست. خطرات امنیتی بسیار زیاد است.

اما ادامه سیاست‌های موجود خطر سقوط فشار بین‌المللی بر اسرائیلی‌ها را به دنبال دارد. نکته قابل توجه این است که این ترتیب نزدیک به 60 سال دوام آورده است. از سال 1967، اسرائیل میلیون ها فلسطینی را کنترل کرده است در حالی که شهرک های خود را در سرزمین هایی که نه ضمیمه کرده و نه از نظر سیاسی حل و فصل کرده است، گسترش داده است. دولت‌های متوالی به طور فزاینده‌ای با این سرزمین به‌عنوان مال اسرائیل رفتار کرده‌اند، بدون اینکه به فلسطینی‌ها رای بدهند در دولتی که اختیار نهایی را بر زندگی آنها اعمال می‌کند. این یک تناقض فوق‌العاده برای دموکراسی وابسته به همکاری بین‌المللی است.

دو جمعیت در یک قلمرو با حقوق سیاسی عمیقا متفاوت زندگی می‌کنند. تشکیلات خودگردان فلسطین پاسخی راحت ارائه می‌کند: ظاهرا فلسطینی‌ها خودشان را اداره می‌کنند. در واقع، این کشور مناطق محاصره شده را کنترل می کند در حالی که اسرائیل قدرت تعیین کننده بر امنیت، مرزها، حرکت و زمین را حفظ می کند. ورود نیروهای اسرائیلی به شهرهای فلسطین شهرک‌سازی‌ها در اطراف آنها ادامه می‌یابد. طنز این است که سیاستمدارانی که زمانی به شدت با روند اسلو مخالفت می‌کردند، اکنون از تشکیلات خودگردان فلسطینی که این تشکیلات ایجاد کرده است، به عنوان دلیلی بر خودمختاری فلسطین استناد می‌کنند.

خودمختاری محدود، که آنها آن را امتیازی غیرقابل قبول می‌دانستند، توجیه آنها برای کنترل نامحدود شده است. محدودیت‌های مالی می‌تواند بعدی برای منزوی شدن اسرائیل باشد. اتحادهای خارجی نتانیاهو به محافظت از این تضاد کمک کردند. پوپولیست های ناسیونالیست بدبین مانند ترامپ عموما کمتر به حقوق فلسطینیان اهمیت می دهند و تمایل کمتری به مجازات گسترش شهرک سازی دارند. این سپر در حال ناپدید شدن است. پیروزی دموکرات‌ها در کنگره بسیار مهم است.

یک رئیس جمهور دموکرات آینده با اکثریت کنگره می تواند روابط با اسرائیل را به طور اساسی ارزیابی کند. کمک‌های نظامی، حفاظت دیپلماتیک و شهرک‌سازی‌ها همگی ممکن است مورد بررسی قرار گیرند. چنین رئیس‌جمه‌ای متحدان زیادی در جناح راست آمریکایی پیدا می‌کند، جایی که حمایت از اسرائیل نیز به طور فزاینده‌ای متزلزل است. در همین حال، کمیسیون اروپا قبلا پیشنهاد تعلیق امتیازات تجاری با اسرائیل را داده است.

تمایز محصولات شهرک سازی از کالاهای اسرائیلی یک سیاست ثابت اروپایی است و تحریم ها علیه شهرک نشینان خشونت آمیز بحث را گسترش داده است. محدودیت های مالی ممکن است بعدی باشد. بانک های اسرائیلی خانه ها و مشاغل شهرک ها را تامین مالی می کنند. اقدامات علیه مؤسساتی که فعالیت شهرک سازی را تسهیل می کنند، می تواند به سیستم بانکی اسرائیل نفوذ کند، بر سرمایه گذاری و روابط تجاری در سراسر اقتصاد تأثیر بگذارد - و مشاغل، همکاری تحقیقاتی جهانی و دسترسی به بازار را تهدید کند. دولتی که این نگرانی ها را نادیده می گیرد، استقلال نشان نمی دهد. با آینده کشور قمار می کند

ایزنکوت نیازی ندارد فردا یک توافقنامه وضعیت نهایی را وعده دهد یا وانمود کند که رهبران فلسطینی می توانند فورا آن را به دست آورند. متأسفانه او مأموریت یا شرکای ائتلافی مناسب برای آن را ندارد. به طور واقع بینانه، او نمی تواند حرکات بزرگ را آغاز کند - اما او باید برای حرکت هایی که از بیرون آغاز می شوند، باز باشد.

به خلاقیت نیاز است. در هر صورت، نتانیاهو زمین را چنان سوخته پشت سر می گذارد که جانشین او مطمئنا می تواند از میان فهرستی از تغییرات سیاستی که می تواند به متحدان اسرائیل چیزی مشخص برای حمایت و شهروندانش جایگزینی برای سرنوشت گرایی بدهد، انتخاب کند. اسرائیل باید برخی از سیاست ها را تغییر دهد.

منصور عباس که حزب رعام او به حفظ ائتلاف بنت-لاپید کمک کرد، نشان داده است که همکاری یهودی و اعراب امکان پذیر است. او باید به بلوک حکومتی دعوت شود و به او پیشنهاد وزارت داده شود. مخالفت آویگدور لیبرمن یک مانع جدی است، اما کنار گذاشتن شرکای عرب فرصت را از دست می دهد و این تصور را تقویت می کند که نظام سیاسی اسرائیل برابری را رد می کند. چنین مشارکتی پیامی نیروبخش به خارج از کشور ارسال خواهد کرد. دوم، مقابله قاطعانه با خشونت افراطی یهودیان در کرانه باختری رود اردن.

کسانی که به غیرنظامیان فلسطینی حمله می کنند، اموال را می سوزانند، یا جوامع را مرعوب می کنند، باید با تحقیقات، پیگرد قانونی و مجازات معنادار مواجه شوند. حملات گذشته را نمی توان به سادگی فراموش کرد. دولت باید نشان دهد که قانون از فلسطینی ها و همچنین اسرائیلی ها حمایت می کند. سوم، به تحریم تشکیلات خودگردان فلسطین پایان دهد. لزوم تجدید تعامل به معنای کنار گذاشتن خواسته های امنیتی نیست.

اسرائیل باید بر اصلاحات، نهادهای امنیتی قوی‌تر، اقدام علیه تحریک و انحلال گروه‌های مسلح پافشاری کند. اما این خواسته‌ها باید با گسترش اقتدار مدنی فلسطین، تداوم ارضی بهتر و بحث جدی در مورد محدودیت‌های کنترل اسرائیل همراه باشد. در نهایت، توسعه شهرک‌سازی، قطعا فراتر از سد امنیتی، متوقف شود، در حالی که اسرائیلی‌ها درباره آینده بحث می‌کنند.

عموم مردم به گفتگوی صادقانه ای نیاز دارند که هم خطرات عقب نشینی و هم عدم امکان اشغال دائمی را تصدیق کند. انجماد وضعیت باعث بدتر شدن مشکل از قبل دشوار می شود و به متحدان اسرائیل نشان می دهد که تغییر واقعی است. در این مسیر پتانسیل جدیدی برای صلح با عربستان سعودی وجود دارد. ممکن است برخی چیزها ممکن به نظر برسند که در حال حاضر رویایی دور هستند.

سیاست فلسطین همچنان در هم شکسته است، ترس اسرائیل بر اساس تجربه استوار است و ترتیبات امنیتی مستلزم همکاری مستمر با ایالات متحده و قدرت های منطقه ای است. اما فقدان راه‌حل‌های آسان، توجیهی برای سیاست‌هایی نیست که به‌طور پیوسته امکان هرگونه راه‌حلی را از بین می‌برند. برای نزدیک به ۶۰ سال، اسرائیل زمان خریده است و فلج دیپلماتیک را به عنوان اجازه‌ای برای تثبیت توافقی مهلک برای پروژه صهیونیستی تلقی می‌کند. بسیاری از مردم جهان که به دلیل بحران های دیگر حواسشان پرت شده بود، به دور نگاه کردند.

آن دوران در حال پایان است. انتخاب این است که از فاجعه جلوگیری کنیم یا پس از انزوا، آسیب های اقتصادی و فرار مغزها که اسرائیل را تضعیف کرده است، واکنش نشان دهیم. ماموریت تاریخی آیزنکوت، اگر سوگند یاد کند، این است که عاقلانه در این مسیر حرکت کند. این بزرگتر از تهیه پیش نویس حریدیم (فوق ارتدکس) است. این حتی بزرگ‌تر از خلاص شدن از شر نخست‌وزیری است که به عامل تخریب تبدیل شده است. نویسنده سردبیر سابق خاورمیانه مستقر در قاهره و سردبیر اروپایی/آفریقایی آسوشیتدپرس مستقر در لندن، رئیس سابق انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم، و ناشر danperry.substack.com است.