قهرمانی ملل: اینجا جایی است که ایرلند باید پیشرفت کند و چرا بازگشت مک می تواند کلیدی باشد

کمتر از یک سال مانده به جام جهانی، نظر اجماع این است که ایرلند چهارمین تیم برتر جهان است. به راحتی پس از فرانسه، نیوزلند و آفریقای جنوبی، اما جلوتر از انگلیس و اسکاتلند که آنها را در شش کشور سال گذشته شکست دادند. ما در روز جمعه متوجه خواهیم شد که آیا اندی فارل و همکارانش قوی‌تر از یک لباس آرژانتینی هستند که بار دیگر بهترین بازیکنان خود را در دسترس دارند.

آخرین پنجره بین‌المللی، ست افتتاحیه مسابقات قهرمانی ملت‌ها در ماه جولای، کمک چندانی به رفع چنین تصوراتی نکرد. ضربات ایستگاهی ایرلند شکست خورد، آنها مجبور شدند بیشتر از حد ایده آل به کارهای دفاعی بپردازند و برنامه بازی هجومی به شدت از آنچه در بهار دیدیم منحرف شد.

پس از یک کمپین شش ملت که شروع ضعیفی داشت، اما با پیشرفت ایرلند با سبک بازی واضح، روند صعودی داشت، تابستان همه چیز را تیره‌تر کرد. در تعدادی از دسته بندی های آماری اساسی و در عین حال حیاتی، ایرلند در بین بدترین تیم ها در این رقابت جدید قرار گرفت.

واضح است که آنها ناگهان تیم بدی نیستند. با این حال، با نگاهی به چهار بازی آینده، چندین زمینه بهبود لازم است تا به ما اجازه دهد به یک سوال مهم پاسخ دهیم: اساسا این تیم ایرلندی درباره چیست؟

ایرلند با ابتدایی‌ترین زمینه‌ها شروع کرد و اجازه داد که در تابستان یک شلختگی وارد بازی آنها شود. ضربات ایستگاهی یک مشکل بود، تیم فارل در مقایسه با سایر تیم های برتر اغلب نمی توانست مالکیت توپ را حفظ کند. خط خطی یک مشکل خاموش و روشن در طول این دوره از جام جهانی بوده است. از زمان شکست یک چهارم نهایی پاریس مقابل All Blacks، زمانی که آنها متوجه شدند که بهترین راه برای محدود کردن حمله فاز پیچیده و پرمالی ایرلند متوقف کردن آن در منبع است، ضربات ایستگاهی منبع منظم بحث بوده است.

برای انصاف به پل اوکانل، دستیار مربی مربوطه، ایرلند در شش ملت بسیار خوب بود و 94.7 درصد از ترکیب خود را به دست آورد - برای دومین تیم برتر رقابت ها خوب بود.

با این حال، در ماه ژوئیه این رقم به 84.9 درصد کاهش یافت و ایرلند را در بین 12 تیم حاضر در بدترین رتبه قرار داد. اسکرام به سختی خیلی بهتر بود، نرخ موفقیت ایرلند 86.7 درصد برای آخرین اما یکی از ده رقیب خوب بود. نظم و انضباط در سراسر صفحه نیز یک مشکل بود، ایرلند با 9.3 پنالتی در هر بازی آنها را به عنوان نهمین تیم بد برای قرار گرفتن در سمت بد داور تبدیل کرد. برخلاف شهرت تا حدودی تیزش، آرژانتین کمترین میانگین پنالتی را در ماه جولای دریافت کرد.

با تمام این اعداد، این اخطار اعمال می شود که آخرین پنجره فقط سه بازی بود. هنگامی که از یک نمونه نسبتا کوچک از پنج مسابقه شش کشور به یک نمونه کوچکتر در ماه جولای حرکت کنید، نوسانات قابل توجهی ممکن است رخ دهد. با این حال، نکته این است که ایرلند در تعدادی از مقوله های اساسی دچار تزلزل شده است.

تلاش برای نگه داشتن توپ در منبع به ناچار روی حمله ایرلند تأثیر داشت. در ماه ژوئیه، ایرلند تا حد زیادی در تعدادی از معیارهای هجومی در میان تیم های قهرمانی 12 کشور در نیمه آخر قرار داشت. آنها هشتمین امتیاز کسب شده و نهم برای حمل متر، شکست خط و شکست مدافعان بودند.

از نظر حمله، ممکن است اعداد ایرلند در 22 باشد. زمانی که ایرلند نزدیک به خط حریف بود، 3.6 امتیاز در هر ورود به دست آورد - بین سه تا چهار امتیاز به طور کلی به عنوان یک علامت کارآمدی در نظر گرفته می شود.

اگرچه در دوران پرگل راگبی، شاید این اعداد برای همگام شدن با گروه باید افزایش یابد. روندهای جهانی به سمت راگبی هجومی، با تیم هایی که به نظر مثبت به نظر می رسند با توپ به طور کلی پاداش داده می شود، ممکن است به خوبی جذاب ترین بخش عملکردهای قبلی قهرمانی ملت های ایرلند را توضیح دهد. ایرلند پس از گذراندن شش ملت برای توسعه تعقیب و گریز و ضدحمله خود، در تابستان به طور قابل توجهی کمتر ضربه زد، میانگین 28.4 ضربه بازی باز در بهار قبل از کاهش به 19.7 در نیمکره جنوبی.

انتقادی که اغلب به تیم‌های ایرلندی، چه در سطح بین‌المللی و چه در سطح استانی، وارد می‌شود، این است که وقتی در بازی‌های بزرگ با حریفان قوی‌تر مبارزه می‌کنند، به دلیل بازی بیش از حد، و نگه داشتن توپ برای مدت طولانی در تلاش برای یافتن شکاف، مقصر هستند. این منجر به مجموعه های تهاجمی خالی و بیهوده می شود. آیا این ناکارآمدی می تواند پشت اعداد حملات راکد تابستان باشد؟

بازگشت مک هانسن به تیم اصلی پانزدهم نشان نمی دهد که ایرلند تمایل خود برای حفظ توپ را کنار بگذارد. یک بازیساز دوم واقعی که در تابستان غایب بود، او بخش مهمی از خط دفاعی است که قطعا جاه طلبانه به نظر می رسد.

شاید برنامه بازی ایرلند در میانه آنچه در دو پنجره گذشته انجام شد قرار گیرد و کار انتقال خوب Twickenham را با یک حمله مرحله‌ای مؤثرتر ترکیب کند. به بازی استرالیا در آخرین پنجره نوامبر فکر کنید، جایی که هانسن با موفقیت ضربات قابل رقابت را تعقیب کرد و در عین حال مجموعه ای حیاتی از دست ها را از مدافع کناری فراهم کرد.

در مجموع، ما باید چیزهای زیادی در مورد نحوه بازی ایرلند در این پنجره چهار مسابقه ای بیاموزیم. با بازی در مرحله ای که حمله بر دفاع ها غالب است، میل تاریخی ایرلند برای بازی با توپ به جای ازدحام ضربات و فشار دفاعی می تواند یک نقطه قوت باشد.

ما در تابستان شاهد به نتیجه رسیدن این بازی هجومی نبودیم. شاید خستگی یک عامل در پایان یک فصل طولانی بود. متزلزل شدن اصول اولیه، از جمله کاهش بازده قطعات، مطمئنا کمکی نمی کند. مرتب سازی این مسائل قبل از مسابقه آرژانتین در صدر فهرست کارها قرار خواهد گرفت. اگر رفع شود، می‌توانیم پاسخ‌های قطعی‌تری برای این سؤال که ایرلند می‌خواهد چگونه بازی کند، جمع آوری کنیم.